နေ့ရက် - ဇူလိုင်လ (၄) ရက်၊ ၂၀၂၃- ထင်ရှားရှိခြင်း (Presence: Atthi)

 

နေ့ရက် - ဇူလိုင်လ (၄) ရက်၊ ၂၀၂၃- ထင်ရှားရှိခြင်း (Presence: Atthi)

ကိုးကားကျမ်း - အဘိဓမ္မာပိဋကတ်၊ ပဋ္ဌာန်းပါဠိတော် (အတ္ထိပစ္စယော)။

သိပ္ပံနယ်ပယ် - Ontology (Philosophy of Existence) & Quantum Presence (ရုပ်ဝတ္ထုတည်ရှိမှု ဒဿနနှင့် ကွမ်တမ်ဖြစ်တည်မှု)

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ ဟူသော ရတနာမြတ်သုံးပါးတို့ကို အရိုအသေ အလေးအမြတ် လက်အုပ်ချီမိုး ရှိခိုးပူဇော် ဖူးမြော်မာန်လျှော့ ကန်တော့ပါ၏ အရှင်ဘုရား။

ကန်တော့ရသော ကုသိုလ်ကံ စေတနာတို့ကြောင့် အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း ဆိုတဲ့ ဒုက္ခအပေါင်းမှ ကင်းဝေးပြီး၊ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေကုန်သတည်း။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီနေ့ သာသနာနှစ် ၂၅၆၇ ခုနှစ်၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ဝါဆိုလပြည့်ကျော် (၂) ရက်၊ ခရစ်နှစ် ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၄) ရက်၊ အင်္ဂါနေ့ မင်္ဂလာရှိသော နံနက်ခင်းအချိန်အခါ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နံနက်ခင်းအချိန်အခါမှာ သူတော်ကောင်းများအားလုံး... မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးရှိစွာ တည်ရှိနေနိုင်ကြပါစေ၊ အတုအယောင်တွေ ကင်းပြီး အစစ်အမှန် တရားတွေနဲ့ ပြည့်စုံနိုင်ကြပါစေလို့ ဦးပဉ္ဇင်း ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။

လူတိုင်းက "ငါ ရှိတယ်" လို့ ထင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် "တကယ် ရှိတာက ဘာလဲ"၊ "ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာက ဘာလဲ" ဆိုတာကို ကွဲကွဲပြားပြား သိဖို့ လိုပါတယ်။ ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားမယ့် တရားခေါင်းစဉ်ကတော့ "ထင်ရှားရှိခြင်း" (Presence) သို့မဟုတ် ပဋ္ဌာန်းတရားတော်လာ "အတ္ထိပစ္စယော" အကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ခေတ်သစ် ဒဿနပညာ (Philosophy) မှာတော့ ဒါကို "Ontology" (ဖြစ်တည်မှု ဗေဒ) လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။

ကဲ... တရားမဟောခင်မှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ စိတ်ကလေးကို လက်ရှိပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ "ရှိနေ" အောင်၊ တည်ငြိမ်သွားအောင် ကသိုဏ်းနည်းလေးနဲ့ အာရုံပြုကြရအောင်။ "ရှိခြင်း" ဆိုတာ ခိုင်မာတဲ့ သဘောကို ဆောင်တဲ့အတွက် "ပထဝီ ကသိုဏ်း" (Pathavi Kasina) လို့ခေါ်တဲ့ မြေကသိုဏ်းလေးကို အာရုံပြုကြမယ်။

ကိုင်း... အားလုံးပဲ ခါးလေးတွေ ဆန့်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ကြပါ။ မျက်စိကို မှိတ်ထားပါ။

မိမိတို့ရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာ ကျယ်ပြန့်ခိုင်ခံ့တဲ့ မြေကြီးကို မြင်ယောင်ကြည့်ပါ။ ကိုယ် ထိုင်နေတဲ့ နေရာ၊ ကိုယ် နင်းထားတဲ့ မြေကြီးရဲ့ ခိုင်မာမှု၊ တည်ရှိမှု သဘောကို အာရုံပြုပါ။ လေတွေ တိုက်နေပါစေ၊ မိုးတွေ ရွာနေပါစေ၊ မြေကြီးကတော့ မတုန်မလှုပ် "ရှိ" နေပါတယ်။

