Day: 057 | 26 ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၂၄ | ကုန်းဘောင်ခေတ် | မဟာဝံသကျမ်း | Modernization

 

Day: 057 | 26 ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၂၄ | ကုန်းဘောင်ခေတ် | မဟာဝံသကျမ်း | Modernization

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။ နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။ နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။ အရဟတံ ဂုဏ်ရှင်၊ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဂုဏ်ရှင်၊ လောကဝိဒူ ဂုဏ်ရှင်ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးအား ရိုသေမြတ်နိုး လက်အုပ်မိုး၍ ရှိခိုးပူဇော်ပါ၏ ဘုရား။ ထို့အတူ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာမြတ်သုံးပါးနှင့်တကွ မိဘ၊ ဆရာသမားဆိုတဲ့ အနန္တဂိုဏ်းဝင် ကျေးဇူးရှင်ကြီးများကိုလည်း ရိုသေစွာ ဦးခိုက်ပူဇော်လိုက်ပါတယ် သူတော်ကောင်းတို့ရေ။

သာသနာတော်နှစ် ၂၅၆၇ ခုနှစ်၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ခရစ်နှစ် ၂၀၂၄ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၆ ရက်နေ့ဆိုတဲ့ ဒီကနေ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နံနက်ခင်း အချိန်အခါသမယမှာ တရားနာယူဖို့ ရောက်ရှိလာကြတဲ့ သူတော်ကောင်းများအားလုံး စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ။ ဒီကနေ့ဟာ ကမ္ဘာ့ဝင်ရိုးစွန်း ဝက်ဝံများနေ့ (International Polar Bear Day) လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီး ပူနွေးလာမှု၊ ခေတ်မီ တိုးတက်လာမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရေခဲတောင်တွေ အရည်ပျော်ပြီး အသက်ရှင် ရပ်တည်ဖို့ ခက်ခဲလာရှာတဲ့ ဝင်ရိုးစွန်း ဝက်ဝံလေးတွေက အစ၊ လောကမှာ ရှိတဲ့ သက်ရှိ သတ္တဝါ အားလုံး ဘေးရန်ကင်းကြပါစေ၊ လူသားတွေ အနေနဲ့လည်း သဘာဝတရားနဲ့ သက်ရှိများကို ကြင်နာပါစေ လို့ ဦးပဉ္ဇင်းအနေနဲ့ ရှေးဦးစွာ မေတ္တာပို့သ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်နော်။ လောကကြီးမှာ အားနည်းတဲ့ သတ္တဝါလေးတွေကို စာနာ ကြင်နာတတ်မှသာ စစ်မှန်တဲ့ တိုးတက်မှု အစစ် ဖြစ်မှာပါ။

ကဲ... တရားစကားတွေ မစတင်ခင်လေးမှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့အားလုံး စိတ်ကလေးကို အရင်ဆုံး ငြိမ်သက်သွားအောင်၊ ကြည်လင်သွားအောင် ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံလေး တစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ကြရအောင်။ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သက်တောင့်သက်သာလေး ထားပြီး မျက်စိလေးကို မှိတ်၊ ဝင်လေ ထွက်လေလေးကို အရင်ဆုံး သတိကပ်ထားလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ ရေခဲတောင်ကြီးတွေ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ သဘောတရားကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ လှမ်းပြီး မြင်ယောင် ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... အလွန် ကြီးမား ခိုင်ခံ့လှပါတယ် ဆိုတဲ့ ရေခဲတောင်ကြီးတွေတောင်မှ အပူဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ တစ်စတစ်စ အရည်ပျော်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားရသလိုပဲ၊ ငါတို့တွေ အလွန် မြတ်နိုးပါတယ်၊ ခိုင်မာပါတယ် လို့ ထင်နေတဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီး ဟာလည်း အချိန်ကာလ (ဇရာ) ရဲ့ တိုက်စားမှု အောက်မှာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အရည်ပျော်ပြီး ပျက်စီးနေတာပါပဲ။ ဒီဝင်လာတဲ့ လေလေး ပြန်မထွက်ရင် ငါတို့ရဲ့ ဘဝဆိုတာ ရေခဲတုံးလေး အရည်ပျော်သွားသလို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာပါ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီကိုယ်ခန္ဓာကြီးဟာ အချိန်မရွေး ဖောက်ပြန် ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်၊ သေဆုံးခြင်းကို အချိန်မရွေး ရောက်သွားနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ 'မရဏနုဿတိ' နဲ့ သတ္တဝါတွေကို သနားတဲ့ 'မေတ္တာ' ကမ္မဋ္ဌာန်းလေးကို ပေါင်းစပ်ကာ၊ ခဏလောက် စိတ်ကလေး ငြိမ်သက်သွားအောင် ပွားများကြည့်ကြစို့နော်။

ဒီလို စိတ်ကလေး ငြိမ်သက်သွားပြီ၊ ခန္ဓာရဲ့ မမြဲတဲ့ သဘော၊ အရည်ပျော် ပျက်စီးတတ်တဲ့ သဘောလေးကို နည်းနည်းလေး သိမြင်သွားပြီဆိုရင်တော့၊ ဒီကနေ့ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ လေ့လာမယ့် အကြောင်းအရာလေးကို ဆက်ကြည့်ကြရအောင်။ ဒီနေ့မှာ ကုန်းဘောင်ခေတ်ရဲ့ အလွန် ကြီးကျယ် ခမ်းနားတဲ့ သာသနာပြု သမိုင်းကြောင်းတွေကို၊ ပိဋကတ်တော်လာ သဘောတရားတွေနဲ့ ချိန်ထိုးပြီးတော့၊ ယနေ့ခေတ် သိပ္ပံပညာရပ်တွေက ဘယ်လို ရှုမြင်သလဲဆိုတာကို ဦးပဉ္ဇင်း အသေးစိတ် ဆွေးနွေး ဟောကြားသွားပါမယ်။

