နေ့ရက် - စက်တင်ဘာလ (၁၈) ရက်၊ ၂၀၂၃ (Day-261) - ဒေသစာရီ (Desacari/Pilgrimage) နှင့် ရေရှည်တည်တံ့သော ခရီးသွားလုပ်ငန်း (Sustainable Tourism)

 

နေ့ရက် - စက်တင်ဘာလ (၁၈) ရက်၊ ၂၀၂၃ (Day-261) - ဒေသစာရီ (Desacari/Pilgrimage) နှင့် ရေရှည်တည်တံ့သော ခရီးသွားလုပ်ငန်း (Sustainable Tourism)

ကိုးကားကျမ်း - ဝိနည်းပိဋကတ်၊ မဟာဝဂ္ဂ (စရထ ဘိက္ခဝေ စာရိကံ)။

သိပ္ပံနယ်ပယ် - Ecotourism & Environmental Impact Assessment (ဂေဟစနစ် ခရီးသွားလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ထိခိုက်မှု ဆန်းစစ်ခြင်း)

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းများအားလုံး ကျန်းမာကြပါရဲ့လား။ ဒီနေ့ဟာ သာသနာတော်နှစ် ၂၅၆၇ ခု၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ တော်သလင်းလဆန်း (၃) ရက်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ လာမယ့် စက်တင်ဘာလ (၂၇) ရက်နေ့ဆိုရင် "ကမ္ဘာ့ခရီးသွားလုပ်ငန်းနေ့" (World Tourism Day) ကျရောက်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခရီးသွားတယ် ဆိုတာ စိတ်အပန်းဖြေဖို့၊ ဗဟုသုတရှာဖို့ ကောင်းမွန်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါ။

ဒါပေမယ့် ခရီးသွားခြင်းမှာ "လောဘ" (Greed) နဲ့ သွားရင် ပတ်ဝန်းကျင် ပျက်စီးမယ်။ "ပညာ" (Wisdom) နဲ့ သွားရင် ကုသိုလ်ရမယ်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ရဟန်းတော်တွေကို "စရထ ဘိက္ခဝေ စာရိကံ" (ရဟန်းတို့... ဒေသစာရီ ကြွချီကြလော့) လို့ မိန့်မှာခဲ့တာဟာ အပျော်ခရီးထွက်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အများအကျိုး ဆောင်ရွက်ဖို့ (Bahujanahitaya) ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့လို နေ့မျိုးမှာ သူတော်ကောင်းများအားလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ခရီးသွားနိုင်ကြပြီး၊ ရောက်လေရာအရပ်မှာ အဖျက်သမား မဟုတ်ဘဲ၊ အကျိုးပြုသူများ ဖြစ်ကြပါစေလို့ ဦးစွာပထမ မေတ္တာပို့သ နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားချင်တဲ့ တရားခေါင်းစဉ်ကတော့ "ဒေသစာရီ" (Desacari) လို့ ခေါ်တဲ့ အရပ်တစ်ပါးသို့ လှည့်လည်သွားလာခြင်းနှင့် ခေတ်သစ် "Sustainable Tourism" (ရေရှည်တည်တံ့သော ခရီးသွားလုပ်ငန်း) အကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေက "Ecological Footprint" (ဂေဟစနစ် ခြေရာ) ဆိုတာကို တွက်ချက်ကြတယ်။ ခရီးသွားတစ်ယောက်ဟာ လေယာဉ်စီးရင် ကာဗွန်ဘယ်လောက်ထွက်လဲ၊ ဟိုတယ်မှာနေရင် ရေဘယ်လောက်သုံးလဲ၊ အမှိုက်ဘယ်လောက်စွန့်ပစ်လဲ။ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေ အနေနဲ့ကတော့ "Carbon Footprint" (ကာဗွန်ခြေရာ) နည်းအောင် နေသလို၊ "Kammic Footprint" (မကောင်းမှု ခြေရာ) မကျန်ရစ်အောင် ဘယ်လို သတိထားမလဲ ဆိုတာကို ဟောကြားသွားပါမယ်။

ကဲ... တရားမဟောကြားမီမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကလေးကို ခရီးသွားတစ်ယောက်လို ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားအောင်၊ တွယ်တာမှု ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ လျော့ကျသွားအောင် သမထဘာဝနာလေး ခဏလောက် ပွားများကြရအောင်။ ဒီနေ့ ခေါင်းစဉ်က "ခရီးသွားခြင်း" ဖြစ်တဲ့အတွက် "စင်္ကြံကမ္မဋ္ဌာန်း" (Walking Meditation) သဘောတရားကို စိတ်နဲ့ ရှုမှတ်ကြည့်မယ်။ သူတော်ကောင်းတို့ရေ... မျက်လုံးလေးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ထားပါ။ မိမိဟာ လှပတဲ့ သဘာဝ တောအုပ်တစ်ခုထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတယ်လို့ ပုံဖော်ကြည့်ပါ။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း မြေကြီးနဲ့ ထိတွေ့မှု (Touch) ကို သတိပြုပါ။ "ကြွတယ်... လှမ်းတယ်... ချတယ်"။ ဘယ်နေရာကိုမှ အပိုင်မစီးဘဲ၊ ဖြတ်သန်းသွားရုံ သက်သက်ပါပဲ။ "ငါသည် ဧည့်သည်သာ ဖြစ်သည်... ဤလောကသည် တည်းခိုခန်းမျှသာ ဖြစ်သည်" လို့ နှလုံးသွင်းရင်း၊ စိတ်ရဲ့ တွယ်တာမှုတွေကို ဖြေလျှော့ပြီး (၁) မိနစ်လောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး စီးဖြန်းကြည့်ရအောင်...။

စိတ်ကလေး ပေါ့ပါးပြီး တပ်မက်မှု ကင်းစင်သွားပြီဆိုရင် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ဒီနေ့ခေတ် သိပ္ပံပညာ၊ အထူးသဖြင့် "Environmental Science" (ပတ်ဝန်းကျင်သိပ္ပံ) နဲ့ "Sociology of Tourism" (ခရီးသွားလုပ်ငန်း လူမှုဗေဒ) က ဒီ "ခရီးသွားခြင်း" ကို ဘယ်လို ရှင်းပြထားသလဲဆိုတာ ဓမ္မမီးမောင်း ထိုးကြည့်ကြမယ်။

ခရီးသွားလုပ်ငန်းမှာ "Carrying Capacity" (လက်ခံနိုင်စွမ်း ပမာဏ) ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ နေရာဒေသတစ်ခုဟာ ဧည့်သည် (၁၀၀) ပဲ လက်ခံနိုင်ရင်၊ (၂၀၀) လာတာနဲ့ ပျက်စီးတော့တာပဲ။ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ပျက်စီးမယ်၊ ယဉ်ကျေးမှု ပျက်စီးမယ်။ ဒါကို "Overtourism" (အလွန်အကျွံ ခရီးသွားခြင်း) လို့ ခေါ်ပါတယ်။

ခရီးသွားတွေရဲ့ စိတ် (Psychology) မှာ (၂) မျိုး ရှိတယ်။

၁။ Mass Tourist: ပျော်ဖို့သက်သက်သွားတယ်။ ဓာတ်ပုံရိုက်မယ်၊ စားမယ်၊ အမှိုက်ပစ်မယ်။ (Consumption-oriented).

၂။ Mindful Traveler / Eco-tourist: လေ့လာဖို့ သွားတယ်။ ဒေသခံတွေကို လေးစားတယ်။ သဘာဝကို မထိခိုက်အောင် နေတယ်။ (Experience-oriented).

သိပ္ပံပညာရှင်တွေက "Leave No Trace" (ခြေရာမချန်ရ) မူဝါဒကို ကျင့်သုံးကြတယ်။ ဆိုလိုတာက ကိုယ်ပြန်သွားရင် အဲဒီနေရာမှာ ဘာအမှိုက်၊ ဘာပျက်စီးမှုမှ ကျန်မနေခဲ့ရဘူး။ မူလအတိုင်း (Original State) ထားခဲ့ရမယ်။ ဒါဟာ ဗုဒ္ဓရဲ့ "ပျားပိတုန်း ဥပမာ" နဲ့ တူပါတယ်။ ပျားပိတုန်းဟာ ပန်းပွင့်ကို မနွမ်းစေဘဲ ဝတ်ရည်ကိုသာ စုပ်ယူသွားသလို၊ ခရီးသွားကောင်းဆိုတာ ဒေသကို မထိခိုက်စေဘဲ အသိပညာကိုသာ ယူဆောင်သွားရပါမယ်။

 သူတော်ကောင်းတို့... ခုနက ပုံမှာ မြင်ရတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဘယ်ဘက်က ပုံစံက "လောဘ" နဲ့ သွားတာ။ ညာဘက်က ပုံစံက "သတိ/ပညာ" နဲ့ သွားတာ။ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ဘုရားဖူးခရီးစဉ်တွေမှာ ဘယ်ပုံစံ ဖြစ်နေလဲ ပြန်ဆန်းစစ်ရပါမယ်။

