Day: 279 | October 6, 2023 | ဘေးအန္တရာယ် လျှော့ချရေး (Disaster Risk Reduction) | အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ စတုက္ကနိပါတ်၊ ဘယသုတ် | Risk Management
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
(ပရိသတ်အား စိုးရိမ်စိတ် ကင်းဝေးစေသော မေတ္တာအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုပြီး စတင်ပါသည်)
ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဒီနေ့ဟာ ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ (၆) ရက်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ မကြာခင် အောက်တိုဘာ (၁၃) ရက်နေ့ဆိုရင် "နိုင်ငံတကာ ဘေးအန္တရာယ် လျှော့ချရေးနေ့" (International Day for Disaster Risk Reduction) ရောက်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ လောကကြီးက အနိစ္စသဘောနဲ့ မို့ ဘေးအန္တရာယ်ဆိုတာ အချိန်မရွေး ဝင်လာနိုင်တယ်။ ဒီတော့ ဒီနေ့ မနက်ခင်းမှာ မိမိတို့ရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို ဉာဏ်နဲ့ ဘယ်လို ကာကွယ်မလဲ ဆိုတာကို ဆင်ခြင်ကြရအောင်။ သူတော်ကောင်းများအားလုံး... ဘေးကင်းရေးကို ရှေးရှုနိုင်ကြပြီး၊ တွေ့ကြုံလာနိုင်သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ် အမျိုးမျိုးမှ ကင်းဝေးလွတ်မြောက်နိုင်ကြပါစေ လို့ ဦးစွာပထမ မေတ္တာပို့သလိုက်ပါတယ်။
တရားမဟောခင်မှာ "မရဏနုဿတိ" (သေခြင်းကို ဆင်ခြင်ခြင်း) နဲ့ တွဲဖက်ပြီး သမထ အလုပ်ကလေး လုပ်ကြည့်ရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့... ကိုယ့်ကိုယ်ကို လုံခြုံတဲ့ ဖန်ပေါင်းချောင်လေးထဲ ရောက်နေတယ်လို့ အာရုံမပြုပါနဲ့။ "ငါ့အသက်ဟာ မီးစာကုန်ခါနီး ဆီမီးခွက်လေးလိုပဲ၊ လေတစ်ချက်ဝှေ့လိုက်ရင် ငြိမ်းသွားနိုင်တယ်" လို့ အမှန်အတိုင်း နှလုံးသွင်းလိုက်ပါ။ ကြောက်စရာ ကောင်းမနေဘူးလား။ အေး... အဲဒီ ကြောက်စိတ်ကလေးကို "သတိ" (Sati) အဖြစ် ပြောင်းလိုက်ပါ။ "ငါ မသေခင် ကုသိုလ်လုပ်မယ်၊ ငါ မသေခင် ပြင်ဆင်ထားမယ်" ဆိုတဲ့ တက်ကြွတဲ့ စိတ်ကလေး မွေးလိုက်ပါ။ အဲဒီ သတိတရားနဲ့ ဒီနေ့ တရားကို နာယူကြရအောင်။
ကိုင်း... "ဘေးအန္တရာယ်" (Disaster) ဆိုတာ ဘာလဲ။ ခေတ်သစ် "Risk Management" (စွန့်စားရမှု စီမံခန့်ခွဲခြင်း) ပညာရပ်အရ ပြောရရင် "ကံဆိုးလို့" ဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ "ကြိုတင်မပြင်ဆင်မှု" (Vulnerability) နဲ့ "ဘေးအန္တရာယ်" (Hazard) ပေါင်းဆုံမိလို့ ဖြစ်ရတာပါ။
သူတော်ကောင်းတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါ... မီးလောင်တယ် ဆိုတာ မီးခြစ်ဆံ တစ်ချောင်းတည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ လောင်စာ (အမှိုက်) တွေ စုထားတာရယ်၊ မီးသတ်ဆေးဘူး မရှိတာရယ်၊ လူတွေ ပေါ့ဆတာရယ် ပေါင်းမိသွားလို့ "ဘေး" ဖြစ်သွားတာ။