ဒီနေ့ခေတ် သိပ္ပံပညာမှာ ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု၊ နိုင်ငံ တစ်ခုဟာ ခေတ်ဟောင်း စနစ်ဟောင်းတွေ ကနေ ခေတ်သစ် စနစ်သစ်တွေကို ကူးပြောင်း တည်ဆောက်တဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို အင်္ဂလိပ်လို Modernization လို့ ခေါ်ပါတယ်။ မြန်မာလိုတော့ ခေတ်မီ တိုးတက်ရေး သိပ္ပံပညာရပ်ပေါ့နော်။ ဒီပညာရပ်ဟာ လူနေမှု စနစ်တွေ၊ စီးပွားရေး စနစ်တွေ၊ နည်းပညာတွေ ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားသလဲ ဆိုတာကို အသေးစိတ် လေ့လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရှေးခေတ်က လူတွေဟာ စိုက်ပျိုးရေးကိုပဲ အဓိက ထားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ Modernization ဖြစ်လာတဲ့ အခါမှာ စက်မှု လက်မှု လုပ်ငန်းတွေ၊ စက်ရုံ အလုပ်ရုံကြီးတွေ၊ ဆက်သွယ်ရေး နည်းပညာတွေ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာပါတယ်။

သိပ္ပံပညာရှင်တွေနဲ့ လူမှုဗေဒ ပညာရှင်တွေက ဒီ Modernization ကို လေ့လာတဲ့ အခါမှာ အလွန် အရေးကြီးတဲ့ အချက် တစ်ချက်ကို တွေ့ရပါတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုရင် 'ခေတ်မီ တိုးတက်ရေး ဆိုတာ အဟောင်းတွေကို အကုန်လုံး ဖျက်ဆီး လွှင့်ပစ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး' ဆိုတာပါပဲ။ နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံဟာ စက်ရုံကြီးတွေ ဘယ်လောက် ဆောက်ဆောက်၊ နည်းပညာတွေ ဘယ်လောက် သုံးသုံး၊ သူတို့ရဲ့ မူလ ယဉ်ကျေးမှု၊ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ သမိုင်း အုတ်မြစ် (Core Identity) တွေကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ဘူး ဆိုရင်၊ အဲဒီ တိုးတက်မှုဟာ အခွံသက်သက် ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းကြီး ပြိုကွဲသွားတတ်ပါတယ် တဲ့။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်နဲ့ တူပါတယ်။ သစ်ပင်ကြီး ကြီးထွားလာဖို့ အတွက် အပေါ်က ကိုင်းသစ် အရွက်သစ်တွေ (Modernization) ထွက်လာဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ထွက်လာဖို့ အတွက် မြေကြီးထဲမှာ အခိုင်အမာ တွယ်ကပ်နေတဲ့ အမြစ်ဟောင်းကြီးတွေ (Tradition and Ethics) က ရေနဲ့ အာဟာရကို ဆက်လက် စုပ်ယူ ပေးနေရပါတယ်။ အမြစ်ကို ဖြတ်ပြီး ကိုင်းသစ် ချည်းပဲ ရှင်သန်ချင်လို့ လုံးဝ မရပါဘူး။ ခေတ်မီ တိုးတက်ချင်တယ် ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု၊ ကိုယ့်ရဲ့ သီလ ကိုယ်ကျင့်တရား အမြစ်တွေကို ပိုပြီးတောင် ခိုင်မာအောင် လုပ်ရသေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။

 'အရှင်ဘုရား... အဲဒီလို အဟောင်း အမြစ်တွေကို ထိန်းသိမ်းရင်းနဲ့ ခေတ်မီအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ သမိုင်းသာဓက မျိုး မြန်မာနိုင်ငံမှာ ရှိခဲ့ဖူးသလား' လို့ မေးစရာ ရှိလာပါတယ်နော်။ အလွန် ထင်ရှားတဲ့ သာဓကကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ကုန်းဘောင်ခေတ်က မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး ရဲ့ ခေတ်မီ တိုးတက်ရေးနဲ့ သာသနာပြု လုပ်ငန်းတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီသမိုင်းကြောင်းကို မဟာဝံသ အစရှိတဲ့ သာသနာဝင် ကျမ်းစာတွေမှာ အလွန် ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ပါတယ်။ ကဲ... ဘုရားရှင်ရဲ့ ပါဠိတော် အနက်ဖွင့်ဆိုချက်တွေ၊ သာသနာ့ သမိုင်းကြောင်းတွေနဲ့ ဆက်လက်ပြီး တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးကြည့်ကြရအောင်နော်။

ကုန်းဘောင်ခေတ် မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး လက်ထက်ဟာ မြန်မာနိုင်ငံ အတွက် Modernization ရဲ့ အစပျိုး ကာလ လို့ ပြောလို့ ရပါတယ်။ မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး ဟာ အနောက်နိုင်ငံတွေဆီကို ပညာတော်သင်တွေ စေလွှတ်တယ်၊ ဒင်္ဂါးသွန်း စက်ရုံတွေ၊ လက်နက် စက်ရုံတွေ၊ ရက်ကန်း စက်ရုံတွေ တည်ဆောက်ပြီး တိုင်းပြည်ကို ခေတ်မီအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ လောကီရေးရာ တိုးတက်မှုတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတရားကြီးဟာ အဲဒီ လောကီ တိုးတက်မှုတွေ နောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက် လိုက်ပြီး အဓိက အမြစ် ဖြစ်တဲ့ 'ဓမ္မ' ကို မေ့မသွားခဲ့ပါဘူး။

