Day 63 March 4 Year 2023 သံချေးတက်ခြင်း (Oxidation and Decay)
"နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ" (၃) ကြိမ်။
"အနန္တောအနန္တ ငါးပါးကို အာရုံပြု၍ ညီညာဖြဖြ ကန်တော့ကြပါစို့။"
"နမော ဗုဒ္ဓဿ၊ နမော ဓမ္မဿ၊ နမော သံဃဿ၊ နမော မာတာပိတုဿ၊ နမော အာစရိယဿ"။
"ယနေ့ စနေနေ့တွင် သံချေးတက်ခြင်းဟူသော ရုပ်၏ ဖောက်ပြန်မှုကို ဆင်ခြင်လျက်၊ မိမိတို့၏ စိတ်သဏ္ဍာန်၌ ကိလေသာ သံချေးမတက်စေရန် သတိတရားဖြင့် စောင့်ထိန်းနိုင်ကြပါစေ။"
ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ...
ဒီနေ့ သာသနာတော်နှစ် ၂၅၆၆ ခု၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၄ ခု၊ တပေါင်းလဆန်းပိုင်း၊ ခရစ်နှစ် ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ မတ်လ (၄) ရက်၊ စနေနေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေ့မှာ ဦးဇင်းတို့ ဆွေးနွေးမယ့် တရားခေါင်းစဉ်ကတော့ "သံချေးတက်ခြင်း" (Oxidation) ဖြစ်ပါတယ်။
လောကမှာ သံတွေ၊ သတ္တုတွေ ကြာလာရင် အရောင်ပြောင်းပြီး ဆွေးမြေ့သွားတာကို မြင်ဖူးကြမှာပါ။ အဲဒါကို "သံချေးတက်တယ်" လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီသဘောတရားဟာ အပြင်က သံတုံးမှာတင် ဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတော်ကောင်းတို့၊ ဦးဇင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးထဲမှာလည်း စက္ကန့်မလပ် "သံချေးတက်" နေတယ်ဆိုတာကို သိကြရဲ့လား။
တရားမဟောခင်မှာ ပျက်စီးတတ်တဲ့ သဘောရှိတဲ့ ဒီရုပ်ဝတ္ထုတွေကို မြင်တဲ့အခါ၊ ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ဘယ်လို ရှုမြင်ရမလဲဆိုတာ ခန္ဓာဖွဲ့နည်းနဲ့ အရင်ဆုံး စိစစ်ကြည့်ကြရအောင်။
ခန္ဓာဖွဲ့နည်း (စက္ခုဒွါရ - သံချေးကို ရှုမြင်ပုံ)။
ကိုင်း... သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ သူတော်ကောင်းတို့။
လမ်းဘေးမှာ သံချေးတက်နေတဲ့ သံတိုသံစ တစ်ခုကို မြင်လိုက်တယ် ဆိုပါစို့။ အရောင်က နီညိုရောင်၊ မျက်နှာပြင်က ကြမ်းတမ်းနေတယ်။
မျက်စိ။
မျက်စိအကြည် (စက္ခုပသာဒ) ဆိုတာ ရှိတယ်။ အဲဒီ အကြည်ဓာတ်လေးကို "သံချေး" ဆိုတဲ့ အဆင်း (ရူပါရုံ - ဝဏ္ဏဓာတ်) လာတိုက်တယ်။
အဲဒီလို တိုက်လိုက်တဲ့အခါ ဘာပေါ်လာသလဲ။ "မြင်သိစိတ်" (စက္ခုဝိညာဏ်) ဆိုတာ ပေါ်မလာဘူးလား။ ပေါ်လာတယ်နော်။
စက္ခုဝိညာဏ် ပေါ်သောအခါ တစ်ဝိညာဏ်တည်း ပေါ်လို့ ဖြစ်ပါသလား။ မဖြစ်နိုင်ပါ။ စက္ခုဝိညာဏ်နှင့် သဟဇာတ ဖြစ်တဲ့ ဝေဒနာ၊ သညာ၊ စေတနာ သုံးပါး ပေါင်းတော့ နာမက္ခန္ဓာ လေးပါး ဖြစ်ပါသည်။
မျက်စိအကြည်နှင့် အဆင်း (နီညိုရောင်) ကို ခန္ဓာဖွဲ့တော့ ရူပက္ခန္ဓာ ဖြစ်ပါသည်။ နာမက္ခန္ဓာ လေးပါးနှင့် ရူပက္ခန္ဓာ ပေါင်းတော့ ခန္ဓာငါးပါး ဖြစ်ပါသည်။
ဒီနေရာမှာ စိတ်ဖြစ်စဉ်ကို အသေးစိတ် ထပ်ကြည့်ရအောင်။
သံချေးတက်နေတဲ့ ပစ္စည်းကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ...
