Day 69 Mar 10 Year 2023 Topic: ကာဗွန်သက်တမ်းနှင့် သံသရာစက်ဝန်း (Carbon Dating & The Endless Samsara)

 

Day 69 Mar 10 Year 2023 Topic: ကာဗွန်သက်တမ်းနှင့် သံသရာစက်ဝန်း (Carbon Dating & The Endless Samsara)

သံယုတ္တနိကာယ်၊ နိဒါနဝဂ္ဂသံယုတ်၊ အနမတဂ္ဂသံယုတ်

---

"နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ"

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ယနေ့ သာသနာတော်နှစ် ၂၅၆၆ ခု၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၄ ခု၊ တပေါင်းလပြည့်ကျော် (၅) ရက်၊ ခရစ်နှစ် ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ မတ်လ (၁၀) ရက်၊ သောကြာနေ့၊ မင်္ဂလာရှိသော ညချမ်းအချိန်ကာလလေးမှာ သွာဂတ သွားဓာတ်တော် စောင့်ရှောက်ရေး ပြတိုက်မှ စီစဉ်ကျင်းပအပ်သော နေ့စဉ် ဓမ္မသဘင်ပွဲကို စတင် ကျင်းပပါတော့မယ်။ ရှေးဦးစွာ တရားပွဲ မစတင်မီမှာ ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးရဲ့ အနန္တဂုဏ်ကျေးဇူးတွေကို အာရုံပြုပြီး ရှိခိုးပူဇော်ကြရအောင်။ ဒီနေ့ ခေါင်းစဉ်က "သက်တမ်း" နဲ့ "သံသရာ" အကြောင်း ဖြစ်တဲ့အတွက် ဘုရားရှင်ရဲ့ ဂုဏ်တော်ကို နှိုင်းယှဉ်ပြီး ပူဇော်ချင်ပါတယ်။

"အရဟတော" - မရေမတွက်နိုင်သော သံသရာသက်တမ်း တစ်လျှောက်လုံး၌ ကိလေသာအညစ်အကြေးတို့မှ ကင်းစင်တော်မူပြီး၊ အိုခြင်း နာခြင်း သေခြင်းတည်းဟူသော ကာဗွန်သံသရာ စက်ဝန်းကြီးကို အပြီးတိုင် ရပ်တန့်တော်မူနိုင်သော၊ "သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ" - သတ္တဝါတို့၏ ဖြစ်စဉ်အစနှင့် အဆုံးကို ဉာဏ်တော်ဖြင့် ထိုးထွင်း၍ အနမတဂ္ဂ သံသရာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိမြင်တော်မူပါပေထသော၊ "တဿ ဘဂဝတော" - ဘုန်းတော်ခြောက်ပါးနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ထိုမြတ်စွာဘုရားရှင်အား "နမော" - ရိုသေမြတ်နိုး လက်အုပ်မိုး၍ ရှိခိုးကန်တော့လိုက်ရပါ၏ ဘုရား။

ဆက်လက်ပြီးတော့လည်း "အနန္တော အနန္တငါးပါး" ကို အာရုံပြုကြရအောင်။ ဗုဒ္ဓဂုဏ်တော်၊ ဓမ္မဂုဏ်တော်၊ သံဃာဂုဏ်တော်၊ မိဘဂုဏ်တော်၊ ဆရာသမားဂုဏ်တော် ဆိုတဲ့ အနန္တငါးပါးသော ကျေးဇူးရှင်ကြီးတွေကို ဦးထိပ်ထားပြီးတော့၊ "နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၏ သက်တမ်းကို သိနိုင်သကဲ့သို့၊ မိမိတို့၏ ရှည်လျားလှသော သံသရာခရီးကို ဆင်ခြင်၍ ဝဋ်ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြပါစေ" လို့ ဦးဇင်းက ရှေးဦးစွာ မေတ္တာပို့သ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ် သူတော်ကောင်းတို့ရေ။