မင်းတရားကြီးက 'တိုင်းပြည် တစ်ပြည်ဟာ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ ဘယ်လောက် တိုးတက် တိုးတက်၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော် ကွယ်ပသွားရင် အဲဒီ တိုင်းပြည်ဟာ အမှောင်ကျသွားတာပဲ' လို့ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတရားကြီးဟာ လောကီကို ခေတ်မီအောင် လုပ်သလို၊ လောကုတ္တရာ သာသနာတော်ကြီး အရှည်တည်တံ့ ခိုင်မြဲရေး အတွက် အကြီးကျယ်ဆုံးသော သမိုင်းဝင် ကုသိုလ်ကြီး တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ မန္တလေး ရတနာပုံ နေပြည်တော်မှာ ရဟန်းသံဃာတော် အပါး နှစ်ထောင့်လေးရာ ကို ပင့်ဖိတ်ပြီး 'ပဉ္စမသင်္ဂါယနာ' တင်ခြင်း ကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ပါဠိတော် အနက်ကို တစ်လုံးချင်း သေချာ ဓာတ်ခွဲ ကြည့်ကြစို့။ 'ပဉ္စမ' ဆိုတာက ငါးကြိမ်မြောက် လို့ အဓိပ္ပာယ် ရပါတယ်။ 'သင်္ဂါယနာ' ဆိုတာက 'သံ' (အတူတကွ)၊ 'ဂါယနာ' (ရွတ်ဆိုခြင်း၊ တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးခြင်း) လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။ ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူခဲ့တဲ့ ပိဋကတ် သုံးပုံ တရားတော်တွေကို တစ်လုံး တစ်ပါဒမှ မကျန်ရစ်အောင်၊ အမှားအယွင်း မပါအောင် သံဃာတော်တွေ အတူတကွ ရွတ်ဆို စစ်ဆေးပြီး အတည်ပြု မှတ်တမ်းတင်တာကို သင်္ဂါယနာ တင်တယ် လို့ ခေါ်တာပါ။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... မင်းတုန်းမင်းတရားကြီးရဲ့ Modernization ဉာဏ်ပညာဟာ အလွန် ကြီးမားပါတယ်။ အရင်ခေတ်တွေ တုန်းက ပိဋကတ်တော်တွေကို ပေရွက်တွေ ပေါ်မှာ ရေးသားခဲ့ကြတယ်။ ပေရွက် ဆိုတာ မီးလောင်နိုင်တယ်၊ ရေစို ပျက်စီးနိုင်တယ်၊ ပိုးမွှား ကိုက်ဖြတ်နိုင်တယ်။ မင်းတရားကြီးက 'ငါ့လက်ထက်မှာ ဒီတရားတော်တွေကို ဘယ်တော့မှ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ အရာပေါ်မှာ မှတ်တမ်းတင်မယ်' ဆိုပြီး၊ စကျင် ကျောက်ဖြူផ្လာကြီး ၇၂၉ ချပ် ပေါ်မှာ ပိဋကတ် သုံးပုံစလုံးကို ကျောက်ထက် အက္ခရာ တင်တော်မူခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကို မဟာလောကမာရဇိန် (ကုသိုလ်တော်) ဘုရားကြီးမှာ ယနေ့တိုင် အခိုင်အမာ တွေ့မြင်နိုင်ပါတယ်။

ဒါဟာ နည်းပညာ (ခေတ်မီခြင်း) ကို အသုံးပြုပြီး ဓမ္မ (အမြစ်) ကို ကာကွယ် ထိန်းသိမ်းလိုက်တာပါပဲ။ မင်းတရားကြီးရဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ သာသနာပြု စိတ်ဓာတ်ကို အလွန် အတုယူစရာ ကောင်းလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ သေချာ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ။ အဲဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ ကုသိုလ်တွေ လုပ်ခဲ့တဲ့ မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး ရော၊ သင်္ဂါယနာ တင်ခဲ့တဲ့ ရဟန္တာ မထေရ်မြတ်ကြီးတွေ ရော၊ အခု ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲ။ အားလုံးဟာ အချိန်တန်တော့ သေမင်းရဲ့ လက်အောက်ကို ရောက်ရှိပြီး ဘဝ တစ်ပါးကို ပြောင်းသွားခဲ့ကြရပါပြီ။

 ပုဒ်ရေ (၁၉၉) မှာ ကိလေသာတွေကို ပယ်သတ်ခြင်း (ပယ်ခြင်း) ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဟောကြားထားပါတယ်။ လောကမှာ ကျောက်စာကြီးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ခိုင်မာ ခိုင်မာ၊ ရုပ်ဝတ္ထုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ တိုးတက် တိုးတက်၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အစဉ်မှာ ရှိနေတဲ့ 'ငါ၊ ငါ့ဟာ' ဆိုတဲ့ ကိလေသာ အစွဲတွေကို မပယ်သတ်နိုင် သရွေ့တော့ သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲထဲမှာ ဆက်ပြီး လည်ပတ် နေရဦးမှာ အမှန်ပါပဲ။ ဒီကိလေသာကို ပယ်သတ်ဖို့ (ပယ်ခြင်း) ဆိုတာ ပြင်ပက ကျောက်စာတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ မရပါဘူး၊ အတွင်းက ခန္ဓာကို ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်မှသာ ရနိုင်တာပါ။ ကဲ... ဒါဆိုရင် ငါတို့တွေ ခေတ်မီ တိုးတက်မှုတွေကို မြင်တဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်စာကြီးတွေကို ဖူးမြော်တဲ့ အခါမှာ ခန္ဓာကိုယ် ယန္တရားကြီး ဘယ်လို အလုပ်လုပ်နေသလဲ ဆိုတာကို အဏုစိတ် ဓာတ်ခွဲကြည့်ကြစို့။