ဒီနေရာမှာ ဦးပဉ္ဇင်းက သိပ္ပံပညာရှင်တွေ သုံးတဲ့ "Swiss Cheese Model" (ဆွစ်ဇာလန် ဒိန်ခဲ ပုံစံ) နဲ့ ရှင်းပြချင်တယ်။ ဒိန်ခဲတုံးတွေမှာ အပေါက်ကလေးတွေ ပါတယ်လေ။ ဒိန်ခဲပြား တစ်ချပ်ချင်းစီက အကာအကွယ် (Defense Layer) တစ်ခုစီနဲ့ တူတယ်။ ဥပမာ - ပထမ အချပ်က "စည်းကမ်း"၊ ဒုတိယ အချပ်က "အချက်ပေးစက်"၊ တတိယ အချပ်က "လူ့သတိ" ပေါ့။
ပုံမှန်ဆိုရင် အန္တရာယ်မြှားတံက ဒီအချပ်တွေကို ဖောက်မထွက်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့... တစ်ခါတစ်ရံမှာ စည်းကမ်းလည်း ပျက်၊ စက်လည်း ပျက်၊ လူကလည်း အိပ်ပျော်နေ ဆိုပြီး အပေါက်တွေ အားလုံး တစ်တန်းတည်း တိုက်ဆိုင်သွားတဲ့အခါ (Alignment of holes) မှာတော့ "ဘေးအန္တရာယ်" ဆိုတာ တားမရ ဆီးမရ ဝင်လာတော့တာပဲ။
သူတော်ကောင်းတို့... ကိုယ့်အိမ်မှာရော အဲဒီလို "အပေါက်" တွေ ဘယ်လောက်များနေပြီလဲ။ မီးကြိုးတွေ ဟောင်းနေတာ တစ်ပေါက်၊ ဆေးဘူးတွေ ဖရိုဖရဲ ထားတာ တစ်ပေါက်၊ တံခါးတွေ မခိုင်တာ တစ်ပေါက်။ အဲဒီ အပေါက်တွေ တိုက်ဆိုင်သွားတဲ့ တစ်နေ့မှာ... "ဝုန်း" ဆိုပြီး အကုန်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ "ကံမကောင်းပါဘူး" လို့ ညည်းမနေပါနဲ့။ သိပ္ပံနည်းကျ ပြောရင် "Probability" (ဖြစ်နိုင်ခြေ) များအောင် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကြောက်စရာ မကောင်းဘူးလား... သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ ဒါကြောင့် Risk Management ဆိုတာ "ကံကို ပုံမချဘဲ ဉာဏ်နဲ့ အပေါက်တွေကို ပိတ်ခြင်း" ဖြစ်တယ်လို့ မှတ်သားကြပါ။
ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်၊ စတုက္ကနိပါတ်၊ ဘယသုတ် (စာမျက်နှာ-၄၅) မှာ ဘေးအန္တရာယ် လေးမျိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတိပေး ဟောကြားထားပါတယ်။
"စတ္တာရိမာနိ ဘိက္ခဝေ ဘယာနိ။ ကတမာနိ စတ္တာရိ။
ဇာတိဘယံ၊ ဇရာဘယံ၊ ဗျာဓိဘယံ၊ မရဏဘယံ။"
(မှတ်ချက် - သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များဖြစ်သော အဂ္ဂိဘယ (မီးဘေး)၊ ဥဒကဘယ (ရေဘေး) စသည်တို့ကိုလည်း အခြားသုတ်များတွင် ဟောကြားထားသော်လည်း၊ ဤသုတ်တွင် အခြေခံအကျဆုံး ဘေးကြီးလေးပါးကို မီးမောင်းထိုးပြထားပါသည်။)
ကိုင်း... ပါဠိတော်ကို တစ်လုံးချင်း ဓာတ်ခွဲကြည့်ရအောင်။
ဘယာနိ = ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘေးတို့သည်။ (Risk/Danger).
ဇာတိဘယံ = ဖြစ်ရခြင်းတည်းဟူသော ဘေး။ (Disaster of Birth).
ဇရာဘယံ = အိုမင်းဆွေးမြေ့ရခြင်းတည်းဟူသော ဘေး။ (Disaster of Decay/Aging Infrastructure).
ဗျာဓိဘယံ = နာကျင်ဖျားနာရခြင်းတည်းဟူသော ဘေး။ (Health Crisis).
မရဏဘယံ = သေကျေပျက်စီးရခြင်းတည်းဟူသော ဘေး။ (Fatality).