သိပ္ပံပညာဘက်ကနေ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ ဝိနည်းပိဋကတ်ဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကြစို့။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ရဟန်းတော်တွေကို "စာရိက" (ခရီးသွားခြင်း) ခွင့်ပြုရာမှာ ရည်ရွယ်ချက် (Objective) တိတိကျကျ ရှိပါတယ်။

"စရထ ဘိက္ခဝေ စာရိကံ၊ ဗဟုဇနဟိတာယ ဗဟုဇနသုခါယ" - "ရဟန်းတို့... များစွာသော လူတို့၏ အစီးအပွားအလို့ငှာ၊ ချမ်းသာအလို့ငှာ ဒေသစာရီ လှည့်လည်ကြလော့"။

ခရီးသွားခြင်းရဲ့ အကျိုး (၅) ပါးကိုလည်း ဟောထားတယ်။

၁။ မကြားဖူးသည်ကို ကြားရခြင်း (New Knowledge)။

၂။ ကြားဖူးသည်ကို ရှင်းလင်းစေခြင်း (Clarification)။

၃။ ယုံမှားသံသယ ပျောက်ခြင်း (Removing Doubt)။

၄။ အယူဝါဒ ဖြောင့်မှန်ခြင်း (Right View)။

၅။ စိတ်ကြည်လင်ခြင်း (Mental Clarity)။

ဒါပေမယ့် ဘုရားရှင်က "ဂါမန္တသေနာသန" (ရွာနီးကျောင်း) နဲ့ "အာရညက" (တောကျောင်း) နေထိုင်နည်းတွေကို ခွဲခြားဟောကြားပြီး၊ ခရီးသွားရာမှာ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေကို မဖျက်ဆီးဖို့ (ဘူတဂါမ သိက္ခာပုဒ်)၊ ရေထဲမှာ မစင်မစွန့်ဖို့ (သေခိယ) စတဲ့ "Environmental Ethics" (ပတ်ဝန်းကျင် ကျင့်ဝတ်) တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပညတ်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ကဲ... အခု ဒီ "ဒေသစာရီ" သဘောတရားကို ဦးပဉ္ဇင်းတို့ "Main Idea" မှာ ပါတဲ့ ခန္ဓာဖွဲ့နည်း၊ ဓာတ်ဖွဲ့နည်းတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး "ကာယာနုပဿနာ" ရှုကွက်ထဲကို ထည့်ပြီး လက်တွေ့ အလုပ်လုပ်ကြည့်ရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ခရီးသွားနေရင်း ဝိပဿနာ ရှုကြစို့။

ဝိပဿနာ ယန္တရား (Mechanism of Mindful Travel):

ကားစီးနေတဲ့၊ သို့မဟုတ် ရှုခင်းကြည့်နေတဲ့ အခြေအနေကို ဓာတ်ခွဲကြည့်မယ်။

(၁) Seeing (မြင်ခြင်း): တောင်တန်းတွေ၊ ရေကန်တွေကို မြင်တယ်။ (စက္ခုဝိညာဉ်)။

(၂) Impression (ခံစားမှု): "လှလိုက်တာ" လို့ သာယာရင် (လောဘ)၊ "ပူလိုက်တာ" လို့ စိတ်ပျက်ရင် (ဒေါသ)။

(၃) Motion (ရွေ့လျားမှု): ကားမောင်းနေတာ၊ လမ်းလျှောက်နေတာတွေဟာ "ဝါယောဓာတ်" (Wind Element) ရဲ့ တွန်းကန်မှုကြောင့် ရုပ်တွေ ရွေ့နေတာ။

(၄) Impermanence (အနိစ္စ): မြင်ကွင်းတွေက တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပြောင်းလဲနေတယ်။ ဘယ်အရာမှ မြဲမြံစွာ မရှိဘူး။

ရှုကွက် (Instruction):

ဒီအဆင့်မှာ ယောဂီက ဘယ်လို ရှုရမလဲ။

ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း ဘေးက မြင်ကွင်းတွေကို ကြည့်ပါ။

"မြင်တယ်... မြင်တယ်... ပြောင်းသွားတယ်"။

အသစ်အသစ်သော ပုံရိပ်တွေ ဝင်လာတယ်၊ အဟောင်းတွေ ပျောက်သွားတယ်။

"ငါ့ဘဝခရီးလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ဘာကိုမှ ယူသွားလို့ မရဘူး။ မြင်ရုံ၊ ကြားရုံ၊ သိရုံ (Just Experience) သက်သက်ပါလား" လို့ ဆင်ခြင်ပါ။

