Day: 060 | ၂၉ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၂၄ | ၄ နှစ်တစ်ကြိမ် (Leap Year) | အဘိဓမ္မ၊ ကာလ (အချိန်) | Calendar Systems

 

Day: 060 | ၂၉ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၂၄ | ၄ နှစ်တစ်ကြိမ် (Leap Year) | အဘိဓမ္မ၊ ကာလ (အချိန်) | Calendar Systems

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။ နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။ နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။ အရဟတံ ဂုဏ်ရှင်၊ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဂုဏ်ရှင်၊ လောကဝိဒူ ဂုဏ်ရှင်ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးအား ရိုသေမြတ်နိုး လက်အုပ်မိုး၍ ရှိခိုးပူဇော်ပါ၏ ဘုရား။ ထို့အတူ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာမြတ်သုံးပါးနှင့်တကွ မိဘ၊ ဆရာသမားဆိုတဲ့ အနန္တဂိုဏ်းဝင် ကျေးဇူးရှင်ကြီးများကိုလည်း ရိုသေစွာ ဦးခိုက်ပူဇော်လိုက်ပါတယ် သူတော်ကောင်းတို့ရေ။

သာသနာတော်နှစ် ၂၅၆၇ ခုနှစ်၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ခရစ်နှစ် ၂၀၂၄ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၉ ရက်နေ့ဆိုတဲ့ ဒီကနေ့ဟာ ၄ နှစ်မှ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံခွင့်ရတဲ့ ရက်ထပ်နေ့ (Leap Day) အခါသမယ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကနေ့လို ရှားပါးလှတဲ့ နံနက်ခင်း အချိန်အခါသမယမှာ တရားနာယူဖို့ ရောက်ရှိလာကြတဲ့ သူတော်ကောင်းများအားလုံး၊ သဘာဝတရားက ပေးသနားလိုက်တဲ့ အပိုရသော တစ်ရက်မှာ ရှားပါးသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်နိုင်ကြပြီး ကံထူးကံကောင်းကြပါစေ လို့ ဦးပဉ္ဇင်းအနေနဲ့ ရှေးဦးစွာ မေတ္တာပို့သ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်နော်။ လောကမှာ အချိန်ဆိုတာ ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်လို့မရတဲ့ အရာ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ အခုလို အပိုရလာတဲ့ အချိန်လေးကို ကုသိုလ်အပို လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး အဖြစ် အသုံးချကြရပါမယ်။

ကဲ... တရားစကားတွေ မစတင်ခင်လေးမှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့အားလုံး စိတ်ကလေးကို အရင်ဆုံး ငြိမ်သက်သွားအောင်၊ ကြည်လင်သွားအောင် ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံလေး တစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ကြရအောင်။ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သက်တောင့်သက်သာလေး ထားပြီး မျက်စိလေးကို မှိတ်၊ ဝင်လေ ထွက်လေလေးကို အရင်ဆုံး သတိကပ်ထားလိုက်ပါ။ ပြီးရင် 'အချိန်' လို့ ခေါ်တဲ့ အရာကြီး တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားနေတဲ့ သဘောတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းပြီး သတိထားကြည့်ပါ။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... တကယ်တော့ 'အချိန်' ဆိုတာ အပြင်မှာ အကောင်အထည် အနေနဲ့ ရှိနေတဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရုပ်တရား၊ နာမ်တရား တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အသစ်တဖန် ဖြစ်လိုက်၊ ပျက်လိုက်၊ အစားထိုးလိုက် လုပ်နေတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကြီးကိုပဲ 'အချိန်' လို့ နာမည်တပ်ထားတာပါ။ ဒီရုပ်နာမ်တွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှု အရှိန်ဟာ ဘယ်တော့မှ နောက်ကြောင်းပြန် မလှည့်ပါဘူး။ သေခြင်းတရား (မရဏ) ဆီကိုသာ တည့်တည့်မတ်မတ် သွားနေတာပါ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ရရှိလာတဲ့ အချိန်လေးကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးမိစေဖို့ 'မရဏနုဿတိ' ကမ္မဋ္ဌာန်းလေးကို ခဏလောက် အာရုံပြုကာ၊ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ သံဝေဂရအောင်၊ စိတ်ကလေး ငြိမ်သက်သွားအောင် ပွားများကြည့်ကြစို့နော်။