"မြေ... မြေ... မြေ" သို့မဟုတ် "ရှိတယ်... ရှိတယ်... ခိုင်တယ်" လို့ စိတ်ထဲက ရွတ်ဆိုရင်း၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကို ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ စိုက်ထူထားလိုက်ပါ။ တစ်မိနစ်လောက် ငြိမ်သက်စွာ နေကြပါစို့။

(တစ်မိနစ်ခန့် ငြိမ်သက်ခြင်း)

ကိုင်း... စိတ်ကလေး တည်ငြိမ်သွားပြီဆိုရင် ဒီ "ထင်ရှားရှိခြင်း" သဘောတရားကို ခေတ်သစ်သိပ္ပံနဲ့ ဒဿနပညာ (Ontology) ရှုထောင့်ကနေ အရင်ဆုံး ရှင်းပြချင်ပါတယ်။

သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ရှေးဟောင်း ဂရိဒဿနပညာရှင်ကြီး ဒေးကား (Descartes) က ပြောဖူးတယ်။ "I think, therefore I am" (ငါ တွေးခေါ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ ရှိတယ်) တဲ့။

ဒါပေမယ့် ခေတ်သစ် ကွမ်တမ်ရူပဗေဒ (Quantum Physics) ကတော့ ဒါကို နည်းနည်း ပြင်လိုက်တယ်။ "Observer effect creates reality" (သိသူ ရှိမှ အရာဝတ္ထု ဆိုတာ ထင်ရှားလာတာ) တဲ့။

ဥပမာ - တောထဲမှာ သစ်ပင်တစ်ပင် လဲကျသွားတယ်။ အဲဒီနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ ဘယ်နားရွက်မှ မရှိဘူး ဆိုရင်... "အသံ" ဆိုတာ ရှိသလား?

သိပ္ပံပညာအရ ပြောရရင် "Air Pressure Waves" (လေဖိအားလှိုင်း) တွေတော့ ရှိမယ်။ ဒါပေမယ့် "အသံ" (Sound) ဆိုတာက နားစည်ကို လာရိုက်ခတ်ပြီး ဦးနှောက်က ဘာသာပြန်မှ ဖြစ်လာတာ။ ဒါကြောင့် "နား" မရှိရင် "အသံ" မရှိဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်။

ဒါက ဘာကို ပြနေသလဲဆိုတော့... "ရှိတယ်" (Existence) ဆိုတာ တစ်ခုတည်း ကွဲထွက်နေလို့ မရဘူး။ အမှီသဟဲ ပြုနေရတယ်။

ကွန်ပျူတာ တစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်။ Screen ပေါ်မှာ ပုံရိပ်တွေ "ရှိ" နေတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ ပုံရိပ်တွေ ရှိနေဖို့အတွက် နောက်ကွယ်မှာ လျှပ်စစ်စီးကြောင်း (Current) "ရှိ" နေဖို့ လိုတယ်။ လျှပ်စစ် ပျက်သွားတာနဲ့ ပုံရိပ်လည်း ပျောက်သွားတာပဲ။

ဒါကြောင့် သိပ္ပံပညာမှာ "Presence" (လက်ရှိ တည်ရှိနေမှု) ဆိုတာ အင်မတန် အရေးကြီးပါတယ်။ အတိတ်က ရှိခဲ့တာ အရေးမကြီးဘူး။ အနာဂတ်မှာ ရှိလာမှာ အရေးမကြီးဘူး။ "အခု လောလောဆယ် စွမ်းအင် စီးဆင်းနေသလား" ဆိုတာက အဓိကပါပဲ။

ကိုင်း... သိပ္ပံဘက်ကနေ ရှင်းပြပြီးပြီ ဆိုတော့ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ အဘိဓမ္မာ ဒေသနာတော်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကြစို့။ ဒီနေ့အတွက် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ပဋ္ဌာန်းတရားတော်ကတော့ "အတ္ထိပစ္စယော" (Atthi Paccayo) ဖြစ်ပါတယ်။

ပါဠိတော်ကို ဦးပဉ္ဇင်း ရွတ်ဖတ်ပူဇော်ပါမယ်။ နာယူကြပါဦး။

"စတ္တာရော ခန္ဓာ အရူပိနော အညမညံ အတ္ထိပစ္စယေန ပစ္စယော။"