"ဟာ... နှမြောစရာကြီး၊ ပျက်စီးကုန်ပြီ" လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရင် ဒေါမနဿ ဝေဒနာ (ဝေဒနာက္ခန္ဓာ)။
"ဒါ သံချေးပဲ၊ ဒါ အဟောင်းပဲ" လို့ မှတ်သားလိုက်တာက သညာ (သညာက္ခန္ဓာ)။
"ဒါကို လွှင့်ပစ်လိုက်တော့မယ်" ဒါမှမဟုတ် "ဆေးလိုက်ရင် ကောင်းဦးမှာပဲ" လို့ စေ့ဆော်လိုက်တာက သင်္ခါရ (သင်္ခါရက္ခန္ဓာ)။
သံချေးမှန်း သိနေတဲ့ အသိစိတ်က ဝိညာဏ် (ဝိညာဏက္ခန္ဓာ)။
ပေါင်းလိုက်တော့ ခန္ဓာဘယ်နှစ်ပါးလဲ။ ခန္ဓာငါးပါးပါပဲ သူတော်ကောင်းတို့။
အဲဒီ ခန္ဓာငါးပါးထဲမှာ "သံချေး" ဆိုတာ အထည်ကိုယ်အားဖြင့် ရှိသလား။ မရှိပါဘူး။ ပထဝီဓာတ် (မြေကြီး) တွေ ပြိုကွဲပျက်စီးနေတဲ့ အခြေအနေ (Condition) တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကို မြတ်စွာဘုရားက "မျက်လှည့်ပြပွဲ" (Illusion) နဲ့ တူတယ်လို့ ဟောပါတယ်။ မျက်လှည့်ဆရာက မရှိတာကို ရှိသလို ပြသလိုပဲ၊ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ စိတ်ကလည်း ဒီပျက်စီးနေတဲ့ ရုပ်တွေကို ကြည့်ပြီး "ငါ့ပစ္စည်း ပျက်ပြီ" ဆိုပြီး ဒုက္ခရောက်နေတာပါ။ တကယ်တော့ ပထဝီ၊ အာပေါ၊ တေဇော၊ ဝါယော ဆိုတဲ့ ဓာတ်ကြီးလေးပါးဟာ အကြောင်းကုန်လို့ ချုပ်ပျောက်သွားတာ သက်သက်ပါပဲ။
တွေ့တဲ့တရားက ခန္ဓာငါးပါး၊ ထင်တဲ့တရားက "ငါ့ပစ္စည်း အဟောင်းကြီး"။
အဲဒီလို ကွဲကွဲပြားပြား မသိတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အိုလာရင် စိတ်ညစ်တယ်။ နာလာရင် စိတ်ညစ်တယ်။ သေရမှာ ကြောက်တယ်။ ဒုက္ခသစ္စာ ရောက်မလာဘူးလား။ ရောက်လာတယ်နော်။
ဒါကြောင့် ဒီကနေ့ ဦးဇင်းတို့က ဒီ "သံချေးတက်ခြင်း" (Oxidation) ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို ခေတ်သစ် ဓာတုဗေဒ (Chemistry) ရှုထောင့်ကနေ ဖြိုခွဲကြည့်ပြီး၊ ဓမ္မနဲ့ ဘယ်လို ဆက်စပ်နေသလဲဆိုတာ လေ့လာကြရအောင်။
ဒီနေရာမှာ ဒကာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာမယ်လို့ ဦးဇင်း ထင်ပါတယ်… "အရှင်ဘုရား... သံချေးတက်တာက သံမှာပဲ ဖြစ်တာပါ၊ လူခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲဘုရား" ဆိုတာမျိုးပေါ့။
အေး… ဒီအချက်ကို ခေတ်သစ်သိပ္ပံပညာ (Modern Science) ဘက်ကနေ ကြည့်လိုက်ရင် ပိုပြီးရှင်းသွားပါလိမ့်မယ်။ သံချေးတက်တယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ "မီးလောင်ခြင်း" (Combustion) တစ်မျိုးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူက မီးတောက်မထွက်ဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း လောင်ကျွမ်းတာပါ။
ဓာတုဗေဒအရ ပြောရရင် Oxidation (အောက်ဆီဂျင်နှင့် ဓာတ်ပြုခြင်း) လို့ ခေါ်ပါတယ်။