ငါတို့တွေ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ တွေ့ကြုံနေရတာဟာ ဒွါရ (၆) ပါးနဲ့ အာရုံ (၆) ပါး တိုက်ခိုက်မှုတွေချည်းပါပဲ။ ဥပမာလေး တစ်ခုနဲ့ အဏုစိတ် ဓာတ်ခွဲကြည့်ရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့က ကုသိုလ်တော် ဘုရားကို ရောက်သွားပြီး၊ ကြီးကျယ် ခမ်းနားလှတဲ့ ပိဋကတ်တော် ကျောက်စာချပ်ကြီး တစ်ချပ်ကို၊ ဒါမှမဟုတ် အလွန် ခေတ်မီတဲ့ နည်းပညာ ပစ္စည်း အသစ်တစ်ခုကို မျက်စိနဲ့ လှမ်းမြင်လိုက်တယ် ဆိုပါစို့။

အဲဒီအချိန်မှာ ပထမဆုံး အလုပ်လုပ်တာက ဘာလဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက အကြည်ဓာတ် (စက္ခုပသာဒ) လေးပါ။ အဲဒီ မျက်စိအကြည်ဓာတ် ဆိုတဲ့ 'ဒွါရ' (တံခါးပေါက်) ဟာ ကံ၊ စိတ်၊ ဥတု၊ အာဟာရ ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ 'ရူပက္ခန္ဓာ' (ရုပ်တရား) အစုအဝေးကြီး ပါပဲ။ အပြင်က မြင်လိုက်ရတဲ့ ကျောက်စာချပ်ကြီးရဲ့ အဆင်း၊ ဒါမှမဟုတ် နည်းပညာ ပစ္စည်းရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန် (ရူပါရုံ) ဆိုတဲ့ 'အာရုံ' ကလည်း ဓာတ်ကြီးလေးပါးနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ 'ရူပက္ခန္ဓာ' (ရုပ်တရား) သက်သက်ပါပဲ။

အဲဒီ မျက်စိအကြည်ရုပ်နဲ့ အဆင်းရုပ်တို့ အလင်းရောင်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ထိခိုက်မိလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း 'အော်... မြင်တယ်' ဆိုပြီး သိလိုက်တဲ့ မြင်သိစိတ် (စက္ခုဝိညာဉ်) လေးက ချက်ချင်း ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီ မြင်သိစိတ်ကလေးကတော့ ရုပ်မဟုတ်တော့ဘူး၊ 'ဝိညာဏက္ခန္ဓာ' ဆိုတဲ့ နာမ်တရား ဖြစ်သွားပါပြီ။

စတုတ္ထ အဆင့်မှာ၊ အဲဒီလို ဒွါရ၊ အာရုံ၊ ဝိညာဉ် သုံးခု ပေါင်းဆုံသွားတာကို အဘိဓမ္မာ သဘောအရ 'ဖဿ' (အတွေ့အထိ) လို့ ခေါ်ပါတယ်။ မီးခတ်ကျောက် နှစ်ခု ပွတ်တိုက်မိလို့ မီးပွင့်လေး ထွက်လာသလို၊ ရုပ်နဲ့ နာမ် ပွတ်တိုက်မိလို့ ဖဿ ဆိုတဲ့ သဘောတရားလေး ပေါ်လာတာပါ။

ပဉ္စမ အဆင့် အနေနဲ့၊ ဖဿ ဖြစ်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဲဒီ ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အလွန် သာယာကြည်နူးတဲ့၊ အံ့ဩ နှစ်သက်တဲ့ ခံစားမှု 'သုခဝေဒနာ' ဆိုတဲ့ 'ဝေဒနာက္ခန္ဓာ' (နာမ်တရား) က ဆက်ပေါ်လာပါတယ်။

ဆဋ္ဌမ အဆင့်မှာ၊ အဲဒီနောက် ချက်ချင်း ဆိုသလိုပဲ၊ ဒါဟာ ကျောက်စာကြီးပဲ၊ ငါတို့ လူမျိုးတွေရဲ့ သမိုင်းပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါဟာ အလွန် ကောင်းတဲ့ နည်းပညာပဲ လို့ အတိတ်က သင်ယူခဲ့ဖူးတဲ့ အမှတ်အသားတွေနဲ့ ချက်ချင်း ခွဲခြား မှတ်သားလိုက်တဲ့ 'သညာက္ခန္ဓာ' က အလုပ်လုပ်သွားပါတယ်။