မြန်မာလို အနက်ဖွင့်ရရင် -

"ထင်ရှားရှိကုန်သော နာမ်ခန္ဓာ လေးပါးတို့သည် အချင်းချင်းအား လည်းကောင်း၊ မှီရာဖြစ်သော ရုပ်တရားတို့သည် မှီ၍ဖြစ်သော နာမ်တရားတို့အား လည်းကောင်း၊ ထင်ရှားရှိသည်၏ အဖြစ်ဖြင့် (အတ္ထိသတ္တိဖြင့်) ကျေးဇူးပြုပါပေ၏။"

ဒီနေရာမှာ "အတ္ထိ" ဆိုတာ "ပစ္စုပ္ပန်မှာ တကယ် ထင်ရှားရှိနေတာ" ကို ပြောတာပါ။

ဥပမာ - မြစ်ပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပါ။ မြစ်ရေ "ရှိ" နေလို့သာ လှေကလေး "သွား" လို့ ရတာ။ မြစ်ရေ ခြောက်သွားရင် လှေသွားလို့ ရပါဦးမလား? မရတော့ဘူးနော်။

အဲဒီသဘောပါပဲ။ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး (ရုပ်) "ရှိ" နေလို့သာ စိတ်ကလေးက "မှီ" ပြီး ဖြစ်လို့ ရတာ။ မျက်လုံးအကြည် (Cakkhu) "ရှိ" နေလို့သာ မြင်စိတ် "ရှိ" လို့ ရတာ။

အတ္ထိပစ္စည်းရဲ့ ထူးခြားချက်က "cause and effect" (အကြောင်းအကျိုး) ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ "Support" (ထောက်ပံ့မှု) ပုံစံ ဖြစ်နေတာပါ။

• အဖေ နဲ့ သား ဆိုပါစို့။ အဖေက အတိတ်မှာ ရှိခဲ့လို့ သားက အခု ဖြစ်လာတာ။ (ဒါက တခြားပစ္စည်း)။

• မြေကြီး နဲ့ သစ်ပင် ကျတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ မြေကြီးက အခု ရှိနေမှ သစ်ပင်က အခု ရပ်တည်လို့ ရမှာ။ မြေကြီး ပျောက်သွားရင် သစ်ပင်လည်း ပြိုမှာပဲ။
  ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က "အတ္ထိ" သဘောကို အလွန် လေးနက်စွာ ဟောကြားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ ထောက်ကန်ပေးထားတဲ့ သဘောတရားပါ။

ကဲ... အခု သူတော်ကောင်းတို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ ဝိပဿနာ ရှုကွက် အပိုင်းကို ရောက်ပါပြီ။ "အတ္ထိ" သဘောတရားကို ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘယ်လို ရှုမြင်မလဲ။

ဝိပဿနာ ဆိုတာ "မရှိတာကို ရှာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှိတာကို သိအောင် လုပ်တာ" ပါ။

လူအများစုက "မရှိတာ" တွေကို လိုက်ရှာနေကြတယ်။

• မနက်ဖြန် ဘာစားမလဲ (အနာဂတ် - မရှိသေးဘူး)။

• မနေ့က ဘယ်သူ့ဆီက ပိုက်ဆံရခဲ့လဲ (အတိတ် - မရှိတော့ဘူး)။
  စိတ်က မရှိတော့တဲ့ အတိတ်နဲ့၊ မရှိသေးတဲ့ အနာဂတ်မှာပဲ မျောနေတယ်။

ဝိပဿနာ ရှုမှတ်တဲ့အခါမှာ...

"အခု... လောလောဆယ် ဘာရှိလဲ?" ဆိုတာကို မေးခွန်းထုတ်ရမယ်။

ဥပမာ - ဝင်လေထွက်လေ မှတ်နေတယ် ဆိုပါစို့။

"ဝင်လေ... ရှိလား?" -> "ရှိတယ်။"

"သိစိတ်... ရှိလား?" -> "ရှိတယ်။"

ဒါဆို ပြီးပြီ။ အဲဒီ "ရှိတာ" လေးကိုပဲ "ရှိတယ်... သိတယ်... ရှိတယ်... သိတယ်" လို့ ရှုမှတ်နေရုံပဲ။

ဒီနေရာမှာ သတိထားရမှာက "ပညတ်" နဲ့ "ပရမတ်" ပါ။

"ငါ့ ခြေထောက် ရှိတယ်" လို့ ထင်ရင် ဒါ ပညတ် (Concept)။

"မာတဲ့သဘော (ပထဝီ) ရှိတယ်"၊ "ပူတဲ့သဘော (တေဇော) ရှိတယ်" လို့ သိရင် ဒါ ပရမတ် (Reality)။