သံ (Iron) ဟာ လေထဲက အောက်ဆီဂျင် (Oxygen) နဲ့ ရေငွေ့ (Moisture) ကို တွေ့တဲ့အခါ ဓာတ်ပြုပြီး Iron Oxide ဆိုတဲ့ အနီရောင် အမှုန့်တွေ ဖြစ်သွားပါတယ်။
ညီမျှခြင်းနဲ့ ရေးပြရရင် -
$$4Fe + 3O_2 \rightarrow 2Fe_2O_3$$
(သံ + အောက်ဆီဂျင် = သံချေး)
သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ သူတော်ကောင်းတို့။
ဦးဇင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် နေ့တိုင်း ရှူသွင်းနေရတဲ့ "အောက်ဆီဂျင်" ဟာ ဦးဇင်းတို့ကို အသက်ရှင်စေသလို၊ တစ်ဖက်ကလည်း ဦးဇင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဆဲလ် (Cell) တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း "သံချေးတက်" စေပါတယ်။
သိပ္ပံပညာမှာ Oxidative Stress (အောက်ဆီဂျင်ကြောင့် ဖိစီးမှု) ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အစာချက်လုပ်တဲ့အခါ Free Radicals ဆိုတဲ့ ဓာတ်ပစ္စည်းတွေ ထွက်လာတယ်။ အဲဒီကောင်တွေက ကျန်းမာနေတဲ့ ဆဲလ်တွေကို တိုက်ခိုက်ပြီး ဖျက်ဆီးတယ်။ အဲဒါကြောင့် အရေပြားတွေ တွန့်လာတယ်၊ ဆံပင်တွေ ဖြူလာတယ်၊ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေ ယိုယွင်းလာတယ်။
ဒါဟာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ "သံချေးတက်" နေတာပါပဲ။ သိပ္ပံစကားနဲ့ ပြောရင် Aging (အိုမင်းခြင်း) ပေါ့။ ဓမ္မစကားနဲ့ ပြောရင်တော့ ဇရာ (Decay) ပေါ့။
Figure: သံချေးတက်ခြင်းနှင့် လူ့ခန္ဓာဆဲလ်များ အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်း (Oxidation) နှိုင်းယှဉ်ချက်
ဒီ သိပ္ပံဖြစ်စဉ်ကို ကြည့်ပြီး ဓမ္မသဘော ပြန်ကောက်ရအောင်။
ဘုရားရှင်က ဇရာ (အိုခြင်း) နဲ့ မရဏ (သေခြင်း) ဟာ ရုတ်တရက် ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ မွေးကတည်းက ပါလာတာလို့ ဟောပါတယ်။
"ဇာတိပစ္စယာ ဇရာမရဏံ" (ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်)
မွေးခြင်း ရှိရင်၊ အိုခြင်း သေခြင်း ရှိတာပါပဲ။ သံ ဖြစ်လာရင်၊ သံချေးတက်ခြင်း ရှိတာပါပဲ။
သံချေးဆိုတာ အပြင်က လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သံသားထဲကပဲ ထွက်လာတာပါ။
ထို့အတူပဲ... အိုနာသေ ဆိုတဲ့ ဒုက္ခတွေဟာလည်း အပြင်က လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခန္ဓာငါးပါးထဲကနေပဲ ထွက်လာတာပါ။
သံယုတ္တနိကာယ်၊ ဇရာသုတ်မှာ ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူပါတယ်။
"ဇီရန္တိ ဝေ ရာဇရထာ သုစိတ္တာ၊
အထော သရီရမ္ပိ ဇရံ ဥပေတိ။
သတဉ္စ ဓမ္မော န ဇရံ ဥပေတိ၊