ကိုင်း... တရားမဟောခင်၊ တရားမနာခင်မှာ စိတ်ကလေးကို အရင်ဆုံး တည်ငြိမ်သွားအောင် ပြင်ဆင်ကြရအောင်။ ဒီနေ့တော့ "ပထဝီကသိုဏ်း" (Earth Kasina) နဲ့ "မရဏနုဿတိ" ကို တွဲပြီး စီးဖြန်းကြည့်မယ်။ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို သေချာ ပြန်ကြည့်လိုက်ပါ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးဟာ တကယ်တော့ မြေကြီး အစိတ်အပိုင်းတွေ၊ ကာဗွန် (Carbon) အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာပါ။ "ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ တစ်နေ့ကျရင် မြေကြီးထဲကို ပြန်ရောက်ပြီး၊ ကာဗွန်မှုန့်တွေ၊ အရိုးဆွေးတွေ အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့မှာပါလား" လို့ ဆင်ခြင်ပါ။ အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ်ရင်းနဲ့ "မမြဲပါလား... ပျက်စီးသွားမှာပါလား" လို့ နှလုံးသွင်းရင်း လောကီအာရုံတွေကို ခဏလောက် ဘေးချထားလိုက်ကြပါစို့။

စိတ်ကလေး ငြိမ်သွားပြီဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ ဦးဇင်း ဟောကြားမယ့် "ကာဗွန်သက်တမ်းနှင့် သံသရာစက်ဝန်း" ဆိုတဲ့ တရားတော်ကို စတင်ကြရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဦးဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ၊ အရိုးအိုးတွေ၊ သစ်သားရုပ်တုတွေ ရောက်လာရင် "ဒါ ဘယ်ခေတ်ကလဲ၊ နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ" ဆိုတာကို သိဖို့ အရမ်းအရေးကြီးပါတယ်။ အဲဒါကို သိဖို့အတွက် ခေတ်သစ်သိပ္ပံပညာမှာ "Radiocarbon Dating" သို့မဟုတ် "ကာဗွန်-၁၄ သက်တမ်းတွက်နည်း" ကို အသုံးပြုပါတယ်။

ဒီနည်းပညာက ဘယ်လို အလုပ်လုပ်သလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ ရှင်းပြမယ်၊ နားထောင်ကြပါ။ လောကမှာရှိတဲ့ သက်ရှိမှန်သမျှ (လူ၊ တိရစ္ဆာန်၊ သစ်ပင်) အားလုံးဟာ "ကာဗွန်" (Carbon) နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာပါ။ ကာဗွန်မှာ အမျိုးအစား (Isotopes) တွေ ရှိတယ်။ အများစုကတော့ Carbon-12 ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ကနေ "Cosmic Rays" (စကြာဝဠာရောင်ခြည်) တွေ ဝင်လာတဲ့အခါ လေထုထဲက နိုက်ထရိုဂျင်ကို ရိုက်ခတ်ပြီး "Carbon-14" ဆိုတဲ့ ရေဒီယိုသတ္တိကြွ ကာဗွန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အဲဒီ Carbon-14 ကို သစ်ပင်တွေက အစာချက်လုပ်ရင်း စုပ်ယူတယ်။ အဲဒီ သစ်ပင်ကို လူနဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေက စားတယ်။ ဆိုတော့... သူတော်ကောင်းတို့ အခု အသက်ရှင်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ Carbon-14 တွေ ပြည့်နေတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ထူးခြားတာက... သက်ရှိတစ်ခု "သေဆုံး" သွားတဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်ပျက်တာပါ။ သေသွားပြီ ဆိုတာနဲ့ အစာမစားတော့ဘူး၊ အသက်မရှူတော့ဘူး ဆိုတော့ အပြင်က Carbon-14 အသစ်တွေ ထပ်မဝင်တော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိပြီးသား Carbon-14 တွေက စပြီး ယိုယွင်းပျက်စီး (Decay) လာပါတယ်။ သိပ္ပံပညာမှာ "Half-life" (သက်တမ်းဝက်) လို့ ခေါ်တဲ့ သဘောတရား ရှိတယ်။ Carbon-14 ရဲ့ Half-life က ၅၇၃၀ (ငါးထောင် ခုနစ်ရာ သုံးဆယ်) နှစ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဆိုလိုတာက နှစ်ပေါင်း ၅၇၃၀ ကြာတိုင်း ကာဗွန်ပမာဏက တစ်ဝက်ကျိုး၊ တစ်ဝက်ကျိုးပြီး လျော့သွားတာပါ။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေက အရိုးဆွေးတစ်ခုကို ယူပြီး "ဒီအရိုးထဲမှာ ကာဗွန်-၁၄ ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ" ဆိုတာကို တိုင်းတာကြည့်လိုက်ရင် "ဪ... ဒီအရိုးပိုင်ရှင် သေဆုံးခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက် ရှိပြီ" ဆိုတာကို တိတိကျကျ တွက်ချက်လို့ ရပါတယ်။ ဒါဟာ သဘာဝတရားက ဖန်တီးထားတဲ့ "နာရီ" (Cosmic Clock) တစ်လုံးပါပဲ။