ဒီလို စိတ်ကလေး ငြိမ်သက်သွားပြီ၊ ခန္ဓာရဲ့ မမြဲတဲ့ သဘော၊ အချိန်ရဲ့ တန်ဖိုးကို နည်းနည်းလေး သိမြင်သွားပြီဆိုရင်တော့၊ ဒီကနေ့ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ လေ့လာမယ့် အကြောင်းအရာလေးကို ဆက်ကြည့်ကြရအောင်။ ၄ နှစ်မှ တစ်ခါ ပေါ်လာတဲ့ ဒီ 'ရက်ထပ်နေ့' ရဲ့ သဘောတရားကို သိပ္ပံပညာနဲ့ ပိဋကတ်တော်လာ အဘိဓမ္မာ သဘောတရားတွေနဲ့ ချိန်ထိုးပြီး ဆွေးနွေး ဟောကြားသွားပါမယ်။

ဒီနေ့ခေတ် သိပ္ပံပညာမှာ ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ကမ္ဘာကြီးက နေကို တစ်ပတ် ပတ်ဖို့အတွက် ကြာတဲ့ အချိန်ကာလကို လေ့လာ တွက်ချက်တဲ့ ပြက္ခဒိန် စနစ်တွေကို အင်္ဂလိပ်လို Calendar Systems လို့ ခေါ်ပါတယ်။ သာမန်အားဖြင့် ကမ္ဘာက နေကို တစ်ပတ်ပတ်ဖို့ ၃၆၅ ရက် ကြာတယ်လို့ ငါတို့ သိထားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ္ပံနည်းကျ အတိအကျ တွက်ကြည့်တဲ့ အခါ၊ ၃၆၅ ရက် နဲ့ နောက်ထပ် ၅ နာရီ၊ ၄၈ မိနစ်၊ ၄၆ စက္ကန့် (ခန့်မှန်းခြေ ၆ နာရီခန့်) ပိုပြီး ကြာနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။

အဲဒီ အပိုဖြစ်နေတဲ့ ၆ နာရီလေးတွေကို တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ် ပစ်ထားလိုက်မယ် ဆိုရင်၊ ပြက္ခဒိန်နဲ့ ရာသီဥတုဟာ လုံးဝ လွဲချော်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သိပ္ပံပညာရှင်တွေနဲ့ နက္ခတ္တဗေဒ ပညာရှင်တွေက အဲဒီ အပို ၆ နာရီလေးကို ၄ နှစ် စုလိုက်ပါတယ်။ ၆ အမြှောက် ၄ ဆိုတော့ ၂၄ နာရီ၊ အတိအကျ တစ်ရက် ရလာပါတယ်။ အဲဒီ စုပေါင်းရရှိလာတဲ့ တစ်ရက်ကို ဖေဖော်ဝါရီလရဲ့ ၂၉ ရက်မြောက်နေ့ အနေနဲ့ 'Leap Day' အဖြစ် ထည့်သွင်းပြီး သဘာဝတရားနဲ့ ချိန်ကိုက် (Sync) လုပ်လိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီသိပ္ပံပညာရဲ့ တွေ့ရှိချက်ကို အဘိဓမ္မာ သဘောတရားနဲ့ ချိန်ထိုးကြည့်ရအောင်။ အဘိဓမ္မာမှာ 'ကာလ' (အချိန်) ဆိုတာ ပရမတ်တရား မဟုတ်ပါဘူး။ ပညတ်တရား (Pannatti) သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ရွေ့လျားမှု၊ ရုပ်နာမ်တွေရဲ့ ပြောင်းလဲမှု (ဥတု၊ စိတ္တ) တွေကို အခြေခံပြီး လူတွေက 'ရက်၊ လ၊ နှစ်' ဆိုပြီး သတ်မှတ်ထားတာပါ။ အချိန်ဆိုတာ သတ်မှတ်ချက် ဖြစ်ပေမယ့်၊ အဲဒီ အချိန်ကာလ အတွင်းမှာ ပြုလုပ်လိုက်တဲ့ 'ကံတရား' (ကုသိုလ်၊ အကုသိုလ်) ကတော့ အစစ်အမှန် ပရမတ် အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ရှားပါးတဲ့ ဒီလို နေ့ရက်မျိုးမှာ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကံတရားကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချဖို့ အလွန် အရေးကြီးပါတယ်။

