Day: 047 | ၁၆ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၂၄ | သေခြင်းတရားနှင့် အမွေ | သံယုတ္တနိကာယ်၊ မရဏသုတ် | Probate Law

 

Day: 047 | ၁၆ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၂၄ | သေခြင်းတရားနှင့် အမွေ | သံယုတ္တနိကာယ်၊ မရဏသုတ် | Probate Law

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။ နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။ နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။ အရဟတံ ဂုဏ်ရှင်၊ သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ ဂုဏ်ရှင်၊ လောကဝိဒူ ဂုဏ်ရှင်ဖြစ်တော်မူသော မြတ်စွာဘုရားရှင်ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးအား ရိုသေမြတ်နိုး လက်အုပ်မိုး၍ ရှိခိုးပူဇော်ပါ၏ ဘုရား။ ထို့အတူ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာမြတ်သုံးပါးနှင့်တကွ မိဘ၊ ဆရာသမားဆိုတဲ့ အနန္တဂိုဏ်းဝင် ကျေးဇူးရှင်ကြီးများကိုလည်း ရိုသေစွာ ဦးခိုက်ပူဇော်လိုက်ပါတယ် သူတော်ကောင်းတို့ရေ။

သာသနာတော်နှစ် ၂၅၆၇ ခုနှစ်၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ခရစ်နှစ် ၂၀၂၄ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၆ ရက်၊ ဒီကနေ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နံနက်ခင်း အချိန်အခါသမယမှာ တရားနာယူဖို့ ရောက်ရှိလာကြတဲ့ သူတော်ကောင်းများအားလုံး ဘဝမှာ မမျှော်လင့်တဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်တွေ ကျရောက်လာရင်တောင်မှ ဓမ္မအသိ၊ သံဝေဂအသိနဲ့ ကြံ့ကြံ့ခံ ကျော်လွှားနိုင်ကြပါစေလို့ ဦးပဉ္ဇင်းအနေနဲ့ ရှေးဦးစွာ မေတ္တာပို့သ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်နော်။ လောကမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ကံဆိုးမိုးမှောင်တွေ ကျရောက်ပါစေ၊ တရားရှိတဲ့ သူဟာ ဘယ်တော့မှ လမ်းမပျောက်ပါဘူး။

ကဲ... တရားစကားတွေ မစတင်ခင်လေးမှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့အားလုံး စိတ်ကလေးကို အရင်ဆုံး ငြိမ်သက်သွားအောင်၊ ကြည်လင်သွားအောင် ကမ္မဋ္ဌာန်းအာရုံလေး တစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ကြရအောင်။ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သက်တောင့်သက်သာလေး ထားပြီး မျက်စိလေးကို မှိတ်၊ ဝင်လေ ထွက်လေလေးကို အရင်ဆုံး သတိကပ်ထားလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ငါတို့ရဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီး တစ်နေ့ကျရင် မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရမယ့် 'သေခြင်းတရား' ကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ တစ်ချက်လောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြစမ်းပါ။ ဒီဝင်လာတဲ့ လေလေး ပြန်မထွက်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ထွက်သွားတဲ့ လေလေး ပြန်မဝင်ရင် ငါတို့ရဲ့ ဘဝဆိုတာ ဒီနေရာမှာတင် ပြီးဆုံးသွားပြီ မဟုတ်လား။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ကိုယ် အလွန်မြတ်နိုးပါတယ် ဆိုတဲ့၊ နေ့စဉ် အလှပြင်နေတဲ့ ဒီရုပ်ခန္ဓာကြီးဟာ အသက်ဝိညာဉ်လေး ထွက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သစ်တုံးဆွေးကြီးလို လှဲလျောင်းသွားရတော့မှာပါ။ ဆွေမျိုးတွေကလည်း အိမ်ပေါ်မှာ ကြာကြာ မထားရဲတော့ဘဲ သုသာန်ကို အမြန်ပို့ဖို့ ကြိုးစားကြပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ အချိန်မရွေး သေဆုံး ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်၊ ငါပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အရာတွေ အားလုံးကို ထားရစ်ခဲ့ရတော့မယ် ဆိုတဲ့ 'မရဏနုဿတိ' ကမ္မဋ္ဌာန်းလေးကို ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ သံဝေဂ အပြည့်နဲ့ သတိကပ်ပြီး၊ ခဏလောက် စိတ်ကလေး ငြိမ်သက်သွားအောင် ပွားများကြည့်ကြစို့နော်။

ဒီလို စိတ်ကလေး ငြိမ်သက်သွားပြီ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးရဲ့ မမြဲတဲ့ သဘော၊ သေခြင်းတရားရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် သဘောလေးကို နည်းနည်းလေး သိမြင်သွားပြီဆိုရင်တော့၊ ဒီကနေ့ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ လေ့လာမယ့် အကြောင်းအရာလေးကို ဆက်ကြည့်ကြရအောင်။ ဒီနေ့မှာ လူသားတွေ သေဆုံးပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေကြသလဲ ဆိုတဲ့ အမွေအနှစ် ကိစ္စရပ်တွေကို သိပ္ပံပညာနဲ့ ဥပဒေရေးရာ တွေ့ရှိချက်တွေ၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ ပါဠိတော် အနက်ဖွင့်ဆိုချက်တွေ၊ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ ရှုကွက်တွေနဲ့ ချိန်ထိုးပြီးတော့ ဆွေးနွေးဟောကြားသွားပါမယ်။