ကိုင်း... ဒီသိပ္ပံ သဘောတရားကို ဦးဇင်းတို့ရဲ့ ဓမ္မဘက်ကို လှည့်ကြည့်ရအောင်။ သိပ္ပံပညာက အရိုးဆွေးတစ်ခုရဲ့ သက်တမ်းကို နှစ်သောင်း၊ နှစ်သိန်း တွက်ပြနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ ဉာဏ်တော်ကတော့ အဲဒီထက် အများကြီး ပိုပါတယ်။ သံယုတ္တနိကာယ်၊ နိဒါနဝဂ္ဂသံယုတ်၊ အနမတဂ္ဂသံယုတ် မှာ ဘုရားရှင်က "သံသရာ၏ အစွန်းကို မသိနိုင်" (Incalculable is the beginning of this Samsara) လို့ ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။

"ရဟန်းတို့... ဤသံသရာ၌ သင်တို့ တစ်ယောက်တည်း သောက်ခဲ့ဖူးသော မိခင်နို့ရည်ကို စုထားမယ်ဆိုရင် သမုဒ္ဒရာ လေးစင်းက ရေထက် များလိမ့်မယ်။ သင်တို့ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘဝတွေက အရိုးတွေကို စုပုံထားမယ်ဆိုရင် ဝေပုလ္လတောင်ကြီးလောက် မြင့်လိမ့်မယ်" တဲ့။

သိပ္ပံပညာမှာ Carbon Dating က နှစ်ပေါင်း ၅သောင်းလောက်အထိပဲ တိကျတယ်။ ဘုရားရှင် ဟောတဲ့ သံသရာသက်တမ်းကတော့ ကာဗွန်တွေ ဆွေးမြေ့သွားတာတောင် မကုန်နိုင်ပါဘူး။ Carbon-14 က တစ်ဝက်စီ လျော့သွားပေမယ့်၊ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ "တဏှာ" (Craving) ကတော့ လျော့မသွားဘဲ သံသရာကို ဆက်ပြီး လည်ပတ်စေခဲ့တာပါ။ ခန္ဓာကိုယ်က ကာဗွန်စက်ဝန်း (Carbon Cycle) ထဲမှာ လည်နေသလို၊ စိတ်ကလည်း ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် စက်ဝန်းထဲမှာ လည်နေတာ အတူတူပါပဲ။

အခု... အရေးကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ "ဒိဋ္ဌိဖြုတ် ရှုကွက်" (Vipassana Instruction for Removing Self-View) ကို သွားကြရအောင်။ ဒီ ကာဗွန်သက်တမ်း၊ ဒီ အရိုးစုတွေကို ကြည့်ပြီး "ငါ" ဆိုတဲ့ အစွဲကို ဘယ်လို ဖြုတ်မလဲ။

ဦးဇင်းတို့ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပါ။ ဒါမှမဟုတ် ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးတွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပါ။ "ဒါ ငါပဲ... ငါ အသက်ကြီးသွားပြီ" လို့ ထင်နေသလား။