ဒီနေရာမှာ ထူးခြားတာက ဘုရားရှင်က "ဘယ" (Fear/Danger) ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးထားတယ်။ လောကလူသားတွေက မီးလောင်မှ၊ ရေကြီးမှ ဘေးလို့ ထင်ကြတယ်။ ဘုရားကတော့ "ခန္ဓာရလာကတည်းက ဘေးသင့်နေပြီ" လို့ ဟောတာ။ မီးမလောင်ခင်ကတည်းက အိမ်က ဆွေးမြေ့နေပြီ (ဇရာဘယ)။ ရေမကြီးခင်ကတည်းက ခန္ဓာက ပျက်စီးဖို့ ဦးတည်နေပြီ (မရဏဘယ)။
ဒါကြောင့် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ အမှတ် ၂၆၊ အပိုဒ်ခွဲ ၂၆.၃ (Pol 26, Art 26.3) မှာ "Zero Tolerance for Ignored Risks" (လျစ်လျူရှုထားသော အန္တရာယ်များအတွက် ခွင့်လွှတ်ခြင်း မရှိစေရ) လို့ ပြဋ္ဌာန်းထားပါတယ်။ "မဖြစ်သေးပါဘူးလေ" ဆိုပြီး ပေါ့ပေါ့နေတာဟာ ဗုဒ္ဓအလိုကျ "အပ္ပမာဒ" (မမေ့လျော့ခြင်း) တရားနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
ကဲ... အခု ကြောက်စိတ်ကို အရင်းတည်ပြီး ဝိပဿနာ ဉာဏ် (Insight) ဘက်ကို ကူးကြမယ်။
"ဒုက္ခပရိညာ" (ဆင်းရဲကို ပိုင်းခြားသိခြင်း) နဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး ကြည့်ရအောင်။
လူတွေက မီးလောင်ရင်၊ ရေကြီးရင် ဘာလို့ ငိုကြသလဲ။ "ငါ့အိမ်၊ ငါ့ပစ္စည်း၊ ငါ့ဘဝ" ဆိုပြီး "ငါ" (Atta) စွဲထားလို့။
၁။ Confront the Fear (ကြောက်စိတ်ကို ရင်ဆိုင်ပါ): "အခု ချက်ချင်း ငလျင်လှုပ်ရင် ငါ ဘာလုပ်မလဲ" လို့ တွေးလိုက်ပါ။ ရင်ထဲမှာ "ဒိန်း" ဆိုပြီး ထိတ်လန့်သွားမယ်။ အဲဒီ ထိတ်လန့်မှုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်။ အဲဒါ "မရဏနုဿတိ" ပဲ။
၂။ Deconstruct (ဓာတ်ခွဲ): အိမ်ပြိုကျသွားတယ် ဆိုပါစို့။ ဓာတ်သဘောအရ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။
အိမ်ဆိုတာ "ပထဝီဓာတ်" (မာသောသဘော) စုထားတာ။
မြေငလျင်ဆိုတာ "ဝါယောဓာတ်" (လှုပ်ရှားသောသဘော)။
ဝါယော က ပထဝီ ကို တိုက်လို့ ပြိုသွားတာ။ "ငါ" ပါသလား။ မပါဘူး။ ရုပ်တွေရဲ့ ပဋိပက္ခ (Elemental Conflict) သက်သက်ပဲ။
၃။ Preparation (ဉာဏ်ဖြင့် ပြင်ဆင်ခြင်း): "ပျက်စီးတတ်သော သဘောရှိ၍ ပျက်စီးရခြင်း ဖြစ်သည်" လို့ လက်ခံထားလိုက်ပါ။
"ငါ့ပစ္စည်း ပျက်စီးသွားပြီ" လို့ တွေးရင် ဒေါမနဿ (စိတ်ဆင်းရဲမှု) ဖြစ်မယ်။
"ရုပ်သဘာဝတို့ သဘောအတိုင်း ပြိုကွဲသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်" လို့ တွေးရင် ဉာဏ် (Panna) ဖြစ်မယ်။
အခုကတည်းက ကိုယ့်အိမ်၊ ကိုယ့်ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ပြီး "တစ်နေ့တော့ ဒါတွေဟာ အမှိုက်ပုံ ဖြစ်သွားမှာပါလား" လို့ ကြိုတွေးပြီး နှလုံးသွင်း (Mental Rehearsal) လုပ်ထားပါ။ ဒါမှ တကယ်ဖြစ်လာတဲ့အခါ ယူကြုံးမရ မဖြစ်တော့မှာ။ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားကို ရဲရဲကြီး ကြည့်လိုက်ပါ သူတော်ကောင်းတို့။