နေရာဒေသတစ်ခုကို ရောက်ရင် "ငါ ဒီနေရာကို ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ခဏလာတာ" လို့ သတိကပ်ပါ။ အဲဒီအခါ အမှိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။ သဘာဝကို ဖျက်ဆီးချင်စိတ် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။

 "ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ" လို့ ဆိုလိုက်တဲ့အခါ၊ ဘုရားရှင်ကို "သံသရာခရီးသွားကြီး" (The Great Traveler) အဖြစ် အာရုံပြုရာ ရောက်ပါတယ်။ ဘုရားရှင်သည် ခြေကျင်ကြွချီပြီး လောကကို အကျိုးပြုခဲ့သည်။ "ငါသည်လည်း ဘုရားရှင်၏ ခြေတော်ရာကို နင်းလျက်၊ ရောက်လေရာ အရပ်၌ သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခမပေးဘဲ အကျိုးပြုပါမည်" လို့ အဓိဋ္ဌာန်ပြုခြင်းသည် သရဏဂုံ တည်ဆောက်ခြင်းပါပဲ။

လက်တွေ့ ရှုကွက် (Vipassana Assignment - The Green Pilgrim):

ကဲ... သူတော်ကောင်းတို့၊ နောက်တစ်ခါ ခရီးထွက်ရင် ဒီနည်းလမ်းလေးကို လက်တွေ့ ကျင့်သုံးကြည့်ပါ။

(၁) Pack Light: ပစ္စည်းနည်းနည်းပဲ ယူပါ။ ဝန်ပေါ့မှ စိတ်ပေါ့မယ်။ (Less baggage, more freedom).

(2) No Plastic: ရေဘူးဆောင်သွားပါ။ ပလတ်စတစ်ဘူးတွေ မဝယ်ပါနဲ့။ "ငါ့ကြောင့် ကမ္ဘာမပူစေရဘူး" ဆိုတဲ့ စေတနာထားပါ။

(3) Observe, Don't Disturb: ဒေသခံတွေရဲ့ ဓလေ့ကို လေ့လာပါ၊ မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။ ဘုရားဖူးရင် "ဆူညံသံ" (Noise Pollution) မလုပ်ပါနဲ့။

တရားသဘောတွေချည်း ပြောနေရင် မျက်စိထဲ မမြင်မှာစိုးလို့၊ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ  ဖြစ်ရပ်လေးတစ်ခုကို အခြေခံပြီး ဥပမာပေးချင်ပါတယ်။ "Sustainable Tourism" ကို မလိုက်နာတဲ့ ဧည့်သည်အဖွဲ့နဲ့ ဖြေရှင်းပုံပေါ့။

တစ်ခါတုန်းက ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်ကို ဘုရားဖူးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ (Pilgrimage Tour) ရောက်လာတယ်။ သူတို့က လော်စပီကာကြီးတွေ ဖွင့်၊ သီချင်းတွေဆို၊ စားသောက်ပြီး အမှိုက်တွေကို ပန်းခြံထဲမှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့တယ်။ (ဒါ Mass Tourism ရဲ့ ဆိုးကျိုး)။ အခြား နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည်တွေက ခေါင်းခါပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်နေကြတယ်။

ဒီကိစ္စကို ဦးပဉ္ဇင်းတို့ စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့က ချက်ချင်း ကိုင်တွယ်ရတယ်။ "Template T228" (Visitor Impact & Conduct Log) ကို ထုတ်သုံးတယ်။ ပြီးတော့ ပြတိုက်ရဲ့ ခရီးသွားလုပ်ငန်း မူဝါဒ "Policy No. 17, Article 17.1" (Responsible Tourism & Code of Conduct) ကို ကိုးကားပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် "ကိုသန့်" ကို ခေါ်တွေ့တယ်။ အဲဒီ မူဝါဒမှာ "ဧည့်သည်များသည် ပြတိုက်၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို လေးစားရမည်။ အမှိုက်များကို သတ်မှတ်နေရာတွင် စွန့်ပစ်ရမည်" တဲ့။