ဒီနေ့ခေတ် သိပ္ပံနဲ့ ဥပဒေ ပညာရပ်တွေမှာ ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတဲ့ အခါ သူချန်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို တရားဝင် စီမံခန့်ခွဲတဲ့ ဥပဒေကို အင်္ဂလိပ်လို Probate Law (အမွေထိန်းဥပဒေ၊ သေတမ်းစာဆိုင်ရာ ဥပဒေ) လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဒီဥပဒေဟာ အလွန် ရှုပ်ထွေးပါတယ်။ လူတစ်ယောက် သေသွားပြီ ဆိုတာနဲ့ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ (Assets) ဖြစ်တဲ့ အိမ်တွေ၊ ကားတွေ၊ ဘဏ်အကောင့်တွေ အားလုံးဟာ သူ့ရဲ့ နာမည်နဲ့ ဆက်ပြီး ရပ်တည်ခွင့် မရှိတော့ပါဘူး။ ဥပဒေက အဲဒီ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို 'အမွေစု' (Estate) အဖြစ် သိမ်းကျုံး သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီနောက်မှာ Probate Court လို့ ခေါ်တဲ့ အမွေထိန်း တရားရုံးကနေပြီး၊ သေဆုံးသူ ရေးသားခဲ့တဲ့ သေတမ်းစာ (Will) ဟာ တရားဝင်မှု ရှိမရှိ စစ်ဆေးရပါတယ်။ သေတမ်းစာ မရှိဘူး ဆိုရင်လည်း ဆွေမျိုး အနီးအဝေး အလိုက် ဘယ်သူက ဘယ်လောက် ရထိုက်တယ် ဆိုတာကို ဥပဒေနဲ့အညီ တွက်ချက် ခွဲဝေပေးရပါတယ်။ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကြီးဟာ လနဲ့ချီ၊ နှစ်နဲ့ချီ ကြာတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ခွဲဝေတဲ့ နေရာမှာ အခွန်တွေ ဖြတ်တယ်၊ အကြွေးတွေ ဆပ်ရတယ်၊ ပြီးမှ ကျန်တဲ့ အရာကို အမွေခံတွေဆီ ပေးအပ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

 'အရှင်ဘုရား... သေသွားတဲ့ သူကတော့ ဘာမှ မသိတော့ဘူး၊ ကျန်ခဲ့တဲ့ သူတွေကရော အဲဒီ ဥပဒေအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေး ခွဲယူကြသလား' လို့ မေးစရာ ရှိပါတယ်နော်။ ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... အမွေကိစ္စ ဆိုတာနဲ့ လောကမှာ ညီအစ်ကို မောင်နှမ အရင်းတွေတောင် သွေးကွဲပြီး တရားရုံးမှာ ရန်ဖြစ်ကြတာ အများကြီးပါပဲ။ အဖေ အမေ ရှာဖွေ စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ၊ ခြံတွေ အတွက်နဲ့ သေတဲ့သူက မျက်စိ မမှိတ်နိုင် ဖြစ်ရသလို၊ ရှင်တဲ့ သူတွေကလည်း လောဘမီးတွေ လောင်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မုန်းတီးသွားကြတာ ဒီ Probate Law တရားခွင်တွေမှာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ မြင်တွေ့နေရပါတယ်။

သူတော်ကောင်းတို့ သေချာ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ။ သေဆုံးသွားတဲ့ သူဟာ တစ်သက်လုံး အပင်ပန်းခံ၊ အိပ်ရေးပျက်ခံ၊ တစ်ခါတလေ သူတစ်ပါးကို လိမ်ညာ လှည့်စားပြီး အကုသိုလ်တွေ အများကြီး အဖြစ်ခံပြီး ရှာဖွေခဲ့တဲ့ စည်းစိမ်တွေပါ။ ဒါပေမဲ့ သေမင်းက လာခေါ်တဲ့ အခါမှာတော့၊ အဲဒီ ရှာထားသမျှ ပစ္စည်း တစ်ပြား တစ်ချပ်ကိုမှ ယူသွားခွင့် မရလိုက်ပါဘူး။ နောက်ဆုံး ဥပဒေက တရားဝင် သိမ်းယူပြီး အခြားသူတွေကို ခွဲဝေပေးလိုက်တာပါပဲ။ ကိုယ်ပိုင်တယ် ဆိုတာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒီအမှန်တရားကို သိပ္ပံပညာနဲ့ ဥပဒေက လက်တွေ့ သက်သေပြနေတာပါ။

ဒီလို သေခြင်းတရားနဲ့ အမွေအနှစ်ရဲ့ သဘောတရားကို မြတ်စွာဘုရားရှင်က သံယုတ္တနိကာယ်၊ သဂါထာဝဂ္ဂ သံယုတ်၊ မရဏသုတ်မှာ အလွန် သံဝေဂ ရစရာ ကောင်းအောင် ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်။ ကဲ... ဘုရားရှင်ရဲ့ ပါဠိတော် အနက်ဖွင့်ဆိုချက်တွေနဲ့ ဆက်လက်ပြီး တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးကြည့်ကြရအောင်နော်။

