နေ့ရက် - ဇူလိုင်လ (၅) ရက်၊ ၂၀၂၃- မရှိခြင်း (Absence: Natthi)

 

နေ့ရက် - ဇူလိုင်လ (၅) ရက်၊ ၂၀၂၃- မရှိခြင်း (Absence: Natthi)

ကိုးကားကျမ်း - အဘိဓမ္မာပိဋကတ်၊ ပဋ္ဌာန်းပါဠိတော် (နတ္ထိပစ္စယော)။

သိပ္ပံနယ်ပယ် - Vacuum Physics & Zero-Space Theory (လေဟာနယ် ရူပဗေဒနှင့် သုညသဘောတရား)

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ ဟူသော ရတနာမြတ်သုံးပါးတို့ကို အရိုအသေ အလေးအမြတ် လက်အုပ်ချီမိုး ရှိခိုးပူဇော် ဖူးမြော်မာန်လျှော့ ကန်တော့ပါ၏ အရှင်ဘုရား။

ကန်တော့ရသော ကုသိုလ်ကံ စေတနာတို့ကြောင့် အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း ဆိုတဲ့ ဒုက္ခအပေါင်းမှ ကင်းဝေးပြီး၊ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေကုန်သတည်း။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီနေ့ သာသနာနှစ် ၂၅၆၇ ခုနှစ်၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ဝါဆိုလပြည့်ကျော် (၃) ရက်၊ ခရစ်နှစ် ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၅) ရက်၊ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ မင်္ဂလာရှိသော နံနက်ခင်းအချိန်အခါ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နံနက်ခင်းအချိန်အခါမှာ သူတော်ကောင်းများအားလုံး... ဘဝမှာ မလိုအပ်တဲ့ အပူတွေ၊ အနှောင်အဖွဲ့တွေ၊ အရှုပ်အထွေးတွေ ကင်းစင်ပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ "မရှိခြင်း" ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားရရှိနိုင်ကြပါစေလို့ ဦးပဉ္ဇင်း ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။

မနေ့က ဦးပဉ္ဇင်းတို့ "အတ္ထိ" (ရှိခြင်း) အကြောင်း ဟောခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီနေ့တော့ သူ့ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ "နတ္ထိ" (မရှိခြင်း) အကြောင်းကို ဟောကြားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ လူတွေက "ရှိမှ ကောင်းတယ်" လို့ ထင်ကြတယ်။ ရွှေရှိမှ၊ ငွေရှိမှ၊ ရာထူးရှိမှ ကောင်းတယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတလေကျတော့ "မရှိမှ ကောင်းတာ" တွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်။ ရောဂါမရှိမှ ကောင်းတယ်။ အကြွေးမရှိမှ ကောင်းတယ်။ ရန်သူမရှိမှ ကောင်းတယ်။

အဘိဓမ္မာ သဘောအရဆိုရင်တော့... ရှေ့စိတ် "မရှိတော့မှ" နောက်စိတ် "ဖြစ်ခွင့်ရတာ" ပါ။ ဒါကြောင့် "မရှိခြင်း" (Absence) ဟာလည်း ကျေးဇူးပြုတတ်တဲ့ သဘောတရား တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ခေတ်သစ် သိပ္ပံပညာမှာတော့ ဒါကို "Vacuum Physics" (လေဟာနယ် ရူပဗေဒ) နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လေ့လာလို့ ရပါတယ်။

ကဲ... တရားမဟောခင်မှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ စိတ်ထဲမှာ ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ အတွေးအမှိုက်တွေကို ရှင်းထုတ်ပြီး "လွတ်လပ်သွားအောင်" ကသိုဏ်းနည်းလေးနဲ့ အာရုံပြုကြရအောင်။ "နေရာလွတ်" သဘောကို ယူပြီး "အာကာသ ကသိုဏ်း" (Akasa Kasina) ကိုပဲ ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စီးဖြန်းကြည့်ကြမယ်။

