နေ့ရက် - ဇူလိုင်လ (၁၇) ရက်၊ ၂၀၂၃ (Day-198)- ဝေဒနာနှင့် တုံ့ပြန်မှု (Feeling & Stimulus-Response)

 

နေ့ရက် - ဇူလိုင်လ (၁၇) ရက်၊ ၂၀၂၃ (Day-198)- ဝေဒနာနှင့် တုံ့ပြန်မှု (Feeling & Stimulus-Response)

ကိုးကားကျမ်း - အဘိဓမ္မာပိဋကတ်၊ ပဋ္ဌာန်းပါဠိတော် (ဝေဒနာပစ္စယာ တဏှာ)။

သိပ္ပံနယ်ပယ် - Behavioral Biology & Stimulus-Response Theory (အပြုအမူဆိုင်ရာ ဇီဝဗေဒနှင့် လှုံ့ဆော်မှု-တုံ့ပြန်မှု သဘောတရား)

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ ဟူသော ရတနာမြတ်သုံးပါးတို့ကို အရိုအသေ အလေးအမြတ် လက်အုပ်ချီမိုး ရှိခိုးပူဇော် ဖူးမြော်မာန်လျှော့ ကန်တော့ပါ၏ အရှင်ဘုရား။

ကန်တော့ရသော ကုသိုလ်ကံ စေတနာတို့ကြောင့် အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း ဆိုတဲ့ ဒုက္ခအပေါင်းမှ ကင်းဝေးပြီး၊ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေကုန်သတည်း။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီနေ့ သာသနာနှစ် ၂၅၆၇ ခုနှစ်၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ဝါဆိုလပြည့်ကျော် (၁၅) ရက် (ဝါခေါင်လကွယ်နေ့)၊ ခရစ်နှစ် ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၁၇) ရက်၊ တနင်္လာနေ့ မင်္ဂလာရှိသော နံနက်ခင်းအချိန်အခါ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နံနက်ခင်းအချိန်အခါမှာ သူတော်ကောင်းများအားလုံး... ကောင်းဆိုးနှစ်တန်သော ခံစားမှုဝေဒနာများရဲ့ နှိပ်စက်မှု၊ တွန်းပို့မှုကြောင့် မှားယွင်းသော တုံ့ပြန်မှုများ မပြုလုပ်မိကြဘဲ၊ သတိတရားဖြင့် ခံစားမှုများကို ကျော်လွှားနိုင်ကြပါစေလို့ ဦးပဉ္ဇင်း ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။

လူတွေက ပြောကြတယ်... "သူက လာဆဲလို့ ငါက ပြန်ဆဲတာ" တဲ့။ "ပူလို့ စိတ်တိုတာ" တဲ့။ ဒါဟာ အကြောင်းရှိလို့ အကျိုးဖြစ်တာ မှန်ပေမယ့်၊ ဒီလို အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်နေတာဟာ လူသားရဲ့ အရည်အချင်း ဟုတ်ပါ့မလား။ ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားမယ့် တရားခေါင်းစဉ်ကတော့ "ဝေဒနာနှင့် တုံ့ပြန်မှု" (Feeling & Response) ဖြစ်ပါတယ်။ ခေတ်သစ် သိပ္ပံပညာမှာတော့ ဒါကို "Stimulus-Response Theory" (လှုံ့ဆော်မှုနှင့် တုံ့ပြန်မှု သဘောတရား) နဲ့ ယှဉ်တွဲပြီး လေ့လာကြရအောင်။

ကဲ... တရားမဟောခင်မှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ စိတ်ကလေးကို ခံစားမှုတွေကြားမှာ အရောင်မဆိုးဘဲ ဖြူစင်တည်ငြိမ်နေအောင် ကသိုဏ်းနည်းလေးနဲ့ အာရုံပြုကြရအောင်။ ခံစားမှု "ဝေဒနာ" ဆိုတာ စိတ်ကို အရောင်ဆိုးတတ်တယ်။ သုခ ဆိုရင် အနီရောင် (လောဘ)၊ ဒုက္ခ ဆိုရင် အမည်းရောင် (ဒေါသ) ပေါ့။ ဒါကြောင့် အရောင်မရှိတဲ့ "ဩဒါတ ကသိုဏ်း" (Odata Kasina) လို့ခေါ်တဲ့ အဖြူရောင် ကသိုဏ်းလေးကို စီးဖြန်းကြည့်ကြမယ်။