 ပုဒ်ရေ (၂၀၁) မှာ 'ပရိဒေဝ' (Parideva) လို့ ခေါ်တဲ့ ပူဆွေး ငိုကြွေးခြင်း သဘောတရားကို အတိအလင်း ဟောကြားထားပါတယ်။ လူတွေဟာ အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတဲ့ အခါ၊ ကိုယ့်ရဲ့ လူငယ်ဘဝတွေ၊ အခွင့်အရေးတွေ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အခါ 'ငါ့ အချိန်တွေ နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ အလကား ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့မိပြီ' ဆိုပြီး ရင်ဘတ်စည်တီးကာ ပရိဒေဝ သောကမီးတွေ လောင်ကျွမ်းတတ်ကြပါတယ်။

ဒီလို အချိန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပူဆွေး ငိုကြွေးနေတာကို ပယ်သတ်ဖို့ (ပယ်ခြင်း) ဆိုတာ အတိတ်ကို တသနေလို့ မရပါဘူး။ အခု ရရှိနေတဲ့ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်ကို ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်မှသာ ရနိုင်တာပါ။ ကဲ... ဒါဆိုရင် အချိန်တွေ ကုန်သွားလို့ နှမြောတဲ့စိတ် ပေါ်လာတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ် ယန္တရားကြီး ဘယ်လို အလုပ်လုပ်နေသလဲ ဆိုတာကို အဏုစိတ် ဓာတ်ခွဲကြည့်ကြစို့။

ငါတို့တွေ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ တွေ့ကြုံနေရတာဟာ ဒွါရ (၆) ပါးနဲ့ အာရုံ (၆) ပါး တိုက်ခိုက်မှုတွေချည်းပါပဲ။ သူတော်ကောင်းတို့က ပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်ပြီး 'ဟာ... လကုန်သွားပြန်ပြီ၊ အချိန်တွေ ကုန်တာ မြန်လိုက်တာ' လို့ တွေးမိလိုက်တယ် ဆိုပါစို့။

အဲဒီအချိန်မှာ မျက်စိအကြည်ဓာတ် (စက္ခုပသာဒ) ဆိုတဲ့ 'ဒွါရ' နဲ့၊ ပြက္ခဒိန်ရဲ့ အဆင်း (ရူပါရုံ) ဆိုတဲ့ 'အာရုံ' တို့ ထိခိုက်မိပြီး မြင်သိစိတ် (စက္ခုဝိညာဉ်) လေး ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီလို ပေါင်းဆုံသွားတာကို 'ဖဿ' လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဖဿ ဖြစ်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အချိန်တွေ ကုန်သွားလို့ နှမြောတဲ့၊ ဝမ်းနည်းတဲ့ ခံစားမှု 'ဒေါမနဿ ဝေဒနာ' (ဝေဒနာက္ခန္ဓာ) က ဆက်ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါဟာ ရက်စွဲတွေပဲ လို့ မှတ်သားလိုက်တဲ့ 'သညာက္ခန္ဓာ' အလုပ်လုပ်ပြီးတဲ့နောက်၊ 'ငါ့ အသက်တွေ ကြီးလာပြီ၊ အချိန်တွေ ဆုံးရှုံးသွားပြီ' ဆိုပြီး တွေးတော ပူပန်တဲ့၊ ငိုကြွေးချင်တဲ့ 'သင်္ခါရက္ခန္ဓာ' (ပရိဒေဝ) တွေ တသီတတန်းကြီး ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာပါတော့တယ်။

ဒီဖြစ်စဉ်ကြီးမှာ သေချာ ကြည့်လိုက်ရင် 'ငါ အချိန်တွေ ကုန်သွားတယ်' ဆိုတဲ့ အကောင်အထည် မရှိပါဘူး။ မျက်စိ၊ အဆင်း၊ မြင်သိစိတ်၊ ခံစားမှု၊ မှတ်သားမှု တွေ အလုပ်လုပ်သွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သတိမကပ်နိုင်တဲ့အခါ ကုန်သွားတဲ့ အချိန် (ပညတ်) နဲ့ ကိုယ်နဲ့ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်ပြီး 'သက္ကာယဒိဋ္ဌိ' အစွဲကြီး ဝင်လာပါတယ်။ အဲဒီ အစွဲကြောင့်ပဲ ပရိဒေဝ မီးတွေ လောင်ရတာပါ။