ကိုင်း... "ကြောက်စိတ်" (Fear) ကို အသုံးချပြီး ပြင်ဆင်ထားရင် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဘယ်လို ရှောင်လွှဲနိုင်သလဲ၊ ပေါ့ဆရင် ဘယ်လောက် အထိနာမလဲ ဆိုတာကို ပိုပြီး ထိထိမိမိ ခံစားနားလည်နိုင်အောင် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ခု (Case-2579) ကို ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်က "ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု" (Preparedness) ရဲ့ တန်ဖိုးကို မီးမောင်းထိုးပြနေတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ မိုးရာသီတုန်းကပေါ့... ပြတိုက်ရဲ့ မြေအောက်ခန်း (Basement) မှာ ရှေးဟောင်း ပေစာတွေ သိမ်းထားတဲ့ အခန်းရှိတယ်။ အဲဒီ အခန်းရဲ့ နံရံတစ်ခုက စိမ့်နေတာကို သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်း "ကိုအောင်" က တွေ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက "နည်းနည်းလေးပါလေ၊ မိုးကုန်ရင် ခြောက်သွားမှာပါ" ဆိုပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေလိုက်တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ "အန္တရာယ်" ကို မမြင်ဘူး။ "သက်သာချင်တဲ့စိတ်" (Comfort Zone) က ဖုံးနေတာကိုး။
ကံကောင်းချင်တော့ ပြတိုက်ရဲ့ လုံခြုံရေးမှူး "ဦးသီဟ" က လှည့်ကင်း လှည့်ရင်း တွေ့သွားတယ်။ ဦးသီဟကတော့ ချက်ချင်း မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။ "ဟာ... ဒါ ရိုးရိုး ရေစိမ့်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုဘက်က ရေပိုက်မကြီး ပေါက်ခါနီး ဖြစ်နေတာ" ဆိုပြီး ချက်ချင်း အရေးပေါ် ခေါင်းလောင်း (Emergency Alarm) ကို တီးလိုက်ပါလေရော။ ဝန်ထမ်းတွေ အကုန် ပြေးလာကြ၊ ပေစာတွေကို ချက်ချင်း အပေါ်ထပ် ရွှေ့ကြနဲ့ အကြီးအကျယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတယ်။
ကိုအောင်ကတော့ ကြောင်ပြီး ရပ်ကြည့်နေတယ်။ "ဆရာကြီးရာ... ရေစက်ကလေး နည်းနည်းကျတာကို ဘာလို့ ဒီလောက် အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေတာလဲ" လို့ မေးတယ်။
အဲဒီမှာ ဦးသီဟက သူ့ကို အော်ငေါက်လိုက်တယ်။ "မင်း အခုမြင်နေရတာ ရေစက်၊ ငါ မြင်နေရတာက 'ရေဘေး' (Flood Disaster) ကွ။ ဒီပိုက်ကြီးသာ ညဘက် လူလစ်တုန်း ပေါက်ထွက်သွားရင် ဒီပေစာတွေ အကုန် ရေစီးနဲ့ မျှောပါသွားမှာ။ အဲဒီကျမှ မင်း ငိုနေလို့ ရမလား" တဲ့။
အဲဒီလို ပြောပြီး မကြာဘူး... (၂) နာရီလောက် အကြာမှာ တကယ်ပဲ အဲဒီ ရေပိုက်ကြီး "ဝုန်း" ဆိုပြီး ပေါက်ထွက်သွားတယ်။ ရေတွေက မြေအောက်ခန်းထဲ ဒလဟော ဝင်လာလိုက်တာ ခြေမျက်စိ မြုပ်တဲ့အထိပဲ။ ဒါပေမဲ့... ပေစာတွေကတော့ လွတ်သွားပြီ။ ဦးသီဟရဲ့ "ကြောက်စိတ်" (Paranoia) ကြောင့် အားလုံး ဘေးကင်းသွားတာပေါ့။ အကယ်၍သာ ကိုအောင်ရဲ့ "ပေါ့ဆစိတ်" အတိုင်း လွှတ်ထားခဲ့ရင်... အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်တွေ ရေထဲ မျှောပါကုန်မှာ သေချာတယ်။
ဒီဖြစ်စဉ်မှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့က Template T163 (Risk Register) ကို ဖွင့်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ရတယ်။ ကိုအောင်ကိုလည်း ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ အမှတ် ၂၆၊ အပိုဒ်ခွဲ ၂၆.၃ (Pol 26, Art 26.3) အရ သတိပေးရတယ်။ အဲဒီ မူဝါဒမှာ "Zero Tolerance for Ignored Risks" (လျစ်လျူရှုထားသော အန္တရာယ်များအတွက် ခွင့်လွှတ်ခြင်း မရှိစေရ) လို့ ပါတာကိုး။