သတ္တမ အဆင့်မှာတော့၊ အဲဒီ သညာကနေ တစ်ဆင့် 'ဒီအရာတွေဟာ သိပ်ကြီးကျယ်တာပဲ၊ ငါတို့က အမြတ်ဆုံးပဲ' ဆိုပြီး တွေးတော ကြံစည်တဲ့ မာနစိတ်၊ ဒါမှမဟုတ် 'ဒီပစ္စည်း အသစ်လေးကို ငါ ပိုင်ချင်လိုက်တာ' ဆိုတဲ့ တပ်မက်မှု လောဘ 'သင်္ခါရက္ခန္ဓာ' တွေ တသီတတန်းကြီး ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာပါတော့တယ်။ အဝိဇ္ဇာ ဖုံးလွှမ်းသွားလို့ ဒီလို စိတ်တွေ ဝင်လာတာပါ။ ဒါဟာ ခန္ဓာငါးပါး အလုပ်လုပ်သွားတဲ့ ယန္တရား အပြည့်အစုံ ပါပဲ။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... အဲဒီ ဖြစ်စဉ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သေချာ ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်နေရာမှာမှ 'ငါ' ဆိုတာ မပါပါဘူး။ 'ငါ မြင်တယ်၊ ငါ ဂုဏ်ယူတယ်၊ ငါ လိုချင်တယ်' ဆိုတဲ့ အကောင်အထည် မရှိပါဘူး။ မျက်စိအကြည်ရုပ်၊ အဆင်းရုပ်၊ မြင်သိစိတ်၊ ခံစားတဲ့ ဝေဒနာ၊ မှတ်သားတဲ့ သညာ၊ ပြုပြင်တဲ့ သင်္ခါရ... ဒီရုပ်နာမ် ဓာတ်သဘောတရား တွေပဲ စက်ရုံက စက်သွားတွေလို အဆင့်ဆင့် အလိုအလျောက် အလုပ်လုပ်သွားတာပါ။

ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သတိမကပ်နိုင်တဲ့အခါ 'ငါ မြင်တယ်၊ ဒါ ငါတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်၊ ဒါ ငါ့ပစ္စည်း' ဆိုပြီး ရုပ်အဆင်းနဲ့ ကိုယ်နဲ့၊ မာနစိတ် လောဘစိတ် တွေနဲ့ ကိုယ်နဲ့ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်လိုက်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို ခန္ဓာငါးပါးကို အကောင်အထည် အဖြစ်၊ ငါ သူတစ်ပါး အဖြစ် အခိုင်အမာ ယူလိုက်တာဟာ 'သက္ကာယဒိဋ္ဌိ' (အမှားအယွင်း အစွဲအလမ်း) ကြီး ဝင်ရောက်လာတာပါပဲ။ အဲဒီ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ အစွဲကြောင့်ပဲ အပြင်က ရုပ်ဝတ္ထုတွေ အပေါ်မှာ သာယာ တွယ်တာ နေကြတာပါ။

ဒီသက္ကာယဒိဋ္ဌိကြီးကို ဘယ်လို ဖြုတ်မလဲ။ မျက်လှည့်ပြသူရဲ့ ဥပမာလိုပါပဲ။ မျက်လှည့်ဆရာက ကြိုးလေးတွေ ဆွဲပြီး အရုပ်လေးတွေကို ခမ်းနား ကြီးကျယ်နေသလို လှုပ်ရှားပြတဲ့အခါ၊ ပွဲကြည့်ပရိသတ်က အဟုတ်ကြီး ထင်ပြီး သာယာနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးတွေကို မြင်သွားတဲ့အခါ၊ 'အော်... ဒါ သစ်သားရုပ်လေးတွေ ပါလား' ဆိုတဲ့ အစွဲ ပြုတ်သွားပါတယ်။

ထို့အတူပါပဲ၊ သတိပဋ္ဌာန် ရှုဉာဏ်နဲ့ သေချာ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ ကြီးကျယ်တဲ့ အရာတွေကို မြင်လို့ သာယာစိတ်၊ ဂုဏ်ယူစိတ် ပေါ်လာတဲ့ အချိန်မှာ ဘယ်လို မှတ်ရမလဲ။ 'ငါ ဂုဏ်ယူတယ်၊ ငါ လိုချင်တယ်' လို့ မမှတ်ပါနဲ့။ မျက်စိက မြင်ရင် 'မြင်တယ်... မြင်တယ်... သာယာစိတ် ပေါ်တယ်... သိတယ်... လောဘ ပေါ်တယ်... သိတယ်' လို့ ဓာတ်သဘောသက်သက် အနေနဲ့သာ စောင့်ကြည့်ပါ။ အဲဒီလို ကြည့်နိုင်ရင် 'အော်... မျက်စိနဲ့ အဆင်း တိုက်လို့ မြင်သိစိတ် ပေါ်လာတာပါလား၊ ဂုဏ်ယူတယ် ဆိုတာ သညာက မှတ်ပေးလို့ ပေါ်လာတဲ့ သင်္ခါရ နာမ်တရား သက်သက်ပါလား၊ အားလုံးဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ ရုပ်နာမ် သက်သက်ပါလား' လို့ ကွဲကွဲပြားပြား မြင်လာပြီး သက္ကာယဒိဋ္ဌိကြီး အလိုလို ပြုတ်ကျသွားပါတော့တယ်။

သက္ကာယဒိဋ္ဌိ ပြုတ်ရုံနဲ့ မပြီးသေးဘူး သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဆက်ပြီး ရှုရပါဦးမယ်။ အဲဒီလို ပေါ်လာတဲ့ မြင်သိစိတ်ကလေး၊ သာယာတဲ့ ဝေဒနာကလေးတွေဟာ အမြဲတမ်း တည်မြဲနေသလား။ သေချာ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ မျက်စိကို လွှဲလိုက်တာနဲ့ ဖြစ်ဖြစ်၊ အခြား နေရာကို လမ်းလျှောက် ထွက်သွားတာနဲ့ ဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီ မြင်သိစိတ်ကလေးလည်း ချက်ချင်း ပျောက်သွားတယ်၊ စောစောက ဂုဏ်ယူနေတဲ့၊ သာယာနေတဲ့ စိတ်ကလေးလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျပြီး ချက်ချင်း ချုပ်ငြိမ်းသွားတာပါပဲ။