မြတ်စွာဘုရားရှင်က "သဗ္ဗေ သတ္တာ မရိဿန္တိ၊ မရဏန္တံ ဟိ ဇီဝိတံ။ ယထာကမ္မံ ဂမိဿန္တိ၊ ပုညပါပဖလူပဂါ" လို့ ဟောတော်မူပါတယ်။ ပါဠိတော် အနက်ကို တစ်လုံးချင်း သေချာ ဓာတ်ခွဲ ကြည့်ကြစို့။ 'သဗ္ဗေ သတ္တာ' - ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့သည်၊ 'မရိဿန္တိ' - မလွဲမသွေ သေဆုံးကြရကုန်လတ္တံ့။ လောကမှာ ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီးလည်း သေရမှာပဲ၊ ဆင်းရဲတဲ့ သူတောင်းစားလည်း သေရမှာပဲ။ ဥပဒေပညာရှင်လည်း သေရမှာပဲ။ 'မရဏန္တံ ဟိ ဇီဝိတံ' - အသက်ရှင်ခြင်း ဆိုတာဟာ သေခြင်းတရား အဆုံးသတ်သာ ရှိပါတယ်။ သေခြင်းတရားကလွဲပြီး အခြား အဆုံးသတ် လုံးဝ မရှိပါဘူး။

ဆက်ပြီးတော့ ဘုရားရှင်က 'ယထာကမ္မံ ဂမိဿန္တိ' - သတ္တဝါတို့သည် မိမိတို့ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ ကံတရား အတိုင်းသာလျှင် သံသရာ ခရီးကို ဆက်လက် သွားကြရကုန်လတ္တံ့ တဲ့။ ဒီစကားလုံးလေးဟာ အလွန် နက်နဲပါတယ်။ 'ပုညပါပဖလူပဂါ' - ကောင်းမှု ကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုး (ပုည) နဲ့၊ မကောင်းမှု အကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုး (ပါပ) ကို ခံစားရမယ့် သူတွေ ဖြစ်ကြတယ် လို့ ဆိုလိုတာပါ။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... လူ့လောကရဲ့ Probate Law (အမွေထိန်းဥပဒေ) က သေဆုံးသူရဲ့ အိမ်တွေ၊ ကားတွေကို ကျန်ရစ်သူတွေ အတွက် ခွဲဝေပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သံသရာရဲ့ အမွေထိန်းဥပဒေ (ကမ္မနိယာမ) ကတော့ အဲဒီလူ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်၊ အကုသိုလ် ကံတရားတွေကို အဲဒီလူရဲ့ ဝိညာဉ်နောက်ကို တိတိကျကျ လိုက်ပါ ခံစားစေဖို့ ခွဲဝေပေးလိုက်ပါတယ်။ ကိုယ်ရှာထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက သူများ အမွေရသွားပေမယ့်၊ အဲဒီ ပစ္စည်းတွေ ရှာတုန်းက လုပ်ခဲ့တဲ့ လိမ်လည်မှု၊ လောဘ၊ ဒေါသ အကုသိုလ်တွေ ကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ 'ကံအမွေ' အဖြစ်နဲ့ ကိုယ့်နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်လာတော့တာပါပဲ။

ဒီနေရာမှာ ဒကာကြီးတစ်ယောက်က တွေးစရာ ရှိတာက 'အရှင်ဘုရား... ကိုယ်က ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာပြီး၊ အကုသိုလ်က ကိုယ့်နောက်လိုက်၊ ပစ္စည်းက သူများ ယူသွားတယ် ဆိုရင် သိပ်억တန်ရာ ကျမနေဘူးလား' လို့ တွေးစရာ ရှိပါတယ်နော်။ အလွန် 억နာစရာ ကောင်းတာပေါ့ သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ အဲဒါကို သိဖို့အတွက် သံဝေဂဉာဏ် ရဖို့ လိုပါတယ်။ ငါတို့တွေဟာ မသေခင် အချိန်လေးမှာ စက္ကန့်နဲ့အမျှ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ၊ ဂုဏ်ပကာသန တွေကိုပဲ အပူတပြင်း ရှာဖွေ စုဆောင်းနေကြတယ်။ တကယ့်တမ်း ကိုယ့်နောက် ပါမယ့် ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ ဆိုတဲ့ ကုသိုလ် အမွေစစ် အမွေမှန်ကိုကျတော့ အချိန်မရှိဘူး ဆိုပြီး လျစ်လျူရှုထားကြတယ်။ တစ်နေ့ သေမင်းက လာခေါ်တဲ့ အခါကျမှ၊ လက်ဗလာ ကြီးနဲ့ အပါယ်ငရဲကို သွားရတော့မယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ဖြစ်လာမယ့် 'နောင်တ' (Samvega) ကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလိုက်မလဲ။