သန္တော ဟဝေ သဗ္ဘိ ပဝေဒယန္တိ။"
(အဆန်းတကြယ် ပြုလုပ်ထားသော မင်းစီးရထားတို့သည်လည်း ဆွေးမြေ့ပျက်စီးကုန်၏။ ထိုနည်းတူစွာ ဤခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည်လည်း အိုမင်းခြင်းသို့ ရောက်ရ၏။ သူတော်ကောင်းတို့၏ တရားသည်သာလျှင် မဆွေးမြေ့နိုင်။)
စဉ်းစားကြည့်ပါ။
သံချေးတက်တယ်ဆိုတာ သံရဲ့ "အားနည်းချက်" ပါ။
အိုမင်းတယ်ဆိုတာ ခန္ဓာရဲ့ "အားနည်းချက်" ပါ။
ဒါပေမယ့် သံချေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပစ်ထားရင် သံတုံးတစ်တုံးလုံး ကြေမွသွားသလို၊ ဇရာကို သတိမမူဘဲ နေရင် ဘဝတစ်ခုလုံး အလကား ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။
အေး… ဒီသဘောတရားကို စာအုပ်ထဲမှာသာ မထားဘဲ လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် ပိုပြီးရှင်းသွားပါလိမ့်မယ်။ ဦးဇင်းတို့ သွာဂတပြတိုက်မှာ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ Case-2363 ကို ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဒီဖြစ်ရပ်က "သံချေး" တစ်စက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရာကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုအကြောင်းပါ။
ဖြစ်စဉ်က ဒီလိုပါ။
သွာဂတပြတိုက်ရဲ့ သိုလှောင်ခန်း (Archive Room) မှာ ရှေးဟောင်း သံသပိတ်တော် (Iron Alms Bowl) တစ်လုံး ရှိပါတယ်။ ဒါက ပုဂံခေတ်လက်ရာလို့ ယူဆရတယ်။
တစ်နေ့တော့ ပြတိုက်ထိန်းသိမ်းရေး ဝန်ထမ်းအသစ်လေး "မောင်ဘ" (အမည်လွှဲ) က ပုံမှန် စစ်ဆေးရေး ဝင်တယ်။ သူက သပိတ်ရဲ့ အောက်ခြေနားမှာ သံချေးအစက်လေး တစ်စက် (Orange Spot) တွေ့တယ်။
ဒါပေမယ့် မောင်ဘက "ဒါ နည်းနည်းလေးပဲ၊ နောက်မှ လုပ်မယ်" ဆိုပြီး မှတ်တမ်းမတင်ဘဲ ကျော်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အထက်လူကြီး ဆူမှာကြောက်လို့ Report မလုပ်ဘဲ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်တယ်။
ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါ မိုးရာသီ ဝင်လာတယ်။ စိုထိုင်းဆ (Humidity) တွေ တက်လာတယ်။ ခုနက သံချေးစက်လေးက "Active Corrosion" (တက်ကြွသော သံချေး) ဖြစ်ပြီး ဘေးကို ပျံ့သွားတယ်။
နောက်တစ်ခါ စစ်ဆေးတော့ မောင်ဘက လန့်သွားတယ်။ သံချေးက ကွမ်းသီးလုံးလောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ သံချေးကို စက္ကူနဲ့ အတင်းပွတ်ပြီး ဖျက်ပစ်တယ်။ အဲဒီမှာ သပိတ်ရဲ့ မူရင်း မျက်နှာပြင် (Patina) ပါ ပျက်စီးပြီး အပေါက် ဖြစ်သွားပါလေရော။
ဒီနေရာမှာ မူဝါဒ မရှိဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ စဉ်းစားကြည့်ပါ။