ကိုင်း... အားလုံးပဲ ခါးလေးတွေ ဆန့်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ကြပါ။ မျက်စိကို မှိတ်ထားပါ။

မိမိတို့ရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာ ဖြူစင်သန့်ရှင်းနေတဲ့ အဝတ်ဖြူလေး တစ်စကို မြင်ယောင်ကြည့်ပါ။ ဒါမှမဟုတ် ဖြူဖွေးနေတဲ့ နို့ရည်လေးကို အာရုံပြုပါ။ ဘာအရောင်မှ မရောဘူး။ ဖြူစင်နေတယ်။

"အဖြူ... အဖြူ... သန့်ရှင်းတယ်... သန့်ရှင်းတယ်" လို့ စိတ်ထဲက ရွတ်ဆိုရင်း၊ မိမိရဲ့ စိတ်ကို ခံစားမှု အရောင်တွေ ကင်းစင်ပြီး ဖြူစင်သွားအောင် ဆေးကြောလိုက်ပါ။ တစ်မိနစ်လောက် ငြိမ်သက်စွာ နေကြပါစို့။

(တစ်မိနစ်ခန့် ငြိမ်သက်ခြင်း)

ကိုင်း... စိတ်ကလေး ဖြူစင်သွားပြီဆိုရင် ဒီ "တုံ့ပြန်မှု" သဘောတရားကို ခေတ်သစ်သိပ္ပံ (Behavioral Biology) ရှုထောင့်ကနေ အရင်ဆုံး ရှင်းပြချင်ပါတယ်။

သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဇီဝဗေဒမှာ "Reflex Arc" (တုံ့ပြန်မှု လမ်းကြောင်း) ဆိုတာ ရှိတယ်။

ဥပမာ - မီးပူကို လက်နဲ့ သွားထိမိတယ် ဆိုပါစို့။ (ဒါက Stimulus - လှုံ့ဆော်မှု)။

ဦးနှောက်က စဉ်းစားမနေဘူး။ ကျောရိုးနားက အာရုံကြောကနေ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးပြီး လက်ကို ရုတ်လိုက်တယ်။ (ဒါက Response - တုံ့ပြန်မှု)။

ဒါဟာ အသက်အန္တရာယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် သဘာဝက ပေးထားတဲ့ "အလိုအလျောက် စနစ်" (Automatic System) ပါ။

တိရစ္ဆာန်တွေမှာ ဒီစနစ်က အဓိကပဲ။ ခွေးတစ်ကောင်ကို ခဲနဲ့ ပေါက်လိုက်ရင် (Stimulus)၊ သူက ချက်ချင်း ကိုက်မယ် သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးမယ် (Response)။ ကြားထဲမှာ "ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ" လို့ စဉ်းစားချိန် မရှိဘူး။

ဒါပေမယ့်... လူသားတွေမှာကျတော့ ဦးနှောက်အရှေ့ပိုင်း (Prefrontal Cortex) က ဖွံ့ဖြိုးနေတဲ့အတွက် "Choice" (ရွေးချယ်ခွင့်) ဆိုတာ ရှိတယ်။

ဆရာဝန်က ဆေးထိုးမယ်ဆိုရင် နာမယ် (Stimulus) ဆိုတာ သိရက်နဲ့၊ မရုတ်ဘဲ ငြိမ်နေလို့ ရတယ်။ (Response ကို ထိန်းချုပ်တာ)။

ပြဿနာက ဘာလဲဆိုတော့... ခေတ်လူတွေဟာ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ များလာတဲ့အခါ အဲဒီ "ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း" ကျဆင်းလာပြီး၊ တိရစ္ဆာန်တွေလိုပဲ "Stimulus-Response" တန်းဖြစ်သွားကြတာပဲ။