ကိုင်း... အားလုံးပဲ ခါးလေးတွေ ဆန့်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ကြပါ။ မျက်စိကို မှိတ်ထားပါ။

အခန်းထဲမှာ ပရိဘောဂတွေ ဘာမှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ နေရာလွတ် တစ်ခုကို မြင်ယောင်ကြည့်ပါ။ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်ပြင်ကြီးကို အာရုံပြုပါ။ တိမ်မရှိ၊ နေမရှိ၊ လမရှိ။ ဘာမှ မရှိတဲ့ "ဟာနယ်" ကြီး သက်သက်ပါ။

အဲဒီ ဟာနယ်ကြီးထဲမှာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကလေးက ပေါ့ပါးပြီး လွင့်မျောနေတယ်။ ဘာ အတားအဆီးမှ မရှိဘူး။

"ဟာနယ်... ဟာနယ်... မရှိဘူး... မရှိဘူး" လို့ စိတ်ထဲက ရွတ်ဆိုရင်း၊ စိတ်ထဲက "ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး" တွေကို လျှောချလိုက်ပါ။ တစ်မိနစ်လောက် ငြိမ်သက်စွာ နေကြပါစို့။

(တစ်မိနစ်ခန့် ငြိမ်သက်ခြင်း)

ကိုင်း... စိတ်ကလေး ရှင်းလင်းသွားပြီဆိုရင် ဒီ "မရှိခြင်း" သဘောတရားကို ခေတ်သစ်သိပ္ပံ (Physics) ရှုထောင့်ကနေ အရင်ဆုံး ရှင်းပြချင်ပါတယ်။

သူတော်ကောင်းတို့ရေ... သိပ္ပံပညာမှာ "Vacuum" (လေဟာနယ်) ဆိုတာ အင်မတန် အရေးကြီးပါတယ်။

သာမန်မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရင် "ဘာမှ မရှိဘူး" ဆိုတာ အလကားလို့ ထင်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ "ဘာမှ မရှိခြင်း" ကပဲ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအင်ကို ဖန်တီးပေးပါတယ်။

ဥပမာ - လျှပ်စစ်မီးလုံး (Vacuum Tube) တွေထဲမှာ လေကို စုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်မှ (လေ မရှိတော့မှ) လျှပ်စစ်စီးကြောင်းက ကောင်းကောင်း စီးဆင်းပြီး အလင်းရောင် ပေးနိုင်တာ။ လေရှိနေရင် မီးလုံး ပျက်သွားမှာပေါ့။

နောက်တစ်ခုက "လေဖိအား"။ တစ်နေရာမှာ လေကို စုပ်ထုတ်လိုက်ရင် (မရှိအောင် လုပ်လိုက်ရင်)၊ တခြားနေရာက လေတွေက အဲဒီနေရာကို အတင်း ဝင်လာကြတယ်။ မုန်တိုင်းဆိုတာ အဲဒီလို ဖြစ်တာ။ "Low Pressure Area" (ဖိအားနည်းရပ်ဝန်း) ဆိုတာ "လေမရှိတဲ့ နေရာ" ပါပဲ။ အဲဒီ "မရှိမှု" က ပတ်ဝန်းကျင်က အရာတွေကို ဆွဲယူနိုင်တဲ့ စွမ်းအား (Suction Power) ဖြစ်လာတယ်။

ဒါကို ကြည့်ရင် ဘာသိရလဲဆိုတော့... အသစ်တစ်ခု ဖြစ်လာဖို့အတွက်၊ အဟောင်းတစ်ခု "ဖယ်ပေး" ဖို့ လိုတယ် ဆိုတာပါပဲ။

ကွန်ပျူတာ Hard Disk ပြည့်နေရင် ဇာတ်ကားသစ် ထည့်လို့ ရပါ့မလား? မရဘူးနော်။ အဟောင်းကို Delete လုပ်လိုက်မှ (မရှိအောင် လုပ်လိုက်မှ) အသစ် ဝင်ခွင့် ရတယ်။