 ပုဒ်ရေ (၁၉၄) မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ 'ဥပါယာသ' ဆိုတာ အဲဒါပါပဲ။ ပြင်းစွာ ပင်ပန်း ဆင်းရဲခြင်း၊ စိတ်ပျက် လက်ပျက် ဖြစ်ပြီး သက်ပြင်းချရခြင်း သဘောတရားပါ။ သေခါနီး အချိန်မှာ ငါရှာထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ငါ့နောက် မပါပါလား၊ ငါ့မှာ ကုသိုလ်အမွေ ဘာမှ မရှိပါလား လို့ သိလိုက်ရတဲ့ အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ နောင်တနဲ့ ဥပါယာသ ဒုက္ခကြီးဟာ ငရဲမီးထက်တောင် ပူလောင်ပါတယ်။ အဲဒီလို ဒုက္ခမီးတွေ မလောင်ခင်၊ ဥပါယာသကို ပယ်သတ်ဖို့ (ပယ်ခြင်း) ဆိုတာ အခု အသက်ရှင် ကျန်းမာနေတဲ့ အချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်ဖို့ လိုအပ်လှပါတယ်။ ကဲ... ဒါဆိုရင် သေခြင်းတရားနဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ အပေါ်မှာ တွယ်တာတဲ့ စိတ်တွေ ဘယ်လို အလုပ်လုပ်နေသလဲ ဆိုတာကို အဏုစိတ် ဓာတ်ခွဲကြည့်ကြစို့။

ငါတို့တွေ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ တွေ့ကြုံနေရတာဟာ ဒွါရ (၆) ပါးနဲ့ အာရုံ (၆) ပါး တိုက်ခိုက်မှုတွေချည်းပါပဲ။ ဥပမာလေး တစ်ခုနဲ့ အဏုစိတ် ဓာတ်ခွဲကြည့်ရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့က ကိုယ် ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာဖွေထားတဲ့ တိုက်အိမ်ကြီးကို၊ ဒါမှမဟုတ် ဘဏ်စာအုပ်ကြီးကို မျက်စိနဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီအချိန်မှာ မျက်စိအကြည်ဓာတ် (စက္ခုပသာဒ) ဆိုတဲ့ 'ဒွါရ' ဟာ 'ရူပက္ခန္ဓာ' ပါ။ အပြင်က မြင်လိုက်ရတဲ့ တိုက်အိမ်ကြီးရဲ့ အဆင်း (ရူပါရုံ) ဆိုတဲ့ 'အာရုံ' ကလည်း 'ရူပက္ခန္ဓာ' ပါပဲ။

အဲဒီ မျက်စိအကြည်ရုပ်နဲ့ အဆင်းရုပ်တို့ ထိခိုက်မိလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း 'အော်... မြင်တယ်' ဆိုပြီး သိလိုက်တဲ့ မြင်သိစိတ် (စက္ခုဝိညာဉ်) လေး ချက်ချင်း ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီ မြင်သိစိတ်ကလေးကတော့ 'ဝိညာဏက္ခန္ဓာ' ဆိုတဲ့ နာမ်တရား ဖြစ်သွားပါပြီ။ ရုပ်နဲ့ နာမ် ပေါင်းဆုံသွားတဲ့ သဘောပေါ့။ ဒီလို ဒွါရ၊ အာရုံ၊ ဝိညာဉ် သုံးခု ပေါင်းဆုံသွားတာကို အဘိဓမ္မာ သဘောအရ 'ဖဿ' လို့ ခေါ်ပါတယ်။ မီးခြစ်ဆံနဲ့ မီးခြစ်ဘေးသား ပွတ်တိုက်မိလို့ မီးပွင့်လေး ထွက်လာသလိုပါပဲ။

ဖဿ ဖြစ်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဲဒီ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အလွန် သာယာကြည်နူးတဲ့၊ ငါချမ်းသာတယ် ဆိုတဲ့ 'သုခဝေဒနာ' (ဝေဒနာက္ခန္ဓာ) က ဆက်ပေါ်လာပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဒါဟာ ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ငါ့အမွေ၊ ငါ့သားသမီးတွေ အတွက် လို့ အတိတ်က အမှတ်အသားတွေနဲ့ ချက်ချင်း မှတ်သားလိုက်တဲ့ 'သညာ' (သညာက္ခန္ဓာ) က အလုပ်လုပ်သွားပါတယ်။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... အဲဒီ သညာကနေ တစ်ဆင့် ဘာဆက်ဖြစ်သလဲ။ 'ဒီစည်းစိမ်တွေကို ငါ ဘယ်တော့မှ မခွဲနိုင်ဘူး၊ ငါ ပိုပြီး ချမ်းသာအောင် ထပ်ရှာဦးမယ်' ဆိုပြီး တွေးတော ကြံစည်တဲ့ တပ်မက်မှု လောဘ၊ 'သင်္ခါရ' (သင်္ခါရက္ခန္ဓာ) တွေ တသီတတန်းကြီး ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာပါတော့တယ်။ အဝိဇ္ဇာ ဖုံးလွှမ်းသွားလို့ တွယ်တာတဲ့ စိတ်တွေ ဝင်လာတာပါ။ သေခြင်းတရားကို လုံးဝ မေ့သွားပါတယ်။ ဒါဟာ ခန္ဓာငါးပါး အလုပ်လုပ်သွားတဲ့ သဘောပါပဲ။