ဆဲရင် ပြန်ဆဲမယ်။ ပုတ်ရင် ပြန်ရိုက်မယ်။ ဒါဟာ "Reaction" (ဓာတ်ပြုခြင်း) သက်သက်ပါပဲ။ လူ့အဆင့်အတန်းနဲ့ မညီပါဘူး။

ကိုင်း... သိပ္ပံဘက်ကနေ ရှင်းပြပြီးပြီ ဆိုတော့ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ ဓမ္မဒေသနာတော်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကြစို့။

ဘုရားရှင်က ဒီသဘောတရားကို "ဝေဒနာပစ္စယာ တဏှာ" (ခံစားမှုကြောင့် လိုချင်တပ်မက်မှု ဖြစ်၏) လို့ ပဋိစ္စသမုပ္ပာဒ် ဒေသနာတော်မှာ ဟောထားပါတယ်။

ပါဠိတော်ကို ဦးပဉ္ဇင်း ရွတ်ဖတ်ပူဇော်ပါမယ်။ နာယူကြပါဦး။

"ဖဿပစ္စယာ ဝေဒနာ၊ ဝေဒနာပစ္စယာ တဏှာ။"

မြန်မာလို အနက်ဖွင့်ရရင် -

"တွေ့ထိမှု ဖဿကြောင့် ခံစားမှု ဝေဒနာ ဖြစ်၏။ (ထိုဝေဒနာကို သာယာလျှင် သို့မဟုတ် မကျေနပ်လျှင်) ထိုဝေဒနာကြောင့် လိုချင်တပ်မက်မှု တဏှာ ဖြစ်လာ၏။"

ဝေဒနာ (၃) မျိုး ရှိတယ်။

၁။ သုခ ဝေဒနာ (Pleasant Feeling): ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရရင် "လိုချင်တဲ့ တဏှာ" (Lobha) ဖြစ်လာတယ်။

၂။ ဒုက္ခ ဝေဒနာ (Unpleasant Feeling): ဆိုးတယ်လို့ ခံစားရရင် "ဖယ်ထုတ်ချင်တဲ့ တဏှာ" (Dosa) ဖြစ်လာတယ်။ (ဒေါသ ဆိုတာ မလိုချင်တဲ့ တဏှာပါပဲ)။

၃။ ဥပေက္ခာ ဝေဒနာ (Neutral Feeling): ကောင်းမှန်းဆိုးမှန်း မသိရင် "တွေဝေတဲ့ တဏှာ" (Moha) ဖြစ်လာတယ်။

သေချာ ကြည့်ပါ... ဝေဒနာ ဖြစ်ပြီးရင် တဏှာ ချက်ချင်း ဖြစ်သွားတာဟာ "Reflex Action" နဲ့ တူပါတယ်။

ပူတယ် (ဝေဒနာ) -> စိတ်တိုတယ် (တဏှာ/ဒေါသ)။

အရသာရှိတယ် (ဝေဒနာ) -> ထပ်စားချင်တယ် (တဏှာ/လောဘ)။

ဒီကွင်းဆက်ကို မဖြတ်နိုင်သရွေ့ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ဟာ "ဝေဒနာရဲ့ ကျွန်" ဘဝကနေ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကဲ... အခု သူတော်ကောင်းတို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ ဝိပဿနာ ရှုကွက် အပိုင်းကို ရောက်ပါပြီ။ ဒီ "တုံ့ပြန်မှု" စက်ကွင်းကို ဘယ်လို ဖြတ်မလဲ။

ဝိပဿနာ ဆိုတာ "Stimulus" နဲ့ "Response" ကြားထဲမှာ "Space" (နေရာလွတ်) တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တာပါပဲ။

ဝိပဿနာ ရှုမှတ်တဲ့အခါမှာ...