အဲဒီဖြစ်စဉ်ကို ဓာတ်ခွဲကြည့်မယ်။

၁။ စက္ခု (မျက်စိအကြည်) ရှိတယ်။

၂။ ရူပ (မှန်ထဲက ရုပ်ပုံရိပ် သို့မဟုတ် အရိုးစုပုံ) ရှိတယ်။

၃။ စက္ခုဝိညာဉ် (မြင်သိစိတ်) ပေါ်လာတယ်။

ဒီသုံးခု ဆုံလိုက်တာကို "ဖဿ" လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒီ ဖဿ ဖြစ်တဲ့ ခဏမှာ ပုထုဇဉ်တွေက ဘာဖြစ်သွားသလဲ။ "ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး အိုသွားပြီ၊ ငါ သေရတော့မယ်" ဆိုပြီး "ငါ" က ဝင်လာတယ်။ အဲဒီ "ငါ" ဝင်လာတာနဲ့ တပြိုင်နက် သောက၊ ပရိဒေဝ တွေ ဖြစ်ကုန်တယ်။

ဒိဋ္ဌိဖြုတ်နည်း (Instruction):

ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်တဲ့အခါ... "ငါ" လို့ မကြည့်ပါနဲ့။

"ကာဗွန်အစုအဝေး... ဓာတ်အစုအဝေး... ရုပ်တရား" လို့ပဲ မြင်အောင် ကြည့်ပါ။

ရှုမှတ်တဲ့အခါ "ပျက်စီးနေတယ်... သိတယ်... ဆွေးမြေ့နေတယ်... သိတယ်" လို့ မှတ်ပါ။

သိပ္ပံပညာရှင်က အရိုးကိုကြည့်ပြီး Carbon-14 တွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာကို မြင်သလို၊ သူတော်ကောင်းတို့ကလည်း ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ပြီး "ရုပ်ကလာပ်စည်းလေးတွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာ (Decay)" ကို မြင်အောင် ကြည့်ပါ။

မျက်လှည့်ပြသူ (Magician) က အရိုးစုကို လူလုပ်ပြသလို၊ တဏှာက ဒီ ကာဗွန်အစုအဝေးကို "ငါ့ကိုယ်" လို့ လှည့်စားထားတာပါ။

တကယ်တော့ Carbon Cycle ထဲမှာ လည်ပတ်နေတဲ့ ဓာတ်သဘော သက်သက်ပါပဲ။

အဲဒီ ရုပ်တရားတွေဟာ မြဲသလား။ မမြဲပါဘူး။ တဖြည်းဖြည်း ဆွေးမြေ့နေတယ်။ (အနိစ္စ)

ဆွေးမြေ့နေတဲ့အရာကို ထိန်းသိမ်းနေရတာ ပင်ပန်းလို့ "ဒုက္ခ"။

"မအိုပါနဲ့၊ မသေပါနဲ့" လို့ တားမရလို့ "အနတ္တ"။

အဲဒီလို ရှုမှတ်လိုက်တဲ့အခါ "ငါ အသက်ကြီးပြီ" ဆိုတဲ့ သမုတိသစ္စာ အမြင် ပျောက်ပြီး၊ "ရုပ်တွေ ရင့်ရော်ပျက်စီးနေပါလား" ဆိုတဲ့ ပရမတ္ထသစ္စာ အမြင်ကို ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။

ဒီအကြောင်းကို ပြောရရင် ဦးဇင်းတို့ သွာဂတပြတိုက်မှာ လက်တွေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေး (Case Study) တစ်ပုဒ်ကို သတိရမိပါတယ်။ သေချာ နာယူကြည့်ကြပါဦး။ Case-2369 လို့ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ကိစ္စလေးပါ။

တစ်နေ့တော့... ပြတိုက်ကို ဒကာကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာလည်း သစ်သားသေတ္တာလေး တစ်လုံး ပိုက်လို့။ သူက အတော်လေး ကြည်ညိုသဒ္ဓါပွားနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ "အရှင်ဘုရား... တပည့်တော် အိမ်မှာ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် ကိုးကွယ်လာတဲ့ ရဟန္တာတစ်ပါးရဲ့ အရိုးဓာတ်တော်ပါဘုရား။ သက်တမ်းက နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ကျော်လောက် ရှိနေပါပြီ။ ဒါကို ပြတိုက်မှာ ပူဇော်ပေးပါ" ဆိုပြီး လာလှူတယ်။ ဦးဇင်းတို့ကလည်း သဒ္ဓါတရားကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ လက်ခံလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြတိုက်ရဲ့ စည်းကမ်းအရ ပစ္စည်းတစ်ခုကို "ရှေးဟောင်းပစ္စည်း" (Artifact) အနေနဲ့ မှတ်ပုံတင်မယ်ဆိုရင် Verification (စစ်ဆေးအတည်ပြုခြင်း) လုပ်ရပါတယ်။