အဲဒီ ဖြစ်စဉ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သေချာ ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်နေရာမှာမှ 'ငါ' ဆိုတာ မပါပါဘူး။ 'ငါ့ပစ္စည်း၊ ငါ့အမွေ' ဆိုတဲ့ အကောင်အထည် မရှိပါဘူး။ မျက်စိအကြည်ရုပ်၊ တိုက်အိမ်ရဲ့ အဆင်းရုပ်၊ မြင်သိစိတ်၊ ခံစားတဲ့ ဝေဒနာ... ဒီရုပ်နာမ် ဓာတ်သဘောတရားတွေပဲ အဆင့်ဆင့် အလုပ်လုပ်သွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သတိမကပ်နိုင်တဲ့အခါ 'ငါ ပိုင်တယ်၊ ဒါတွေ အကုန်လုံး ငါ့ဟာချည်းပဲ' ဆိုပြီး ရုပ်ဝတ္ထုနဲ့ ကိုယ်နဲ့၊ လောဘစိတ်နဲ့ ကိုယ်နဲ့ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်လိုက်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို ခန္ဓာငါးပါးကို အကောင်အထည် အဖြစ် အခိုင်အမာ ယူလိုက်တာဟာ 'သက္ကာယဒိဋ္ဌိ' ကြီး ဝင်ရောက်လာတာပါပဲ။

ဒီသက္ကာယဒိဋ္ဌိကြီးကို ဘယ်လို ဖြုတ်မလဲ။ မျက်လှည့်ပြသူရဲ့ ဥပမာလိုပါပဲ။ မျက်လှည့်ဆရာက ကြိုးလေးတွေ ဆွဲပြီး အရုပ်လေးတွေကို ရွှေတွေ ငွေတွေ ပိုင်ဆိုင်နေသလို လှုပ်ရှားပြတဲ့အခါ၊ ပွဲကြည့်ပရိသတ်က အဟုတ်ကြီး ထင်နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးတွေကို မြင်သွားတဲ့အခါ အစွဲ ပြုတ်သွားပါတယ်။ ထို့အတူပါပဲ၊ ကိုယ့်ပစ္စည်းကို မြင်လို့ သာယာစိတ် ပေါ်လာတဲ့ အချိန်မှာ 'ငါ့ပစ္စည်း၊ ငါ့အပိုင်' လို့ မမှတ်ပါနဲ့။ 'မြင်တယ်... မြင်တယ်... သာယာစိတ် ပေါ်တယ်... လောဘ ဖြစ်တယ်... သိတယ်' လို့ ဓာတ်သဘောသက်သက် အနေနဲ့သာ စောင့်ကြည့်ပါ။ အဲဒီလို ကြည့်နိုင်ရင် 'အော်... မျက်စိနဲ့ အဆင်း တိုက်လို့ မြင်သိစိတ် ပေါ်လာတာပါလား၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ ရုပ်နာမ် သက်သက်ပါလား' လို့ ကွဲကွဲပြားပြား မြင်လာပြီး သက္ကာယဒိဋ္ဌိကြီး အလိုလို ပြုတ်ကျသွားပါတော့တယ်။

သက္ကာယဒိဋ္ဌိ ပြုတ်ရုံနဲ့ မပြီးသေးဘူး သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဆက်ပြီး ရှုရပါဦးမယ်။ အဲဒီလို ပေါ်လာတဲ့ မြင်သိစိတ်ကလေး၊ သာယာတဲ့ ဝေဒနာကလေးတွေဟာ အမြဲတမ်း တည်မြဲနေသလား။ သေချာ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ အာရုံက အခြား တစ်ခုခုကို ပြောင်းသွားတာနဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် သေမင်းက လာခေါ်တဲ့ အချိန်ရောက်တာနဲ့၊ အဲဒီ မြင်သိစိတ်ကလေးရော၊ ပစ္စည်းအပေါ် တွယ်တာနေတဲ့ စိတ်ကလေးပါ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ် ချုပ်ငြိမ်းသွားရတော့မှာပါပဲ။

ဒီလို ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ ရုပ်နာမ် သင်္ခါရတရား မှန်သမျှဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတာပါလား ဆိုတဲ့ 'အနိစ္စ' သဘောကို ဉာဏ်နဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်တာနဲ့၊ ဒီပစ္စည်းတွေက ငါ့ကို အမြဲတမ်း ချမ်းသာပေးမယ်၊ ခိုင်တယ် လို့ ယူဆထားတဲ့ 'သဿတဒိဋ္ဌိ' ကြီး ကွာကျသွားပါတော့တယ်။ ရုပ်ဝတ္ထုလည်း မမြဲပါဘူး၊ အဲဒီ ရုပ်ဝတ္ထုကို ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ ထင်နေတဲ့ စိတ်လည်း မမြဲပါဘူး။