ဦးပဉ္ဇင်းက ကိုအောင်ကို ခေါ်ပြီး တရားချရတယ်။ "ဒကာ... ဘုရားဟောတဲ့ 'ဘယသုတ်' မှာ ဘေးကို မြင်တတ်သူမှ ချမ်းသာမယ် လို့ ပါတယ်။ မင်းက ဘေးကို မမြင်ဘဲ 'အေးဆေးပါ' လို့ တွေးတာဟာ မောဟ (Moha) ပဲ။ ဦးသီဟက ဘေးကို ကြိုမြင်ပြီး ပြင်ဆင်တာဟာ ပညာ (Panna) ပဲ။ ကြောက်တတ်မှ လွတ်မြောက်မယ် ဆိုတာ ဒါကို ပြောတာ" လို့ ရှင်းပြတော့မှ သူလည်း တုန်လှုပ်ပြီး ဝန်ချတောင်းပန်တယ်။
တွေ့လိုက်ကြလား... "ဘေး" ကို ကြောက်တယ် ဆိုတာ သူရဲဘောကြောင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ကြောက်ရင် အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ "မိတ်ဆွေကောင်း" ဖြစ်သွားတယ် ဆိုတာ ပေါ်မလာဘူးလား... ပေါ်လာတယ်နော်။
ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဒီနေ့ ဟောကြားခဲ့တဲ့ "ဘေးအန္တရာယ် လျှော့ချရေး" (Risk Management) တရားတော်ကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး နိဂုံးချုပ် ကြည့်ကြရအောင်။
လောကကြီးမှာ မီးဘေး၊ ရေဘေး၊ လေဘေး စတဲ့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေ ကြုံတွေ့ရပြီး ပျက်စီးဆုံးရှုံးရတာတွေ အားလုံးဟာ "ဒုက္ခသစ္စာ" ပါပဲ။
အဲဒီ ဒုက္ခတွေ ဘာကြောင့် ကြီးမားရသလဲ။ "မဖြစ်လောက်ပါဘူး" ဆိုပြီး ပေါ့ဆတဲ့ မောဟ၊ "ငါ့ပစ္စည်းတွေ ခိုင်ပါတယ်" ဆိုပြီး စွဲလမ်းတဲ့ တဏှာ တွေကြောင့် ကြိုတင်မပြင်ဆင်မိလို့ ဒါဟာ "သမုဒယသစ္စာ" ပါပဲ။
အဲဒီ ပေါ့ဆမှုနဲ့ တဏှာကို ပယ်သတ်ပြီး၊ "ဖြစ်ချိန်တန်ရင် ဖြစ်မယ်၊ ပျက်ချိန်တန်ရင် ပျက်မယ်" လို့ ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ သတ္တိနဲ့ ပြင်ဆင်ထားရင်၊ ဘေးကြုံလာတောင် စိတ်မဆင်းရဲတော့တာဟာ "နိရောဓသစ္စာ" ပါပဲ။
အဲဒီလို ပြင်ဆင်နိုင်ဖို့အတွက် အမြဲမပြတ် သတိ (Sati) ထားမယ်၊ အန္တရာယ်ကို ဉာဏ် (Panna) နဲ့ ကြိုမြင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း "မဂ္ဂသစ္စာ" လမ်းစဉ်ပါပဲ။
သူတော်ကောင်းတို့ရေ... မီးမလောင်ခင် မီးသတ်ဆေးဘူး ဆောင်ထားသလို၊ သေခြင်းတရား မရောက်ခင် ကုသိုလ်တရား ဆောင်ထားကြပါ။ "ကြောက်" တတ်ပါစေ။ ဒါပေမဲ့ အလကား ကြောက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကုသိုလ်မပါဘဲ သေရမှာကို ကြောက်ပြီး ကောင်းမှုတွေ အားထုတ်နိုင်ကြပါစေ။
ယနေ့ ကျရောက်သော နိုင်ငံတကာ ဘေးအန္တရာယ် လျှော့ချရေးနေ့ မှသည် နောင်အနာဂတ် ကာလပတ်လုံး... သူတော်ကောင်းများ အားလုံး၊ ဘေးရန်ခပ်သိမ်း ကင်းငြိမ်းကြပါစေ၊ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် အမျိုးမျိုးမှ လွတ်ကင်း၍ စိတ်ချမ်းသာ ကိုယ်ကျန်းမာ ရှိကြပါစေ လို့ ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။
ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက
The Office Of Siridantamahapalaka
The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Private Museum.
နေ့စွဲ - ၆ အောက်တိုဘာ ၂၀၂၃
ORCID: 0009-0000-0697-4760
Website: www.siridantamahapalaka.com
Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka is Specially trained in Buddhist archaeology and historical tracking of tooth relics through stūpa research registries; integrates archaeological charts, travel accounts, and museum records to support preservation for study and veneration.