ဒါနဲ့ ဦးဇင်းတို့က Policy 21 (Collection Management & Conservation) ရဲ့ Article 21.2 (Organic Material Handling & Biological Testing) အရ ဒီအရိုးကို ဓာတ်ခွဲခန်း ပို့လိုက်တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်ခါတလေ အရိုးတွေမှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ မှိုတွေ (Biohazards) ပါလာတတ်လို့ပါ။ ပြီးတော့ သက်တမ်းကိုလည်း ခန့်မှန်းရတာကိုး။ ဦးဇင်းတို့က Carbon Dating သဘောတရားနဲ့ ဆင်တူတဲ့ Lab Test တစ်ခု လုပ်လိုက်တဲ့အခါ... အဖြေက ထွက်လာတယ်။

သူတော်ကောင်းတို့ရေ... အဖြေက ဘာထွက်လာသလဲဆိုတော့... ဒီအရိုးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၅၀၀ က အရိုး မဟုတ်ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်၊ ၁၀ နှစ်လောက်က သေသွားတဲ့ "နွားရိုး" (Cow Bone) ဖြစ်နေတယ်။ ဓာတုဆေးဝါးတွေနဲ့ အရောင်တင်၊ ဟောင်းနွမ်းအောင် လုပ်ထားတဲ့ (Artificially Aged) ပစ္စည်း ဖြစ်နေတယ်။ ဒကာကြီးကို ခေါ်ပြီး Template T198 (Artifact Verification Report) ကို ပြလိုက်တော့ ဒကာကြီး ခမျာ မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ "ဟာ... တပည့်တော် အလိမ်ခံလိုက်ရတာလား ဘုရား" ဆိုပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရှာတယ်။

ဦးဇင်းက သူ့ကို ပြန်ပြီး နှစ်သိမ့်ရတယ်။ "ဒကာကြီး... စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့။ ဒကာကြီးရဲ့ စေတနာက အစစ်ပါ။ ပစ္စည်းကသာ အတု ဖြစ်နေတာ။ ကာဗွန်သက်တမ်းအရ ကြည့်ရင်တော့ ဒါဟာ နွားရိုးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဓမ္မသက်တမ်းအရ ကြည့်ရင်တော့ ဒကာကြီးရဲ့ သဒ္ဓါတရားက ကုသိုလ် ဖြစ်နေပါပြီ" လို့။ ဒီဖြစ်ရပ်မှာ ဦးဇင်းတို့ သင်ခန်းစာ ယူရမှာက... လူတွေဟာ "နှစ်ပေါင်း ဘယ်လောက်ကြာပြီ" ဆိုတဲ့ သမိုင်းတန်ဖိုး (Age Value) အပေါ်မှာ အရမ်း တွယ်တာကြတယ်။ တကယ်တော့ နှစ် ၅၀၀ ကြာတဲ့ အရိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ၅ နှစ်ကြာတဲ့ အရိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဓာတ်သဘောအရ ကြည့်ရင် "ပထဝီ၊ အာပေါ၊ တေဇော၊ ဝါယော" အစုအဝေးပါပဲ။ အားလုံးက ကာဗွန်တွေပါပဲ။ အဲဒီအပေါ်မှာ "ငါ့ဘိုးဘွား၊ ရဟန္တာ" ဆိုပြီး တံဆိပ်ကပ်၊ တန်ဖိုးဖြတ်ပြီး ဥပါဒါန် (Upadana) စွဲလမ်းနေကြတာပါ။