ဒီနေရာမှာ ဒကာကြီးတစ်ယောက်က ထပ်မေးပြန်ရော၊ 'အရှင်ဘုရား... သေသွားရင် မြင်သိစိတ်လည်း ပျောက်သွားပြီ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုလည်း ပျက်သွားပြီ ဆိုရင် ဘာမှ မရှိတော့ဘူးပေါ့။ အကုန်လုံး သုဉ်းသွားပြီပေါ့' လို့ အပြတ်ယူစရာ ရှိပါတယ်။ မဟုတ်ပါဘူး သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ သေဆုံးတဲ့ အချိန် (စုတိစိတ်) မှာ ရုပ်ခန္ဓာကြီး ပျက်စီးသွားပေမယ့်၊ တစ်သက်လုံး ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်၊ အကုသိုလ် ကံတရားတွေရဲ့ အရှိန် (ကမ္မပစ္စယော) ကြောင့်၊ ချက်ချင်း ဆိုသလို ဘဝသစ် တစ်ခုမှာ ပဋိသန္ဓေစိတ် ဆိုတဲ့ စိတ်အသစ် တစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာပါတယ်။ တစ်ခုပျက်သွားတိုင်း နောက်တစ်ခုက အဆက်မပြတ် အစားထိုးနေတာပါ။ ဒါဟာ သံသရာရဲ့ အမွေဆက်ခံခြင်း ပါပဲ။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင်... မြစ်ရေ စီးဆင်းနေသလိုပါပဲ။ ရှေ့ရေက ထွက်သွားပေမယ့် နောက်ရေက အဆက်မပြတ် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတဲ့အတွက် ရေစီးကြောင်းကြီး အနေနဲ့ ဆက်ရှိနေသလိုပါပဲ။ စိတ်အစဉ်ဆိုတာလည်း ကံတရား ရှိနေသရွေ့ အကျိုးတရား အနေနဲ့ ဘဝသစ်တွေမှာ ဆက်တိုက် အစားထိုး ဖြစ်ပေါ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အကြောင်းရှိလို့ အကျိုးဆက်စပ်ပြီး အစားထိုး ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ သဘောတရားကို သေချာ သိမြင်သွားတဲ့ အခါမှာတော့၊ သေရင် ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး၊ ပြတ်သွားပြီ လို့ အပြတ်ယူထားတဲ့ 'ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိ' ဆိုတဲ့ အမှားကြီးလည်း လုံးဝ ကျွတ်ထွက်သွားပါတော့တယ်။

ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းတို့ အနေနဲ့ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာပဲ ပေါ်လာပေါ်လာ၊ ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ လောဘစိတ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နှမြောတဲ့စိတ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် 'ဒါဟာ ငါမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး၊ ရုပ်နာမ် သက်သက်ပဲ။ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားတာပဲ။ ပျက်ပြီးရင်လည်း အစားထိုးနေတာပဲ' ဆိုတဲ့ ဓမ္မအစဉ်၊ ခန္ဓာအစဉ်တွေကို အမှန်အတိုင်း ရှုမှတ်နိုင်မယ် ဆိုရင်၊ ဒိဋ္ဌိသုံးပါးလုံး ပြုတ်ပြီး၊ သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ဥပါယာသ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ပယ်သတ်ကာ နိဗ္ဗာန်နဲ့ အနီးဆုံး အနေအထားကို ရောက်ရှိသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်လို့ တိုက်တွန်း အလုပ်ပေးလိုက်ရပါတယ် သူတော်ကောင်းတို့ရေ။

ဒီလို ဓမ္မသဘောတရားတွေကို နားလည်သွားပြီဆိုရင်၊ လက်တွေ့ဘဝမှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ ပြဿနာတွေကိုလည်း ဘယ်လို သတိပညာနဲ့၊ သံဝေဂဉာဏ်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းအောင် ဖြေရှင်းနိုင်သလဲ ဆိုတာကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ်နဲ့ ထပ်ပြီး ရှင်းပြချင်ပါသေးတယ်။

ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အလွန် ချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီး ဦးဘတင် က သူ့ရဲ့ မိသားစုပိုင် အလွန် ရှားပါးတဲ့ ရွှေဆင်းတုတော်ကြီး တစ်ဆူကို သဒ္ဓါတရား အပြည့်နဲ့ တရားဝင် လာရောက် လှူဒါန်းခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ ဆင်းတုတော်ကြီးကို ပြတိုက်မှာ အများပြည်သူ ဖူးမြော်နိုင်အောင် ထားရှိခဲ့တယ်။ လှူဒါန်းပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူဌေးကြီး ဦးဘတင် ဟာ ရုတ်တရက် နှလုံးရောဂါနဲ့ ကွယ်လွန်သွားပါတော့တယ်။

သူဌေးကြီး သေဆုံးပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ Probate Court (အမွေထိန်း တရားရုံး) မှာ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေဖို့ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်တင် နဲ့ သားသမီးတွေ အကြားမှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ တစ်နေ့တော့ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်တင် ဟာ ရှေ့နေ တစ်ယောက်ခေါ်ပြီး ပြတိုက်ကို ရောက်လာပါတယ်။ ပြီးတော့ ပြတိုက် တာဝန်ခံ ภัณฑာထိန်းချုပ် ဦးမြတ် ကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုပါတော့တယ်။