အတ္ထိပစ္စည်း ဆိုတာ ပရမတ်တရားတွေရဲ့ တည်ရှိမှုကို ပြောတာ။

တရားထိုင်တဲ့အခါ "ငါ" ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။ "ဖောက်ပြန်မှု" (ရုပ်) နဲ့ "သိမှု" (နာမ်) ပဲ ရှိနေတာ။ အဲဒီ "ရှိမှု" နှစ်ခုကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေတာကို "ဝိပဿနာ" လို့ ခေါ်ပါတယ်။

ဒီသဘောတရားကို ပိုပြီး ထင်ရှားသွားအောင် Hswagata ပြတိုက်ကြီးမှာ တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကတော့ ပြတိုက်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ အဖြစ်အပျက်လေး တစ်ခုပါ။

ဇာတ်ကောင်ကတော့ "ဒေါ်ကြည်" တဲ့။ ဒေါ်ကြည်က ပြတိုက်ရဲ့ ပစ္စည်းထိန်း (Storekeeper)။ သူက စာရင်းဇယား အရမ်းပိုင်တယ်။ ကွန်ပျူတာထဲမှာ ဘယ်ပစ္စည်း ဘယ်နေရာမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ အလွတ်ရနေသူ။

တစ်နေ့မှာ... ပြတိုက်ကို စာရင်းစစ် (Auditor) ဝင်တယ်။ စာရင်းစစ်က မေးတယ် "ဒေါ်ကြည်... ရွှေပြား (Gold Leaf) အချပ် ၁၀၀ စာရင်းထဲမှာ ရှိတယ်နော်။ ပစ္စည်း ထုတ်ပြပါ" တဲ့။

ဒေါ်ကြည်က ယုံကြည်မှုရှိရှိနဲ့ "ရှိပါတယ်ရှင့်။ ကွန်ပျူတာထဲမှာ စာရင်းသွင်းထားပါတယ်" လို့ ပြောပြီး ကွန်ပျူတာ screen ကို ပြတယ်။

စာရင်းစစ်က ခေါင်းခါတယ်။ "ဒေါ်ကြည်... ကွန်ပျူတာထဲမှာ ရှိတာက 'Nominal Existence' (နာမည်ခံ တည်ရှိမှု)။ ကျုပ် လိုချင်တာက 'Physical Existence' (အတ္ထိပစ္စည်း - တကယ့် လက်တွေ့ တည်ရှိမှု)။ သေတ္တာဖွင့်ပြပါ" တဲ့။

ဒေါ်ကြည် သေတ္တာသွားဖွင့်လိုက်တော့... ဟာ... ပြာကျသွားတယ်။ သေတ္တာထဲမှာ ရွှေပြားတွေ မရှိတော့ဘူး။ ဗလာ ဖြစ်နေတယ်။

ဘယ်တုန်းက ပျောက်သွားမှန်းမသိ၊ ဘယ်သူ ယူသွားမှန်းမသိ။ ဒေါ်ကြည်က "စာရင်းထဲမှာ ရှိတယ်" ဆိုတဲ့ "ပညတ်" ကိုပဲ ကိုးကွယ်ပြီး၊ "လက်တွေ့ ရှိမရှိ" ဆိုတဲ့ "ပရမတ်" ကို မစစ်ဆေးခဲ့မိဘူး။ "အတ္ထိ" သဘောကို မေ့လျော့ခဲ့တဲ့အတွက် ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်ပါလေရော။

ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ဆရာတော်က Template T205 (Existence Verification Form) ကို ထုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ ပေါ်လစီ ၂၀၊ အပိုဒ် ၂၀.၁ (Regular Physical Checks) ကို ကျင့်သုံးခိုင်းတယ်။

ဆရာတော်က ဒေါ်ကြည်ကို ဆုံးမတယ်။

"ဒေါ်ကြည်... စာရွက်ပေါ်မှာ ရှိတာကို အဟုတ်မထင်နဲ့။ တကယ် ရှိမှ ရှိတာ။ ဓမ္မမှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ 'ငါ တရားသိတယ်' လို့ ပါးစပ်က ပြောနေလို့ မရဘူး။ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ တကယ် ကိလေသာ ငြိမ်းတဲ့သဘော 'ရှိ' နေမှ တရားရတာ။"