ဒီလို ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ ရုပ်နာမ် သင်္ခါရတရား မှန်သမျှဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတာပါလား ဆိုတဲ့ 'အနိစ္စ' သဘောကို ဉာဏ်နဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်တာနဲ့၊ ဒီကျောက်စာကြီးတွေက၊ ဒီနည်းပညာတွေက ထာဝရ ခိုင်မြဲနေမှာပဲ လို့ ယူဆထားတဲ့ 'သဿတဒိဋ္ဌိ' ကြီး ကွာကျသွားပါတော့တယ်။ ပြင်ပက ရှေးဟောင်း ရုပ်ဝတ္ထု တွေရော၊ ခေတ်မီ နည်းပညာ တွေရော အချိန်တန်ရင် ပျက်စီးမှာပဲ၊ အဲဒီ အရာတွေကို ခံစားသိမြင်တဲ့ စိတ်ကလည်း စက္ကန့်မလပ် ပျက်စီးနေတာပါပဲ။ ဘာတစ်ခုမှ ထာဝရ မခိုင်မာပါဘူး။

ဒီနေရာမှာ ဒကာကြီးတစ်ယောက်က ထပ်မေးပြန်ရော၊ 'အရှင်ဘုရား... မြင်သိစိတ်လည်း ပျောက်သွားပြီ၊ သာယာစိတ်လည်း ပျက်သွားပြီ ဆိုရင် ဘာမှ မရှိတော့ဘူးပေါ့။ အကုန်လုံး သုဉ်းသွားပြီပေါ့' လို့ အပြတ်ယူစရာ ရှိပါတယ်။ မဟုတ်ပါဘူး သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ မျက်စိက မြင်သိစိတ်လေး ပျက်သွားပေမယ့်၊ နားကနေ လူတွေ စကားပြောသံကို ပြန်ကြားလိုက်တာနဲ့ ကြားသိစိတ် ဆိုတဲ့ စိတ်အသစ် တစ်ခုက ချက်ချင်း ဆိုသလို အစားထိုး ဝင်ရောက်လာပါတယ်။ တစ်ခုပျက်သွားတိုင်း နောက်တစ်ခုက အဆက်မပြတ် အစားထိုးနေတာပါ။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင်... ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခုလိုပါပဲ။ ရှေ့ရေက ထွက်သွားပေမယ့် နောက်ရေက အဆက်မပြတ် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတဲ့အတွက် ရေစီးကြောင်းကြီး အနေနဲ့ ဆက်ရှိနေသလိုပါပဲ။ စိတ်အစဉ်ဆိုတာလည်း အကြောင်းတရား ရှိနေသရွေ့ အကျိုးတရား အနေနဲ့ ဆက်တိုက် အစားထိုး ဖြစ်ပေါ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အကြောင်းရှိလို့ အကျိုးဆက်စပ်ပြီး အစားထိုး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ သဘောတရားကို သေချာ သိမြင်သွားတဲ့ အခါမှာတော့၊ သေရင် ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ပြတ်သွားပြီ လို့ အပြတ်ယူထားတဲ့ 'ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိ' ဆိုတဲ့ အမှားကြီးလည်း လုံးဝ ကျွတ်ထွက်သွားပါတော့တယ်။

ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းတို့ အနေနဲ့ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာပဲ ပေါ်လာပေါ်လာ၊ အသစ်အဆန်းတွေကို မြင်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အဟောင်းတွေကို မြင်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် 'ဒါဟာ ငါမဟုတ်ဘူး၊ ရုပ်နာမ် သက်သက်ပဲ။ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားတာပဲ။ ပျက်ပြီးရင်လည်း အစားထိုးနေတာပဲ' ဆိုတဲ့ ဓမ္မအစဉ်၊ ခန္ဓာအစဉ်တွေကို အမှန်အတိုင်း ရှုမှတ်နိုင်မယ် ဆိုရင်၊ ဒိဋ္ဌိသုံးပါးလုံး ပြုတ်ပြီး၊ ကိလေသာတွေကို ပယ်သတ်ကာ နိဗ္ဗာန်နဲ့ အနီးဆုံး အနေအထားကို ရောက်ရှိသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်လို့ တိုက်တွန်း အလုပ်ပေးလိုက်ရပါတယ် သူတော်ကောင်းတို့ရေ။

ဒီလို ဓမ္မသဘောတရားတွေကို နားလည်သွားပြီဆိုရင်၊ လက်တွေ့ဘဝမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ ပြဿနာတွေကိုလည်း ဘယ်လို သတိပညာနဲ့ ငြိမ်းချမ်းအောင် ဖြေရှင်းနိုင်သလဲ ဆိုတာကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ်နဲ့ ထပ်ပြီး ရှင်းပြချင်ပါသေးတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဟောနည်း အမှတ် (၂၆) ဖြစ်တဲ့ ဇာတ်လမ်း အမှား/အမှန် ခွဲခြားနည်း (Story Right/Wrong Differentiation Method) လေးနဲ့ ချိန်ထိုးပြီး ပြောပြပါမယ်။

ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ ဓာတ်တော် မွေတော်တွေနဲ့ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေကို ခင်းကျင်း ပြသထားတဲ့ အလွန် ခမ်းနားတဲ့ ပြခန်းကြီး တစ်ခု ရှိပါတယ်။ တစ်နေ့တော့ ပြတိုက်ကို နည်းပညာ ကုမ္ပဏီ တစ်ခုက ကိုယ်စားလှယ် မစ္စတာလီယို (Mr. Leo) ဆိုတဲ့ သူရယ်၊ ပြတိုက်ကို အလှူငွေ ထည့်နေကျ ဒကာကြီး ဦးဘ ရယ် ရောက်လာကြပါတယ်။