ကိုင်း... ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို သင်ခန်းစာယူပြီး ကိုယ့်ဘဝကို ပြန်ကြည့်ပါ။ ဒကာကြီးက နွားရိုးကို ရဟန္တာရိုး ထင်ပြီး တွယ်တာသလို၊ တို့တစ်တွေကလည်း ဒီ "ကာဗွန်အစုအဝေး ခန္ဓာကိုယ်ကြီး" ကို "ငါ၊ ငါ့ကိုယ်" လို့ ထင်ပြီး တွယ်တာနေကြတာပါ။ Carbon-14 တွေ ယိုယွင်းပျက်စီးနေတာကို မမြင်ဘဲ၊ ထာဝရ တည်မြဲမယ်လို့ ထင်နေကြတာပါ။

ဒါကြောင့် ဦးဇင်းတို့က Template T198 နဲ့ ပစ္စည်းအစစ်အမှန်ကို စစ်ဆေးသလို၊ သူတော်ကောင်းတို့ကလည်း "ဝိပဿနာ" ဆိုတဲ့ နည်းပညာနဲ့ ကိုယ့်ခန္ဓာကို စစ်ဆေးပါ။ "ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အစစ်လား၊ အတုလား... ငါ့အသက်က တကယ်ရော ရှိရဲ့လား" လို့ Audit လုပ်ပါ။ စစ်ဆေးလိုက်ရင် "ကာဗွန်တွေ ဆွေးမြေ့နေတာပဲ ရှိတယ်၊ လူမရှိဘူး" ဆိုတဲ့ အဖြေမှန် ထွက်လာပါလိမ့်မယ်။

နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး ကြည့်ကြရအောင်။

• အနမတဂ္ဂ သံသရာတစ်လျှောက်လုံး ရခဲ့သမျှသော ခန္ဓာကိုယ်တွေ၊ အရိုးစုတွေ၊ ကာဗွန်အစုအဝေးတွေဟာ "ဒုက္ခသစ္စာ"။

• အဲဒီ ဘဝတွေကို လိုချင်မက်မောပြီး၊ သံသရာကို ဆက်လက် လည်ပတ်စေတဲ့ ကာဗွန်လောင်စာ တဏှာဟာ "သမုဒယသစ္စာ"။

• ကာဗွန်စက်ဝန်း၊ သံသရာစက်ဝန်း လုံးဝ ရပ်တန့်သွားတဲ့ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ဟာ "နိရောဓသစ္စာ"။

• အဲဒီ နိဗ္ဗာန်ကို ရောက်ဖို့အတွက် "ရုပ်နာမ်တွေ ဆွေးမြေ့နေတယ်" လို့ အမှန်အတိုင်း ရှုမြင်တဲ့ ဝိပဿနာဉာဏ်ဟာ "မဂ္ဂသစ္စာ" ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ယနေ့ ဟောကြားအပ်သော 'ကာဗွန်သက်တမ်းနှင့် သံသရာစက်ဝန်း' တရားတော်ကို နာယူကြရသော သင်သူတော်ကောင်း အပေါင်းတို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော သံသရာသက်တမ်းကို ဆင်ခြင်သံဝေဂယူလျက်၊ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာဗွန်ဓာတ်သဘောမျှသာဟု ပိုင်းခြားသိမြင်ကာ၊ အိုနာသေရေး ကင်းဝေးရာ နိဗ္ဗာန်ရွှေပြည်မြတ်သို့ လျင်မြန်စွာ မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေကုန်သတည်း။

"ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု"

"ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု"

"ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု"

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက

The Office Of Siridantamahapalaka

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Private Museum.

နေ့စွဲ - ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၁၀ ရက်

ORCID: 0009-0000-0697-4760

Website: www.siridantamahapalaka.com

Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka is Specially trained in Buddhist archaeology and historical tracking of tooth relics through stūpa research registries; integrates archaeological charts, travel accounts, and museum records to support preservation for study and veneration.

သူတော်ကောင်းတို့အနေဖြင့် ဓမ္မဗဟုသုတများ ပိုမိုဆွေးနွေးလိုပါက ဦးဇင်းတို့၏ Facebook Group ဖြစ်သော https://www.facebook.com/share/g/1AefhUBU85/ တွင်လည်း ဝင်ရောက် လေ့လာနိုင်ကြပါတယ်လို့ ဖိတ်ခေါ်အပ်ပါတယ်။ အားလုံး ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာ ချမ်းသာကြပါစေ။