ဦးပဉ္ဇင်းက ကိုသန့်ကို ပြောတယ်။ "ဒကာကြီး... ဘုရားဖူးလာတာ ကုသိုလ်လိုချင်လို့ မဟုတ်လား။ အခု ဒကာကြီးတို့ လုပ်ရပ်က ကုသိုလ်ရမလား၊ အကုသိုလ် ရမလား စဉ်းစားကြည့်။ ဘုရားကျောင်းကန်ကို ညစ်ပတ်အောင် လုပ်တာ 'အဂါရဝ' (မရိုသေမှု) ဖြစ်တယ်။ ဆူညံတာက သူများရဲ့ 'သမာဓိ' ကို ဖျက်တာ ဖြစ်တယ်"။

ကိုသန့် မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ "မှန်ပါ့... တပည့်တော်တို့ ပျော်လွန်းလို့ သတိလွတ်သွားပါတယ်"။

ဦးပဉ္ဇင်းက "ကဲ... ဒါဆို ပြန်ပြင်ကြစို့။ အားလုံး ဝိုင်းပြီး အမှိုက်ပြန်ကောက်ကြ။ လော်စပီကာ ပိတ်လိုက်။ ငြိမ်ငြိမ်လေး ဘုရားဖူးကြည့်။ အဲဒါမှ 'ဒေသစာရီ' အစစ်" လို့ ဆုံးမလိုက်တယ်။

သူတို့အဖွဲ့ အမှိုက်ပြန်ကောက်ကြတယ်။ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် ဘုရားဖူးကြတယ်။ ပြန်ခါနီးတော့ ကိုသန့်က "ဆရာတော်... ဒီနေ့မှပဲ ဘုရားဖူးရတာ စိတ်အေးချမ်းမှု အစစ်ကို ခံစားရပါတယ်" လို့ လျှောက်တယ်။ ဒါဟာ "Case-2561" အနေနဲ့ မှတ်တမ်းဝင်သွားတယ်။ "ခရီးသွားခြင်းသည် ဖျက်ဆီးခြင်း မဟုတ်၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း ဖြစ်သည်" ဆိုတာ သက်သေပါပဲ။

ကိုင်း... တရားတော်ကို နိဂုံးချုပ်ကြစို့။ ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားခဲ့တဲ့ "ခရီးသွားလုပ်ငန်းနှင့် ဓမ္မ" တရားတော်ကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး ပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်ရအောင်။

(၁) ဒုက္ခသစ္စာ: ခရီးသွားရခြင်း၏ ပင်ပန်းမှု၊ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ပျက်စီးရခြင်း၏ အကျိုးဆက်များသည် ဒုက္ခသစ္စာပါ။

(၂) သမုဒယသစ္စာ: အဲဒီ ဒုက္ခတွေကို ဖြစ်စေတာက ပျော်ပါးလိုတဲ့ "တဏှာ"၊ တန်ဖိုးမထားတတ်တဲ့ "မောဟ" တွေဟာ သမုဒယသစ္စာပါ။

(၃) နိရောဓသစ္စာ: လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ခရီးစဉ်များ ပြီးဆုံးပြီး၊ သံသရာခရီးသိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်သည် နိရောဓသစ္စာပါ။

(၄) မဂ္ဂသစ္စာ: သတိဖြင့် ခရီးသွားခြင်း၊ စည်းကမ်းလိုက်နာခြင်း (သီလ)၊ အနိစ္စကို ရှုမြင်ခြင်း (ပညာ) တို့ဟာ မဂ္ဂသစ္စာ ကျင့်စဉ်ပါပဲ။

ဒီနေ့ စက်တင်ဘာလ (၁၈) ရက်၊ ကမ္ဘာ့ခရီးသွားလုပ်ငန်းနေ့ အထိမ်းအမှတ် (အကြို) အခါသမယမှာ... ဦးပဉ္ဇင်း အနေနဲ့ နိဂုံးချုပ် ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သချင်တာကတော့... "သူတော်ကောင်းများအားလုံး ဘဝခရီးလမ်းနှင့် သံသရာခရီးလမ်းတို့တွင် ဘေးကင်းလုံခြုံကြပါစေ"။ ရောက်လေရာ အရပ်၌ သဘာဝတရားနှင့် သတ္တဝါများကို မထိခိုက်စေဘဲ၊ ကုသိုလ်ပန်းများ ဝေဆာစေလျက်၊ နောက်ဆုံး ပန်းတိုင်ဖြစ်သော "နိဗ္ဗာန်" ရွှေပြည်မြတ်သို့ ဖြောင့်တန်းစွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြပါစေ ကုန်သတည်း။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka

ORCID: 0009-0000-0697-4760 The Office of Siridantamahapalaka

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Museum

စက်တင်ဘာလ (၁၈) ရက်၊ ၂၀၂၃