"ဦးမြတ်... ကျမ ယောကျ်ား ဦးဘတင် မသေခင်က ဒီပြတိုက်ကို လှူခဲ့တဲ့ ရွှေဆင်းတုတော်ကြီးကို ကျမတို့ မိသားစု အမွေစု (Estate) ထဲ ပြန်ထည့်ချင်လို့ လာယူတာ။ အဲဒီ ဆင်းတုတော်ကြီးက ကာလပေါက်ဈေး သိန်းပေါင်း သောင်းချီ တန်တယ်။ ဒါ ကျမတို့ ပိုင်တဲ့ အမွေပဲ၊ ချက်ချင်း ပြန်ပေးပါ" လို့ ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောပါတယ်။ ဒေါ်တင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လောဘမီးတွေ၊ နှမြောတဲ့ စိတ်တွေ အပြည့် ဖုံးလွှမ်းနေတာကို မြင်ရပါတယ်။

ဦးမြတ်ဟာ အလွန် တည်ငြိမ်ပြီး အမြော်အမြင် ရှိသူပါ။ သူက ချက်ချင်းပဲ ပြတိုက်ရဲ့ တရားဝင် လက်ခံရယူထားတဲ့ မှတ်တမ်း (Template T250) နဲ့ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ (Policy 27, Art 27.4) ကို ထုတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီ မူဝါဒမှာ ပြတိုက်သို့ တရားဝင် လှူဒါန်းပြီးသော ဓာတ်တော် မွေတော်နှင့် ဆင်းတုတော်များသည် လူတစ်ဦး တစ်ယောက်၏ ကိုယ်ပိုင် အမွေအနှစ် (Personal Estate) မဟုတ်တော့ဘဲ၊ သာသနာတော်နှင့် အများပြည်သူပိုင် ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ် အဖြစ် အမြဲတမ်း တည်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အတိအကျ ပြဋ္ဌာန်းထားပါတယ်။

ဒါနဲ့ ဦးမြတ်က ဒေါ်တင်ကို ဧည့်ခန်းကို ခေါ်သွားပြီး အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြပါတယ်။ "ဒေါ်တင်... ဒကာမကြီးရဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဥပဒေအရရော၊ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒအရပါ ဒီဆင်းတုတော်ကြီးဟာ ဦးဘတင် က သူ့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒ အလျောက် တရားဝင် စွန့်လွှတ် လှူဒါန်းခဲ့ပြီးသား ဖြစ်လို့ ပြန်ပေးပိုင်ခွင့် လုံးဝ မရှိပါဘူး" လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဒေါ်တင်က မကျေနပ်ပါဘူး။ "ရှင်တို့က သူများ ပစ္စည်းကို မတရား ယူထားတာပဲ။ ကျမ တရားစွဲမယ်" လို့ အော်ပါတယ်။

ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင် သူတော်ကောင်းတို့ရေ... လောဘ ဖုံးလွှမ်းသွားတဲ့ အခါမှာ လူတွေဟာ အမှားအမှန်ကို မမြင်တော့ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ဦးပဉ္ဇင်း ရောက်သွားပြီး ဒေါ်တင်ကို ဓမ္မအသိနဲ့၊ သံဝေဂ ရစရာ စကားနဲ့ ဝင်ရောက် ဆုံးမရပါတယ်။

"ဒကာမကြီး ဒေါ်တင်... သေချာ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ။ ဒကာမကြီးရဲ့ ခင်ပွန်း ဦးဘတင် ဟာ အခုဆိုရင် သေမင်းရဲ့ နိုင်ငံကို ရောက်သွားရှာပြီ။ သူ တစ်သက်လုံး ရှာခဲ့တဲ့ တိုက်တွေ၊ ကားတွေ၊ ဘဏ်ထဲက ငွေတွေ တစ်ပြားမှ သူ ယူမသွားနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်သွားတာ ဘာလဲ သိလား။ အဲဒီ ဆင်းတုတော်ကြီးကို ပြတိုက်မှာ လှူဒါန်းခဲ့တဲ့ 'ဒါန ကုသိုလ်အမွေ' သက်သက်ပဲ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားတာပါ။

အခု ဒကာမကြီးက အဲဒီ ကုသိုလ်အမွေကို ဖျက်ဆီးပြီး၊ ရွှေဆင်းတုတော်ကြီးကို ငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ Probate Court မှာ သားသမီးတွေနဲ့ လုယူချင်နေတယ်။ ပစ္စည်းအမွေကို လုနေရင်းနဲ့၊ ခင်ပွန်းသည်ရဲ့ ကုသိုလ်ကို ဖျက်ဆီးတဲ့ အကုသိုလ် အမွေကြီးကို ဒကာမကြီး ကိုယ်တိုင် ယူတော့မလို့လား။ ဒကာမကြီးလည်း တစ်နေ့ကျရင် ဦးဘတင် လိုပဲ သေရမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီငွေတွေက ဒကာမကြီးကို အပါယ်ငရဲကနေ ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ အလွန် ပြင်းထန်တဲ့ သံဝေဂဉာဏ် ဝင်သွားအောင် ဟောကြားလိုက်ပါတယ်။