ဥပမာ - ရာသီဥတု အရမ်းပူလို့ စိတ်ထဲမှာ မွန်းကျပ်လာတယ် ဆိုပါစို့။ (ဒုက္ခဝေဒနာ)။

သာမန်လူက "ပူလိုက်တာကွာ" ဆိုပြီး ယပ်တောင်ကို ဒေါသနဲ့ ခတ်မယ်။ (Reaction)။

ယောဂီကတော့... "ပူတယ်" ဆိုတဲ့ ခံစားမှုကို မိအောင် ဖမ်းရမယ်။

"ပူတယ်... သိတယ်... ပူတယ်... သိတယ်"။

"ပူတာ" က ရုပ်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု။ "မွန်းကျပ်တာ" က စိတ်ရဲ့ ခံစားမှု (ဝေဒနာ)။

အဲဒီ ဝေဒနာကို "ငါ ပူတယ်" လို့ လက်မခံဘဲ၊ "ဒါ ဝေဒနာ တစ်ခုပါလား" လို့ ဓမ္မသဘော (Objectively) ကြည့်လိုက်ပါ။

အဲဒီလို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်... ဒေါသဖြစ်မယ့် လမ်းကြောင်း (Reflex) ပြတ်တောက်သွားတယ်။ စိတ်က အေးငြိမ်းသွားတယ်။ ပူတော့ ပူနေဦးမယ်၊ ဒါပေမယ့် စိတ်က မလောင်တော့ဘူး။

ဒါကို "ဝေဒနာကို ဝေဒနာလို့ ရှုမြင်ခြင်း" (Vedananupassana) လို့ ခေါ်ပါတယ်။

ဒီသဘောတရားကို ပိုပြီး ထင်ရှားသွားအောင် Hswagata ပြတိုက်ကြီးမှာ တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကတော့ ပြတိုက်မှတ်တမ်း Case-2498 မှာ ရှိပြီး၊ Template T162 (Emotional Response Control Form) ကို အသုံးပြုထားတဲ့ ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။

ဇာတ်ကောင်ကတော့ "ကိုသီဟ" တဲ့။ ကိုသီဟက ပြတိုက်ရဲ့ ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေး (PR) အရာရှိ။ သူက လူငယ်ဆိုတော့ သွေးနည်းနည်း ဆူလွယ်တယ်။

တစ်နေ့မှာ... ပြတိုက်ရဲ့ "ဧည့်သည်မှတ်တမ်း" (Guest Book) မှာ ဧည့်သည်တစ်ယောက်က ဆိုးဆိုးရွားရွား ရေးသွားတယ်။

"ဒီပြတိုက်က ဝန်ထမ်းတွေ မျက်နှာက စူပုပ်နေတာပဲ။ ဘုရားခန်းကလည်း အိုက်တယ်။ ဘာမှ သောက်သုံးမကျဘူး" တဲ့။

ကိုသီဟ ဒီစာကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့အခါ (Cakkhu Phassa)... သူ့ရင်ထဲမှာ "ဒိန်း" ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ (ဒေါမနဿ ဝေဒနာ)။

ပြီးတော့ ချက်ချင်းပဲ ဒေါသထွက်လာတယ်။ "ဒီလူ ဘာသိလို့လဲ။ ငါတို့ ဒီလောက် ပင်ပန်းခံ လုပ်နေတာကို။ ဒီစာမျက်နှာကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်" ဆိုပြီး စာအုပ်ကို ကိုင်လိုက်တယ်။ (Stimulus-Response Reaction).

အဲဒီအချိန်မှာ ဆရာတော် ရောက်လာတယ်။

"ဟေ့... ကိုသီဟ။ မင်း မျက်နှာကြီးက နီရဲနေပါလား။ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

"ဆရာတော် ကြည့်ပါဦး။ ဒီလူ ရေးသွားတာ။ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး" လို့ ကိုသီဟက အသံတုန်တုန်နဲ့ လျှောက်တယ်။

ဆရာတော်က ပြုံးပြီး "ကိုသီဟ... မင်းက 'စာ' (Stimulus) ကြောင့် ဒေါသထွက်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ 'ခံစားမှု' (Vedana) ကို မထိန်းနိုင်လို့ ဒေါသထွက်တာ။ မင်းက ခွေးကို ခဲနဲ့ ပေါက်ရင် ပြန်ကိုက်တဲ့ အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာလား။ လူလို မစဉ်းစားတော့ဘူးလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ဆရာတော်က Template T162 (Feedback Response Protocol) ကို ထုတ်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ ပေါ်လစီ ၂၅၊ အပိုဒ် ၂၅.၁ (Emotional Intelligence in Service) ကို ကျင့်သုံးခိုင်းတယ်။

၁။ Pause: စာကို ဖတ်ပြီးရင် (၃) မိနစ် ငြိမ်နေ။ ဘာမှ မလုပ်နဲ့။ (Creating the Gap).