ဒါကြောင့် "Absence" (မရှိခြင်း) ဟာ "Nothingness" (အချည်းနှီး) မဟုတ်ပါဘူး။ "Opportunity" (အခွင့်အရေး) ဖြစ်ပါတယ်။ နေရာလွတ် တစ်ခု ဖန်တီးပေးခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ကိုင်း... သိပ္ပံဘက်ကနေ ရှင်းပြပြီးပြီ ဆိုတော့ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ အဘိဓမ္မာ ဒေသနာတော်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကြစို့။ ဒီနေ့အတွက် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ပဋ္ဌာန်းတရားတော်ကတော့ "နတ္ထိပစ္စယော" (Natthi Paccayo) ဖြစ်ပါတယ်။

ပါဠိတော်ကို ဦးပဉ္ဇင်း ရွတ်ဖတ်ပူဇော်ပါမယ်။ နာယူကြပါဦး။

"သမနန္တရနိရုဒ္ဓါ စိတ္တစေတသိကာ ဓမ္မာ ပဋုပ္ပန္နါနံ စိတ္တစေတသိကာနံ ဓမ္မာနံ နတ္ထိပစ္စယေန ပစ္စယော။"

မြန်မာလို အနက်ဖွင့်ရရင် -

"ကောင်းစွာ အခြားမဲ့၌ ချုပ်လေပြီးကုန်သော (မရှိတော့ကုန်သော) စိတ်၊ စေတသိက် တရားတို့သည်၊ (ထိုမရှိခြင်းကို အကြောင်းပြု၍) ဖြစ်ပေါ်လာကုန်သော ပစ္စုပ္ပန် စိတ်၊ စေတသိက် တရားတို့အား မရှိသည်၏ အဖြစ်ဖြင့် (နတ္ထိသတ္တိဖြင့်) ကျေးဇူးပြုပါပေ၏။"

ဒီနေရာမှာ "နတ္ထိ" ရဲ့ သဘောကို သေချာ နားလည်ဖို့ လိုပါတယ်။

ဘုရားရှင်က "မရှိတာ ကျေးဇူးပြုတယ်" တဲ့။ ဘယ်လို ကျေးဇူးပြုတာလဲ?

"နေရာဖယ်ပေးတဲ့ ကျေးဇူး" (Making Way) ပါပဲ။

ဥပမာ - ဦးပဉ္ဇင်း အခု စကားပြောနေတယ်။ "ဗုဒ္ဓ" ဆိုတဲ့ အသံ ထွက်ပြီးမှ၊ အဲဒီအသံ ပျောက်သွားမှ "သာသနံ" ဆိုတဲ့ အသံကို ဆိုလို့ ရတာ။ "ဗုဒ္ဓ" ဆိုတဲ့ အသံက မပျောက်ဘဲ ပါးစပ်ထဲမှာ တန်းလန်းကြီး ရှိနေရင် နောက်စကားလုံး ပြောလို့ ရပါ့မလား? မရဘူး။ အသံတစ်သံ ချုပ်သွားမှ (နတ္ထိ ဖြစ်သွားမှ) နောက်အသံ ဖြစ်ခွင့် ရတယ်။

ဦးပဉ္ဇင်းတို့ စိတ်အစဉ်လည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။

တစ်စက္ကန့်မှာ စိတ်အကြိမ်ပေါင်း ကုဋေတစ်သိန်း ဖြစ်ပျက်နေတယ် ဆိုတာ... ရှေ့စိတ်ကလေး ချုပ်ချုပ်သွားလို့၊ နောက်စိတ်ကလေးတွေ ဖြစ်ခွင့် ရနေတာ။ ရှေ့စိတ်က "ငါ မသေချင်ဘူး၊ မပျောက်ချင်ဘူး" ဆိုပြီး နေရာယူထားရင်၊ စိတ်အစဉ်ကြီး ရပ်သွားမှာပေါ့။

ဒါကြောင့် "သေခြင်း" (Death/Cessation) ဆိုတာ ကြောက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။ အသစ်ဖြစ်ဖို့အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ "နတ္ထိ" မရှိရင် "ဇာတိ" မရှိနိုင်ပါဘူး။