ဝန်ထမ်းက အပြစ်ကို ဖုံးမယ်၊ ပစ္စည်းက ပိုပျက်မယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ Policy 15 (Maintenance & Deterioration Control) နဲ့ Article 15.1 (Corrosion Treatment Protocol) ရဲ့ တန်ဖိုးကို တကယ် သိလာကြပါတယ်။
ဒီမူဝါဒမှာ "သံချေးတက်ခြင်း လက္ခဏာ တွေ့ရှိပါက (၁) ချက်ချင်း မှတ်တမ်းတင်ရမည်၊ (၂) ဓာတုနည်းဖြင့် မကုသမီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိန်းချုပ်ရမည်၊ (၃) မိမိသဘောဖြင့် ပွတ်တိုက်ခြင်း မပြုရ" လို့ အတိအကျ ပါရှိပါတယ်။
မောင်ဘရဲ့ အမှားကို သိတော့ ဦးဇင်းတို့က Template T196 (Condition Report & Treatment Log) ကို ထုတ်ပြီး ကိုင်တွယ်ရပါတယ်။
Template T196 မှာ "Progression Rate" (ပျက်စီးမှု နှုန်းထား) ကို တွက်ချက်တဲ့ ဇယားပါရှိပါတယ်။
ဦးဇင်းက မောင်ဘကို ပြတယ်။ "ကြည့်စမ်း... မင်း ပထမဆုံး တွေ့တုန်းက 1mm ပဲ ရှိတယ်။ အခု 10mm ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါဟာ Oxidation ပဲ။ မင်း ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရပ်သွားလား။ မရပ်ဘူး။ ပိုဆိုးလာတယ်။"
"သံချေးဆိုတာ ကင်ဆာလိုပဲ။ တွေ့တာနဲ့ ကုရတယ်။ ဖုံးထားလို့ မရဘူး။"
နောက်ဆုံးတော့ ဦးဇင်းတို့က ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး Tannic Acid (တန်နစ် အက်ဆစ်) သုံးပြီး သံချေးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရတယ်။ သပိတ်တော့ အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားပေမယ့်၊ လုံးဝ ပျက်စီးမသွားအောင် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ မောင်ဘလည်း သင်ခန်းစာ ရသွားတယ်။ "ပြဿနာ (သံချေး) ကို မြင်ရင် ချက်ချင်း ဝန်ခံပြီး ပြုပြင်ရမယ်" ဆိုတာ သူ နားလည်သွားတယ်။
ဒီဖြစ်ရပ်ကို ကြည့်ပြီး ဦးဇင်းတို့ ယူသင့်တဲ့ သင်ခန်းစာနဲ့ နိဂုံးချုပ် သစ္စာဆိုက်ပုံကို သေချာ နာယူကြပါစို့။
သံချေးတက်ခြင်း (Oxidation) ဟာ ရုပ်ဝတ္ထုရဲ့ သဘာဝပါ။ တားဆီးလို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမယ့် "နှေးကွေးအောင်" (Slow down) လုပ်လို့ ရပါတယ်။
ဦးဇင်းတို့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ အိုမင်းခြင်း (ဇရာ) ကို တားလို့ မရဘူး။ ဒါပေမယ့် တရားဓမ္မနဲ့ စိတ်ကို မပူလောင်အောင် ထိန်းထားရင် ရုပ်ပါ ကြည်လင်ပြီး အိုမင်းမှု နှေးကွေးစေပါတယ်။
ပိုပြီး အရေးကြီးတာက "ကိလေသာ သံချေး" ပါ။
သံချေးက သံကို စားသလို၊ ကိလေသာ (လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ) က စိတ်ကို စားပါတယ်။