ဒီအစွဲကို ဖြုတ်ဖို့ဆိုရင် ပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်လို့ ဝမ်းနည်းစိတ် ပေါ်လာတဲ့ အခါ၊ 'ငါ နှမြောတယ်' လို့ မမှတ်ပါနဲ့။ 'မြင်တယ်... တွေးတယ်... ဝမ်းနည်းစိတ် ပေါ်တယ်... သိတယ်' လို့ ဓာတ်သဘောသက်သက် စောင့်ကြည့်ပါ။ အချိန်ဆိုတာ ရုပ်နာမ်တွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှု အစဉ် သက်သက်ပါလားလို့ သဘောပေါက်ရင် သက္ကာယဒိဋ္ဌိ ပြုတ်ကျသွားပါလိမ့်မယ်။

ဒီလို ဓမ္မသဘောတရားတွေကို နားလည်သွားပြီဆိုရင်၊ လက်တွေ့ဘဝမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ ပြဿနာတွေကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ ဆိုတာကို ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ်နဲ့ ရှင်းပြပါမယ်။ ဒီနေရာမှာ ဟောနည်း အမှတ် (၂၇) ဖြစ်တဲ့ 'ဇာတ်လမ်း အဆုံး သင်ခန်းစာ ချုပ်နည်း' နဲ့ ပြောပြပါမယ်။

ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ ၄ နှစ်မှ တစ်ကြိမ်သာ အများပြည်သူ ဖူးမြော်ခွင့် ပေးတဲ့ အလွန် ရှားပါးတဲ့ ဓာတ်တော်ကြုတ် တစ်ခု ရှိပါတယ်။ (ဒါဟာ ဥပဒေ Policy 20, Art 20.4 အရ သမိုင်းဝင် ပစ္စည်းများကို အချိန်ကာလ အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ ပြသရမည် ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းကြောင့်ပါ)။ ဒီနေ့ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၉ ရက်နေ့မှာ အဲဒီ ဓာတ်တော်ကြုတ်ကြီးကို ပြသထားပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ပြတိုက်ကို ဒကာကြီး ဦးဘ ရောက်လာပါတယ်။ ဦးဘ ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်က အဲဒီ ဓာတ်တော်ကို လာဖူးဖို့ အချိန်မရလိုက်တဲ့ အတွက် အရမ်း နောင်တရနေခဲ့တာပါ။ အခု ဓာတ်တော်ရှေ့ ရောက်တော့လည်း ဖူးမြော်ဖို့ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ၊ "ဟာ... လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်က ငါ မဖူးလိုက်ရဘူး။ အဲဒီတုန်းက ငါ့အချိန်တွေ အလကား ကုန်သွားတာ နှမြောလိုက်တာ" ဆိုပြီး အတိတ်ကို ပြန်တွေးကာ ပရိဒေဝ သောကတွေ ဖြစ်ပြီး ငိုကြွေးနေပါတော့တယ်။

ပြတိုက် တာဝန်ခံ ဦးမြတ် က အဲဒါကို မြင်တော့ T250 (အထူးပြပွဲ မှတ်တမ်း) ကို ကိုင်ပြီး ဦးဘ နားကို ရောက်လာပါတယ်။ "ဒကာကြီး ဦးဘ... လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်က အချိန်တွေ ကုန်သွားတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အတိတ်ကို ပြန်တွေးပြီး ပူဆွေးငိုကြွေး နေလို့ အဲဒီ အချိန်တွေ ပြန်ရလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခု ဒကာကြီး ရှေ့မှာ ရှားပါးလှတဲ့ ဓာတ်တော်ကြီး ရောက်နေပြီ။ ဒီနေ့ဟာလည်း ၄ နှစ်မှ တစ်ခါ ရတဲ့ ရက်ထပ်နေ့ အပို တစ်ရက် ဖြစ်နေတယ်။ အတိတ်က အမှားကို သင်ခန်းစာ ယူပြီး၊ ပစ္စုပ္ပန် အချိန်လေးကို ကုသိုလ် အဖြစ် အသုံးချလိုက်ပါ" လို့ ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီတော့မှ ဦးဘ လည်း သတိဝင်လာပြီး ငိုကြွေး ပူဆွေးနေတာတွေကို ရပ်တန့်ကာ၊ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ ဓာတ်တော်ကြီးကို ကြည်ညိုတဲ့ သဒ္ဓါတရားနဲ့ ဖူးမြော် ကုသိုလ်ယူပါတော့တယ်။