အဲဒီနောက်ပိုင်း ဒေါ်ကြည်ဟာ သင်ခန်းစာ ရသွားတယ်။ မနက်တိုင်း စတိုခန်းဖွင့်ရင် "စာရင်း" ကို မကြည့်တော့ဘူး။ "ပစ္စည်း" ကို ကိုင်ကြည့်တယ်။ "ရှိတယ်... ဟုတ်ပြီ" လို့ စစ်ဆေးတယ်။

သူ့ရဲ့ တရားရှုမှတ်မှုလည်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အရင်က "ငါ ဘုရားစာ ရတယ်" လို့ ဂုဏ်ယူနေရာကနေ၊ အခုတော့ "ငါ့စိတ်ထဲမှာ အခု လောလောဆယ် မေတ္တာ ရှိလား၊ ဒေါသ ရှိလား" ဆိုတာကို T205 စစ်သလို နေ့တိုင်း စစ်ဆေးတတ်လာတယ်။ "အတ္ထိ" ကို မျက်မှောက်ပြုတတ်လာတယ်။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကနေ ဘာသင်ခန်းစာ ယူရမလဲ။

၁။ "ထင်တာ" နဲ့ "ရှိတာ" မတူပါဘူး။ (Perception vs Reality).

၂။ စာရင်းဇယား (ပညတ်) ထက်၊ လက်တွေ့ အခြေအနေ (ပရမတ်) က ပိုအရေးကြီးတယ်။

၃။ ဝိပဿနာ ဆိုတာ အတိတ်က ကုသိုလ်တွေကို စာရင်းတွက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ "သတိ" ရှိမရှိ စစ်ဆေးနေတာ ဖြစ်တယ်။

နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကြစို့။

• ဒေါ်ကြည် ပစ္စည်းပျောက်တာ မသိဘဲ နေခဲ့ရတာ၊ နောက်ဆုံး ပြဿနာတက်ရတာဟာ "ဒုက္ခသစ္စာ" ပါ။

• "စာရင်းထဲမှာ ရှိရင် ပြီးတာပဲ" လို့ ပေါ့ဆခဲ့တဲ့ အဝိဇ္ဇာ၊ မစစ်ဆေးချင်တဲ့ တဏှာ (သက်သာချင်စိတ်) ဟာ "သမုဒယသစ္စာ" ပါ။

• T205 နဲ့ စစ်ဆေးလို့ အမှန်ကို သိမြင်သွားတာ၊ တိကျသေချာမှု ရှိသွားတာဟာ "နိရောဓသစ္စာ" (အမှားချုပ်ငြိမ်းခြင်း) ပါ။

• အဲဒီလို လက်တွေ့စစ်ဆေးတဲ့ လုပ်ရပ်၊ ပစ္စုပ္ပန်ကို ရှုမြင်တဲ့ ဉာဏ်ဟာ "မဂ္ဂသစ္စာ" ပါပဲ။

ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းများ အားလုံး... ယနေ့ ဇူလိုင်လ (၄) ရက်နေ့မှာ... မိမိတို့ရဲ့ ဘဝပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုရော၊ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ် အရည်အသွေးတွေကိုပါ "အတ္ထိပစ္စယော" သဘောတရားနဲ့အညီ "တကယ် ရှိ မရှိ" စစ်ဆေးနိုင်ကြပါစေ။ ပညတ်နယ်ပယ်မှာ ပျော်မနေဘဲ၊ ပရမတ်နယ်ပယ်မှာ ထင်ရှားရှိသော တရားထူး တရားမြတ်များကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု "ရှိ" နိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။

"အတုအယောင်များ ကင်းပျောက်ပြီး အစစ်အမှန်များသာ ရှိကြပါစေ..."

"ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်ကို ရှုမြင်နိုင်သော ဉာဏ်မျက်လုံးများ ရှိကြပါစေ..."

"နိဗ္ဗာန်၏ အေးငြိမ်းမှုသဘောကို ကိုယ်တိုင် ခံစားသိရှိနိုင်ကြပါစေ..."

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

သာဓု... သာဓု... သာဓု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက

The Office Of Siridantamahapalaka

နေ့စွဲ - ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၄) ရက်

ORCID: 0009-0000-0697-4760