သူတို့ နှစ်ယောက်က ပြတိုက် တာဝန်ခံ ภัณฑာထိန်းချုပ် ဦးမြတ် ကို ခေါ်ပြီး အကြံဉာဏ် တစ်ခု လာပေးပါတယ်။ "ဦးမြတ်... အခုခေတ်က Modernization ခေတ်ဗျ။ ခေတ်မီ တိုးတက်နေပြီ။ ပြတိုက်ထဲမှာ ဒီရှေးဟောင်း ပစ္စည်း အစစ်ကြီးတွေကို ဖန်ប្រုံးတွေထဲ ထည့်ပြီး ပြနေတာ အရမ်း ရိုးအီနေပြီ။ နေရာလည်း အရမ်း ယူတယ်။ ကျုပ်တို့ ကုမ္ပဏီက ခေတ်အမီဆုံး Hologram (လေထဲမှာ ပုံရိပ်ပေါ်တဲ့ 3D နည်းပညာ) တွေ၊ ဖန်သားပြင် အတုတွေကို လှူမယ်။ ဒီရှေးဟောင်း ပစ္စည်း အစစ်ကြီးတွေကို မြေအောက်ခန်းထဲ သွားသိမ်းထားလိုက်တော့။ ပြီးရင် ဧည့်သည်တွေ သဘောကျအောင် ဓာတ်တော်တွေရဲ့ သမိုင်းကို အလင်းရောင်တွေ၊ အသံတွေ အကျယ်ကြီး ဖွင့်ပြီး ရုပ်ရှင်လို ဖျော်ဖြေရေး သဘောမျိုး (Entertaining) ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ကြရအောင်" လို့ အားတက်သရော ပြောပါတော့တယ်။

ဒကာကြီး ဦးဘ ကလည်း "ဟုတ်တယ် ဦးမြတ်။ အဟောင်းတွေ အကုန် ဖယ်လိုက်။ ခေတ်မီမှ လူတွေ ပိုလာမှာ။ ငါတို့ ပြတိုက်က အမိုက်စား ဖြစ်သွားမယ်" လို့ ဝင်ထောက်ခံပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ပြတိုက် တာဝန်ခံ ဦးမြတ် ဟာ အလွန် တည်ငြိမ်ပြီး အမြော်အမြင် ရှိသူပါ။ သူက ချက်ချင်းပဲ ပြတိုက်ရဲ့ အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ ခိုင်မာမှုနှင့် ကျင့်ဝတ် အခြေခံ မူဝါဒ (Policy 1, Art 1.1) ကို သွားပြီး သတိရလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီ မူဝါဒမှာ ပြတိုက်သည် ခေတ်မီ နည်းပညာများကို အသုံးပြုခွင့် ရှိသော်လည်း၊ မူလ အမွေအနှစ် အစစ်အမှန် (Authentic Artifacts) များ၏ နေရာကို အစားထိုး ဖယ်ရှားခြင်း၊ သာသနာ့ အမွေအနှစ်များကို လောကီ ဖျော်ဖြေရေး သက်သက် (Pure Entertainment) အဖြစ် ပုံစံပြောင်းလဲခြင်းကို လုံးဝ (လုံးဝ) ခွင့်မပြုရ လို့ အတိအကျ ပြဋ္ဌာန်းထားပါတယ်။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဒီဇာတ်လမ်းမှာ အမှား နဲ့ အမှန်ကို ခွဲခြား ကြည့်ကြစို့။ မစ္စတာလီယို နဲ့ ဦးဘ တို့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ဟာ 'အမှား' (Wrong Modernization) ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ သူတို့က ခေတ်မီချင်တဲ့ လောဘနဲ့ အဓိက အမြစ် ဖြစ်တဲ့ အစစ်အမှန် အမွေအနှစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေလို့ပါ။

ဒါနဲ့ ဦးမြတ် က ယဉ်ကျေးစွာ၊ ဒါပေမဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှင်းပြပါတယ်။ "မစ္စတာလီယို နဲ့ ဒကာကြီး ဦးဘ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နည်းပညာ အကူအညီ ပေးချင်တဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ (Art 1.1) အရ၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ ခေတ်မီ နည်းပညာကို အသုံးပြုပြီး အမွေအနှစ်တွေကို 'ပံ့ပိုး' ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ 'အစားထိုး' လွှင့်ပစ်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး ပဉ္စမသင်္ဂါယနာ တင်ခဲ့တဲ့ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ပါ။ မင်းတရားကြီးဟာ ခေတ်မီ ကျောက်စာ ထွင်းတဲ့ နည်းပညာကို သုံးခဲ့ပေမယ့်၊ ပိဋကတ်တော် ဆိုတဲ့ မူလ အနှစ်သာရကို တစ်လုံးမှ မပြင်ခဲ့ပါဘူး။ အခုလည်း ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒီရှေးဟောင်း ပစ္စည်း အစစ်တွေကို ဆက်လက် ပြသထားပါမယ်။ အဲဒီ ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဘေးနားမှာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ Hologram နည်းပညာကို အသုံးပြုပြီး သမိုင်းကြောင်းကို ရှင်းပြတဲ့ အထောက်အကူ အဖြစ်ပဲ ယှဉ်တွဲ အသုံးပြုပါမယ်။ ဖျော်ဖြေရေး သက်သက်တော့ လုံးဝ လုပ်ခွင့် မရှိပါဘူး" လို့ ဓမ္မ၊ သမိုင်း နဲ့ မူဝါဒ ကို ပေါင်းစပ်ပြီး ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။