💡 ဇာတ်လမ်း အဆုံး သင်ခန်းစာ ချုပ်ရလျှင် -

1. အတိတ်ကို ပြန်မရနိုင်ပါ: ကုန်လွန်သွားတဲ့ အချိန် (ကာလ) တွေကို နှမြောတသပြီး ပရိဒေဝ မီးလောင်နေခြင်းဟာ အကျိုးမရှိတဲ့ အပြင်၊ ပစ္စုပ္ပန် အချိန်တွေကိုပါ ထပ်မံ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပါတယ်။

2. အချိန်သည် ပညတ်သာ ဖြစ်သည်: သာမန်အားဖြင့် အချိန်ဟာ သတ်မှတ်ချက် ဖြစ်ပေမယ့်၊ ထိုအချိန်အတွင်း ပြုလုပ်သော ကံတရား (ကုသိုလ်/အကုသိုလ်) သည်သာ အစစ်အမှန် မိမိနောက်သို့ လိုက်မည့် အရာ ဖြစ်သည်။

3. ရှားပါးသော အခွင့်အရေးကို အသုံးချပါ: ယနေ့ကဲ့သို့ ၄ နှစ်မှ တစ်ကြိမ် ရရှိသော အပိုရက် (Leap Day) တွင်၊ သမရိုးကျ အလုပ်များထက် မိမိဘဝအတွက် တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိမည့် ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ ကုသိုလ်အပိုများကို ရယူရန် ကြိုးစားသင့်ပါသည်။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... အခုဟောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ တိုက်ဆိုင်ကြည့်ကြစို့။

• အချိန်ကာလတွေ ကုန်ဆုံးပြီး အိုမင်းခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းဆီ သွားနေရတဲ့ သဘောတရားဟာ ဘာသစ္စာလဲ... 'ဒုက္ခသစ္စာ' ပါပဲ။

• ကုန်သွားတဲ့ အချိန်တွေကို နှမြောတသပြီး ပူဆွေးငိုကြွေးနေတဲ့ ပရိဒေဝ နဲ့ လောဘ ကိလေသာတွေက ဘာသစ္စာလဲ... 'သမုဒယသစ္စာ' ပါပဲ။

• ဒီဖြစ်စဉ်တွေကို အမှန်အတိုင်း သိမြင်ပြီး၊ ပရိဒေဝ နဲ့ သောကတွေကို ပယ်သတ် (ပယ်ခြင်း) လိုက်နိုင်မယ် ဆိုရင်၊ ပူလောင်မှုတွေ ငြိမ်းအေးသွားတဲ့ သဘောဟာ 'နိရောဓသစ္စာ' ဖြစ်ပါတယ်။

• အဲဒီလို ငြိမ်းအေးဖို့အတွက် ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်အောင် ရှုမှတ်ပြီး ဒိဋ္ဌိသုံးပါး ဖြုတ်နေတဲ့ သတိပဋ္ဌာန် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကြီးကတော့ လမ်းမှန်ဖြစ်တဲ့ 'မဂ္ဂသစ္စာ' ပါပဲ သူတော်ကောင်းတို့ရေ။

ဒီနေ့ ဟောကြားခဲ့တဲ့ '၄ နှစ်တစ်ကြိမ် (Leap Year)' ဓမ္မဒေသနာတော် အတိုင်း မိမိတို့၏ စိတ်အစဉ်တွင် ကိန်းအောင်းနေသော အတိတ်ကို ပူဆွေးမှု (ပရိဒေဝ) များကို ဝိပဿနာ ဉာဏ်ဖြင့် ဖြုတ်ခွာနိုင်ကြပါစေ၊ သဘာဝတရားက ပေးသနားသော အပိုရက်လေးတွင် ရှားပါးသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကို ထူးကဲစွာ ပြုလုပ်နိုင်ကြပြီး၊ အားလုံးပဲ ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာ ချမ်းသာကာ ကံထူးကံကောင်းကြပါစေ လို့ ဦးပဉ္ဇင်းအနေနဲ့ ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက

The Office Of Siridantamahapalaka

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Private Museum.

နေ့စွဲ - ၂၉ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၂၄

ORCID: 0009-0000-0697-4760

Website: www.siridantamahapalaka.com

Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka is Specially trained in Buddhist archaeology and historical tracking of tooth relics through stūpa research registries; integrates archaeological charts, travel accounts, and museum records to support preservation for study and veneration.