ကဲ... အခု သူတော်ကောင်းတို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ ဝိပဿနာ ရှုကွက် အပိုင်းကို ရောက်ပါပြီ။ "နတ္ထိ" သဘောတရားကို ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘယ်လို ရှုမြင်မလဲ။

ဝိပဿနာ ရှုတယ်ဆိုတာ များသောအားဖြင့် "ဖြစ်တာ" (Rising) ကို ကြည့်တတ်ကြတယ်။ "ပျက်တာ" (Passing Away) ကို ကြည့်ဖို့ မေ့နေတတ်တယ်။

နတ္ထိပစ္စည်းကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ရှုချင်ရင် "ပျက်တာ" ကို ဖြတ်ခနဲ ဖြတ်ခနဲ မြင်အောင် ကြည့်ရမယ်။

ဝိပဿနာ ရှုမှတ်တဲ့အခါမှာ...

ဥပမာ - အသက်ရှူသွင်းလိုက်တယ်။ "ဝင်လေ... ဆုံးသွားပြီ"။

အဲဒီ "ဆုံးသွားတဲ့ အချိန်" (Absence) လေးကို သတိထားကြည့်။

ဝင်လေ မရှိတော့မှ ထွက်လေ ဖြစ်လို့ ရတာ။

နာကျင်မှုကို ရှုတဲ့အခါမှာလည်း... "နာတယ်... နာတယ်" လို့ မှတ်နေရင်း... နာမှု တစ်ချက်နဲ့ တစ်ချက်ကြားက "ကြားပ်" (Gap) လေးကို ရှာကြည့်။

တစ်ချက် "ဒိန်း" ခနဲ နာတယ်။ ပြီးရင် ပျောက်သွားတယ်။ နောက်တစ်ချက် "ဒိန်း" ခနဲ လာတယ်။

အဲဒီ "ပျောက်သွားတဲ့ အချိန်" လေးဟာ "နတ္ထိ" ပဲ။

ရုပ်တရား နာမ်တရားတွေဟာ မီးပွားလေးတွေလိုပဲ။ "ဖျပ်" ခနဲ ပေါ်လာတယ်၊ "ဖျပ်" ခနဲ ပျောက်သွားတယ်။ အဲဒီ "ပျောက်သွားမှု" (Dissolution) ကို မြင်အောင် ကြည့်တာဟာ အလွန်ထက်မြက်တဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ် (ဘင်္ဂဉာဏ်) ဖြစ်ပါတယ်။

"မရှိတော့ဘူး... မရှိတော့ဘူး" လို့ ရှုမြင်ခြင်းအားဖြင့် "ငါ" ဆိုတဲ့ အစွဲ ပြုတ်သွားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ "ငါ" ဆိုတာ အမြဲ ရှိနေရမယ့်အရာလေ။ အခုတော့ ကြည့်လိုက်တိုင်း မရှိတော့ပါလား ဆိုတာ သိလာရင် "အနတ္တ" (ငါမဟုတ်တဲ့ သဘော) ကို မျက်မှောက်ပြုလာပါလိမ့်မယ်။

ဒီသဘောတရားကို ပိုပြီး ထင်ရှားသွားအောင် Hswagata ပြတိုက်ကြီးမှာ တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကတော့ ပြတိုက်မှတ်တမ်း Case-2486 မှာ ရှိပြီး၊ Template T160 (Void/Clearance Protocol) ကို အသုံးပြုထားတဲ့ ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။

ဇာတ်ကောင်ကတော့ "ဦးဘ" တဲ့။ ဦးဘက ပြတိုက်ရဲ့ ဂိုဒေါင်ထိန်း (Inventory Manager)။ သူက လူကောင်းပါ၊ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ အကျင့်ဆိုးတစ်ခု ရှိတယ်။ ဘာလဲဆိုတော့ "နှမြောတတ်တာ" ပဲ။