မောင်ဘလိုမျိုး "နည်းနည်းလေးပါ" ဆိုပြီး အကုသိုလ်ကို လျစ်လျူရှုမထားပါနဲ့။
အကုသိုလ် သံချေးနည်းနည်း တက်တာနဲ့ Template T196 လိုမျိုး ကိုယ့်စိတ်ကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးပါ။
"ငါ့စိတ်မှာ ဒေါသ သံချေး တက်နေပြီလား"။
"ငါ့စိတ်မှာ မာန သံချေး တက်နေပြီလား"။
သိတာနဲ့ ချက်ချင်း ဝိပဿနာဉာဏ် (Anti-corrosion Treatment) နဲ့ ကုသပါ။
သစ္စာနယ် ဝင်ကြည့်ရအောင်။
ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို "ငါ့ဟာ၊ ငါ့အလှ" လို့ စွဲလမ်းတာက သမုဒယသစ္စာ။
အဲဒီခန္ဓာကြီး အိုမင်းဆွေးမြေ့ပြီး သံချေးတက်သလို ပျက်စီးရတာက ဒုက္ခသစ္စာ။
"ဪ... Oxidation ဆိုတာ သဘာဝတရားပါလား၊ တားလို့မရပါလား" လို့ ပိုင်းခြားသိတာက မဂ္ဂသစ္စာ။
အဲဒီလို သိပြီး ရုပ်အပေါ် တွယ်တာမှု၊ အိုမှာ ကြောက်တဲ့ စိတ်တွေ ငြိမ်းသွားတာက နိရောဓသစ္စာ။
ဒီအချက်ကို နားထောင်နေရင်း ကိုယ့်စိတ်ထဲ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကိုလည်း သတိထားကြည့်ပါ…
ကိုယ့်အသားအရေကို ပြန်ကြည့်ပါ။ အရေးအကြောင်းတွေကို မြင်ရင် စိတ်မညစ်ပါနဲ့။
"ဒါ Oxidation ဖြစ်နေတာပါလား"။
"ဒါ ဇရာတရား ပြနေတာပါလား"။
"သံချေးတက်တယ်ဆိုတာ သံရှိလို့ တက်တာ။ ခန္ဓာရှိလို့ အိုတာ။ နောက်ဘဝ ခန္ဓာမရအောင် လုပ်မယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ် (Samvega) ကို မွေးမြူပါ။
"ယနေ့ ဟောကြားအပ်သော 'သံချေးတက်ခြင်း (Oxidation)' တရားတော်ကို နာယူကြရသော သင်သူတော်ကောင်း အပေါင်းတို့သည် ရုပ်၏ ဆွေးမြေ့မှုကို ကြည့်၍ စိတ်၏ မဆွေးမြေ့သော တရားကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး၊ ကိလေသာ သံချေးကင်းစင်သော အရိယာသူတော်ကောင်းများ... ဖြစ်ကြပါစေကုန်သတည်း။"
"ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု" (၃) ကြိမ်။
ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက
The Office Of Siridantamahapalaka
The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Private Museum.
နေ့စွဲ - ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၄ ရက်
ORCID: 0009-0000-0697-4760
Website: www.siridantamahapalaka.com
Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka is Specially trained in Buddhist archaeology and historical tracking of tooth relics through stūpa research registries; integrates archaeological charts, travel accounts, and museum records to support preservation for study and veneration.