ဒီစကားလည်း ကြားရော၊ ဒေါ်တင်ဟာ ချက်ချင်းပဲ ငိုချပါတော့တယ်။ "မှန်လှပါ ဘုရား။ တပည့်တော်မဟာ ငွေမက်တဲ့ လောဘကြောင့် သေခြင်းတရားကို မေ့ပြီး၊ ကိုယ့်ခင်ပွန်းရဲ့ ကုသိုလ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးမိမလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ တပည့်တော်မရဲ့ အမှားကို ဝန်ခံပါတယ်။ ဆင်းတုတော်ကြီးကို ပြတိုက်မှာပဲ အများပြည်သူ ဖူးမြော်ဖို့ ဆက်ထားပါတော့" လို့ ဥပါယာသ သောကတွေ ကင်းစင်ပြီး တောင်းပန်သွားပါတော့တယ်။ ဒါဟာ Probate Law ဆိုတဲ့ လောကီ ဥပဒေ ပြဿနာကို၊ မရဏ ဆိုတဲ့ ဓမ္မ သံဝေဂနဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းလိုက်တဲ့ အဖြေ တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ် သူတော်ကောင်းတို့ရေ။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... အခုဟောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ တိုက်ဆိုင်ကြည့်ကြစို့။ ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့တကွ လောကမှာ ရှာဖွေထားသမျှ စည်းစိမ် ဥစ္စာတွေ မှန်သမျှဟာ အချိန်တန်ရင် သေခြင်းတရား (မရဏ) ဖြင့် အဆုံးသတ်ပြီး ပျက်စီး ကွဲကွာ သွားရတဲ့ သဘောတရားတွေ ရှိနေတာဟာ ဘာသစ္စာလဲ... 'ဒုက္ခသစ္စာ' ပါပဲ။

အဲဒီလို ပျက်စီး ကွဲကွာတတ်တဲ့ အရာတွေကို ငါ့ပစ္စည်း၊ ငါ့အမွေ ဆိုပြီး ဒေါ်တင်ရဲ့ စိတ်လိုမျိုး သေရမှာကို မေ့ပြီး တပ်မက်နေတဲ့ လောဘ၊ အတ္တ၊ ကိလေသာတွေက ဘာသစ္စာလဲ... 'သမုဒယသစ္စာ' ပါပဲ။ ဒီတဏှာလောဘ၊ သက္ကာယဒိဋ္ဌိကြောင့်ပဲ လောကမှာ သေခါနီး ဥပါယာသ ဆင်းရဲမှုတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေ အသစ် အသစ် ထပ်ဖြစ်နေရတာပါ။

ဒီလို ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့ ဒုက္ခသစ္စာကြီးကို အမှန်အတိုင်း သိမြင်လာပြီး၊ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာ တွယ်တာမှု၊ လောဘ၊ အတ္တ နဲ့ ဥပါယာသ တွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်နိုင်မယ် ဆိုရင်၊ ပူလောင်မှုတွေ ငြိမ်းအေးသွားတဲ့ သဘောဟာ ဘာသစ္စာလဲ... 'နိရောဓသစ္စာ' ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီလို ငြိမ်းအေးသွားဖို့အတွက်၊ ပစ္စည်းအမွေတွေ အပေါ် တွယ်တာ မနေဘဲ၊ ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်အောင် ရှုမှတ်ပြီး၊ ရုပ်နာမ် ဓာတ်သဘောသက်သက်ပဲလို့ သိမြင်ကာ ဒိဋ္ဌိသုံးပါး ဖြုတ်နေတဲ့ သတိပဋ္ဌာန် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကြီးကတော့ လမ်းမှန်ဖြစ်တဲ့ 'မဂ္ဂသစ္စာ' ပါပဲ သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီမဂ္ဂသစ္စာ လမ်းစဉ်ကို လိုက်မှသာ ဒုက္ခခပ်သိမ်း ချုပ်ငြိမ်းရာကို ရောက်မှာ ပေါ်လွင်နေပါတယ် ဟုတ်လား။

ဒီနေ့ ဟောကြားခဲ့တဲ့ သေခြင်းတရားနှင့် အမွေ ဓမ္မဒေသနာတော် အတိုင်း မိမိတို့၏ စိတ်အစဉ်တွင် ကိန်းအောင်းနေသော ပစ္စည်းဥစ္စာများ အပေါ် တွယ်တာမှု၊ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ အစွဲများကို ဝိပဿနာ ဉာဏ်ဖြင့် ဖြုတ်ခွာနိုင်ကြပါစေ၊ သေခြင်းတရား (မရဏ) ကို အစဉ်အမြဲ ဆင်ခြင်၍ သံဝေဂဉာဏ်များ ရရှိကာ၊ ပစ္စည်းအမွေထက် သံသရာ တစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပါမည့် ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာ ကုသိုလ်အမွေကောင်းများကိုသာ စုဆောင်းနိုင်ကြပြီး၊ အကုသိုလ် အမွေဆိုးများမှ ကင်းဝေးပါစေ လို့ ဦးပဉ္ဇင်းအနေနဲ့ ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။ အားလုံးပဲ ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာ ချမ်းသာပြီး မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်သို့ လွယ်ကူသော အကျင့်ဖြင့် အမြန်ဆုံး မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ ကုန်သတည်း။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက

The Office Of Siridantamahapalaka

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Private Museum.

နေ့စွဲ - ၁၆ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၀၂၄

ORCID: 0009-0000-0697-4760

Website: www.siridantamahapalaka.com

Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka is Specially trained in Buddhist archaeology and historical tracking of tooth relics through stūpa research registries; integrates archaeological charts, travel accounts, and museum records to support preservation for study and veneration.