ပစ္စည်းဟောင်းတွေ၊ ပျက်နေတဲ့ မီးချောင်းတွေ၊ သုံးမရတော့တဲ့ စက္ကူပုံးတွေ... ဘာတစ်ခုမှ မပစ်ရက်ဘူး။ "နောင် သုံးလို သုံးငြား" ဆိုပြီး ဂိုဒေါင်ထဲမှာ သိမ်းထားတာ ပြည့်ကျပ်နေတာပဲ။

သူက "Atthi" (ရှိခြင်း) ကိုပဲ ကြိုက်တယ်။ "Natthi" (မရှိခြင်း/ရှင်းလင်းခြင်း) ကို မကြိုက်ဘူး။

တစ်နေ့ကျတော့... ပြတိုက်ကို နိုင်ငံခြားကနေ အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ "ရွှေကြာပန်း ပလ္လင်တော်" တစ်ခု လှူဒါန်းလာတယ်။ ပစ္စည်းက အကြီးကြီး။ ထားစရာနေရာ လိုတယ်။

ဂိုဒေါင်ထဲ သွားကြည့်တော့... အပြည့်ပဲ။ ဦးဘရဲ့ "အမှိုက်" တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

ပြတိုက်မှူးက ပြောတယ်။ "ဦးဘ... ဒီအဟောင်းတွေ လွှင့်ပစ်လိုက်မှ ပလ္လင်တော် ထားလို့ ရမှာ။"

ဦးဘက မပစ်ချင်ဘူး။ "ဆရာတော်... ဒါတွေက ပြန်ပြင်ရင် သုံးလို့ ရပါတယ်" ဆိုပြီး တွယ်ကပ်နေတယ်။ (Upadana - စွဲလမ်းခြင်း)။

ရလဒ်က ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့... ပလ္လင်တော် ရောက်လာတဲ့အခါ ထားစရာ မရှိလို့ မိုးထဲလေထဲမှာ ခဏ ထားလိုက်ရတယ်။ မိုးစိုပြီး ပလ္လင်တော်ရဲ့ ယွန်းတွေ ကွာကုန်တယ်။ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်း ပျက်စီးသွားတယ်။

ကြည့်စမ်း... "အဟောင်း မရှိအောင် မလုပ်နိုင်လို့ (Natthi မလုပ်နိုင်လို့)၊ အသစ် ကောင်းကောင်း တည်ရှိခွင့် (Atthi) ဆုံးရှုံးသွားရတာ။"

ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ဆရာတော်က Template T160 (Disposal & Clearance Form) ကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ ပေါ်လစီ ၂၀၊ အပိုဒ် ၂၀.၄ (Waste Management & Space Creation) ကို ကျင့်သုံးခိုင်းတယ်။

ဆရာတော်က ဦးဘကို ခေါ်ပြီး တရားချတယ်။

"ဒကာကြီး ဦးဘ... ဒကာကြီးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ 'လောဘ' နဲ့ 'နှမြောမှု' တွေ ပြည့်ကျပ်နေသမျှ၊ 'ပညာ' ဝင်စရာ နေရာမရှိဘူး။ ဂိုဒေါင်ထဲမှာ အမှိုက်တွေ ပြည့်နေသမျှ၊ ရတနာ ဝင်စရာ နေရာမရှိဘူး။ 'စွန့်ခြင်း' (Renunciation) ဆိုတာ ကုသိုလ်ပဲ။ မရှိအောင် လုပ်ခြင်းဟာ ရှိအောင် လုပ်ခြင်းပဲ။"