ဒီစကားကို ကြားတော့မှ ဦးဘ နဲ့ မစ္စတာလီယို တို့လည်း သဘောပေါက်သွားကြတယ်။ "အော်... မှန်လှပါ ဆရာ။ ကျွန်တော်တို့က အသစ် ဖြစ်ချင်တဲ့ လောဘ၊ ခေတ်မီချင်တဲ့ အတ္တ တွေ ဖုံးလွှမ်းသွားလို့၊ အဓိက အမြစ် ဖြစ်တဲ့ အစစ်အမှန် တန်ဖိုးကို မျက်ကွယ်ပြုမိမလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ ဦးမြတ် ပြောတဲ့ အမှန်တရား (Right Modernization) လမ်းစဉ် အတိုင်းပဲ၊ အဟောင်းနဲ့ အသစ်ကို ဟန်ချက်ညီအောင် ယှဉ်တွဲ ပြသပါတော့မယ်" လို့ ဝန်ခံသွားကြပါတော့တယ်။ ဒါဟာ အသစ်ဖြစ်ချင်တဲ့ ကိလေသာ လောဘကို ဓမ္မအသိ၊ မူဝါဒ အသိနဲ့ ထိန်းချုပ်ပြီး၊ အမှားအမှန် ခွဲခြားကာ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းလိုက်တဲ့ အဖြေ တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ် သူတော်ကောင်းတို့ရေ။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... အခုဟောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ တိုက်ဆိုင်ကြည့်ကြစို့။ ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့တကွ လောကမှာ ရှိတဲ့ ခေတ်ဟောင်း၊ ခေတ်သစ် အရာဝတ္ထု မှန်သမျှဟာ အချိန်တန်ရင် ဖောက်ပြန် ပြောင်းလဲ အိုမင်း ဆွေးမြည့် (ဇရာ) သွားရတဲ့ သဘောတရားတွေ ရှိနေတာဟာ ဘာသစ္စာလဲ... 'ဒုက္ခသစ္စာ' ပါပဲ။

အဲဒီလို ပျက်စီး အိုမင်းတတ်တဲ့ အရာတွေကို အမြဲတမ်း အသစ် ဖြစ်နေရမယ်၊ အဟောင်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ် ဆိုပြီး ဦးဘ တို့ရဲ့ စိတ်လိုမျိုး တပ်မက်နေတဲ့ အတ္တ၊ လောဘ၊ အသစ်ဖြစ်ချင်တဲ့ ကိလေသာ တွေက ဘာသစ္စာလဲ... 'သမုဒယသစ္စာ' ပါပဲ။ ဒီတဏှာလောဘ၊ သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်မှု ကြောင့်ပဲ ဒုက္ခတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေ အသစ် အသစ် ထပ်ဖြစ်နေရတာပါ။

ဒီလို ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့ ဒုက္ခသစ္စာကြီးကို အမှန်အတိုင်း သိမြင်လာပြီး၊ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အသစ်ဖြစ်ချင်မှု၊ လောဘ၊ အတ္တ တွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်နိုင်မယ် ဆိုရင်၊ ပူလောင်မှုတွေ ငြိမ်းအေးသွားတဲ့ သဘောဟာ ဘာသစ္စာလဲ... 'နိရောဓသစ္စာ' ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီလို ငြိမ်းအေးသွားဖို့အတွက်၊ အသစ်အဆန်းတွေ အပေါ် တွယ်တာ မနေဘဲ၊ ဇရာရဲ့ သဘောကို လက်ခံပြီး ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်အောင် ရှုမှတ်ကာ၊ ရုပ်နာမ် ဓာတ်သဘောသက်သက်ပဲလို့ သိမြင်ပြီး ဒိဋ္ဌိသုံးပါး ဖြုတ်နေတဲ့ သတိပဋ္ဌာန် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကြီးကတော့ လမ်းမှန်ဖြစ်တဲ့ 'မဂ္ဂသစ္စာ' ပါပဲ သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီမဂ္ဂသစ္စာ လမ်းစဉ်ကို လိုက်မှသာ ဒုက္ခခပ်သိမ်း ချုပ်ငြိမ်းရာကို ရောက်မှာ ပေါ်လွင်နေပါတယ် ဟုတ်လား။

ဒီနေ့ ဟောကြားခဲ့တဲ့ ကုန်းဘောင်ခေတ် ဓမ္မဒေသနာတော် အတိုင်း မိမိတို့၏ စိတ်အစဉ်တွင် ကိန်းအောင်းနေသော အသစ်ဖြစ်ချင်မှု၊ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ် တွယ်တာမှု သက္ကာယဒိဋ္ဌိ အစွဲများကို ဝိပဿနာ ဉာဏ်ဖြင့် ဖြုတ်ခွာနိုင်ကြပါစေ၊ မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး၏ သာသနာပြု စိတ်ဓာတ်များကို အတုယူ၍ လောကီ တိုးတက်မှု နောက်သို့သာ မလိုက်ဘဲ လောကုတ္တရာ ဓမ္မအမြစ်များကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။ ဝင်ရိုးစွန်း ဝက်ဝံများမှ အစပြု၍ သက်ရှိ သတ္တဝါ အားလုံးကို ကြင်နာ စာနာနိုင်သော မေတ္တာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်သို့ လွယ်ကူသော အကျင့်ဖြင့် အမြန်ဆုံး မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ ကုန်သတည်း။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက

The Office Of Siridantamahapalaka

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Private Museum.

နေ့စွဲ - ၂၆ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၂၄

ORCID: 0009-0000-0697-4760

Website: www.siridantamahapalaka.com

Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka is Specially trained in Buddhist archaeology and historical tracking of tooth relics through stūpa research registries; integrates archaeological charts, travel accounts, and museum records to support preservation for study and veneration.