T160 အရ... ဦးဘကို တစ်ရက်အတွင်း ဂိုဒေါင်ရှင်းခိုင်းတယ်။

၁။ Sort: သုံးမရတာတွေ ခွဲထုတ်။

၂။ Clear: မလိုအပ်တာတွေ လှူသင့်သူလှူ၊ ပစ်သင့်တာ ပစ်။ (Natthi လုပ်ခြင်း)။

၃။ Space: နေရာလွတ် ဖြစ်လာအောင် ဖန်တီး။

ဦးဘခမျာ မျက်ရည်လက်ခံနဲ့ စွန့်ပစ်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အမှိုက်တွေ ရှင်းသွားပြီး ဂိုဒေါင်ကြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတဲ့အခါ... သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ "ပေါ့ပါးမှု" (Lightness) ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လေကောင်းလေသန့်တွေ ဝင်လာတယ်။ ပလ္လင်တော်ကြီးကို နေရာချလိုက်တော့ ကျက်သရေရှိလိုက်တာ။

အဲဒီတော့မှ ဦးဘ သဘောပေါက်သွားတယ်။ "ဩော်... ငါက ရှိမှ ချမ်းသာမယ် ထင်တာ။ တကယ်တော့ မရှိမှ (အမှိုက်တွေ မရှိမှ) ချမ်းသာတာပါလား" လို့ နားလည်သွားတယ်။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကနေ ဘာသင်ခန်းစာ ယူရမလဲ။

၁။ အသစ်လိုချင်ရင် အဟောင်းကို စွန့်ရဲရမယ်။ (Vacuum Principle).

၂။ စိတ်ထဲမှာ အပူတွေ၊ အစွဲတွေ ပြည့်နေရင် တရားဝင်ဖို့ နေရာမရှိဘူး။ "နတ္ထိ" လုပ်ပေးရမယ်။

၃။ ဝိပဿနာ ရှုတဲ့အခါ "ချုပ်ပျောက်သွားမှု" (မရှိတော့မှု) ကို မြင်အောင်ကြည့်ခြင်းသည်သာ နိဗ္ဗာန် (အကြီးမြတ်ဆုံး မရှိခြင်း/ငြိမ်းခြင်း) သို့ ရောက်ရာလမ်း ဖြစ်တယ်။

နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကြစို့။

• ဦးဘရဲ့ ဂိုဒေါင် ကျပ်နေတာ၊ စိတ်ကျဉ်းကျပ်နေတာ၊ ပလ္လင်တော် ပျက်စီးရတာဟာ "ဒုက္ခသစ္စာ" ပါ။

• "မစွန့်ချင်တဲ့ စိတ်၊ နှမြောတဲ့ စိတ်" (တဏှာ) ဟာ "သမုဒယသစ္စာ" ပါ။

• အမှိုက်တွေ ရှင်းလင်းသွားပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားတာ၊ နေရာလွတ် ဖြစ်သွားတာဟာ "နိရောဓသစ္စာ" ပါ။

• အဲဒီလို ရှင်းလင်းဖို့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ T160 နည်းလမ်းနဲ့ ဆရာတော်ရဲ့ ဆုံးမစကား (မဂ္ဂင်) ဟာ "မဂ္ဂသစ္စာ" ပါပဲ။

ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းများ အားလုံး... ယနေ့ ဇူလိုင်လ (၅) ရက်နေ့မှာ... မိမိတို့ရဲ့ ဘဝအိမ်ဂေဟာနဲ့ စိတ်နှလုံးသားထဲမှာ မလိုအပ်တဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေ၊ အကုသိုလ်တွေကို "နတ္ထိပစ္စယော" သဘောအရ ဖယ်ရှားရှင်းလင်းနိုင်ကြပါစေ။ "မရှိခြင်း" (လွတ်လပ်ခြင်း) ရဲ့ အရသာကို ခံစားပြီး၊ နိဗ္ဗာန်တည်းဟူသော အငြိမ်းဓာတ်မြတ်ကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။

"အပူများ မရှိကြပါစေနှင့်..."

"အနှောင်အဖွဲ့များ မရှိကြပါစေနှင့်..."

"လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော စိတ်ဖြင့် နိဗ္ဗာန်ကို ဝင်ရောက်နိုင်ကြပါစေ..."

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

သာဓု... သာဓု... သာဓု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက

The Office Of Siridantamahapalaka

နေ့စွဲ - ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၅) ရက်

ORCID: 0009-0000-0697-4760