၂။ Analyze: သူပြောတာ မှန်သလား။ အိုက်တယ်ဆိုတာ မှန်လား။ (မှန်ရင် ပြင်ရမယ်)။ ဝန်ထမ်းတွေ မျက်နှာမကောင်းတာ မှန်လား။ (မှန်ရင် ပြုံးခိုင်းရမယ်)။

၃။ Respond: စာရွက်ကို မဖြဲနဲ့။ အဲဒီစာရွက်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး "တိုးတက်အောင် ပြုပြင်မည့် အချက်များ" ဖိုင်ထဲ ထည့်လိုက်။

ကိုသီဟဟာ ဆရာတော် ပြောတဲ့အတိုင်း (၃) မိနစ်လောက် "ဝင်လေထွက်လေ" မှတ်ပြီး စောင့်လိုက်တဲ့အခါ... သူ့ရဲ့ ဒေါသအပူ (Vedana) တွေ လျော့ကျသွားတယ်။

"ဩော်... သူပြောတာလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဒီနေ့ မီးပျက်လို့ လေအေးပေးစက် မဖွင့်ရတော့ အိုက်တာကိုး" ဆိုတဲ့ အသိ (Panna) ဝင်လာတယ်။

သူက ဒေါသနဲ့ တုံ့ပြန်မယ့်အစား၊ ဝန်ထမ်းတွေကို "ကဲ... ဧည့်သည်တွေ စိတ်ချမ်းသာအောင် ငါတို့ ပိုပြုံးကြမယ်" ဆိုပြီး အပြုသဘော (Positive Response) နဲ့ ဦးဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။

"ဝေဒနာ" ကို "တဏှာ" (ဒေါသ) အဖြစ် မပြောင်းစေဘဲ၊ "ပညာ" အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်နိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကနေ ဘာသင်ခန်းစာ ယူရမလဲ။

၁။ အာရုံတစ်ခု (Stimulus) ဝင်လာတိုင်း ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်ပါနဲ့။ "Pause" (ခေတ္တရပ်) လုပ်ပါ။ အဲဒီ ခေတ္တရပ်ခြင်းဟာ လူနဲ့ တိရစ္ဆာန် ကွာခြားချက်ပါပဲ။

၂။ ခံစားမှု (Vedana) ဟာ ငါ မဟုတ်ပါဘူး။ ဧည့်သည်ပါပဲ။ ကောင်းတာလာရင်လည်း မမြဲဘူး၊ ဆိုးတာလာရင်လည်း မမြဲဘူး။

၃။ ဝိပဿနာ ရှုတယ်ဆိုတာ ခံစားမှုရဲ့ နောက်ကို လိုက်မသွားဘဲ၊ ခံစားမှုကို "အသုံးချ" (Utilize) ပြီး ပညာဖြစ်အောင် လုပ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကြစို့။

• ကိုသီဟ စာဖတ်ပြီး စိတ်ပူလောင်ရတာ၊ ဒေါသထွက်ရတာဟာ "ဒုက္ခသစ္စာ" ပါ။

• "ငါ့ကို ဝေဖန်ရမလား" ဆိုတဲ့ မခံချင်စိတ်၊ ခံစားမှုကို စွဲလမ်းတဲ့စိတ်ဟာ "သမုဒယသစ္စာ" ပါ။

• ဒေါသငြိမ်းပြီး အေးချမ်းသွားတာ၊ အမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်တာဟာ "နိရောဓသစ္စာ" ပါ။

• အဲဒီလို ငြိမ်းအေးအောင် ကျင့်သုံးခဲ့တဲ့ T162 နည်းလမ်း၊ သတိနဲ့ ယှဉ်တဲ့ ဉာဏ်ဟာ "မဂ္ဂသစ္စာ" ပါပဲ။

ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းများ အားလုံး... ယနေ့ ဇူလိုင်လ (၁၇) ရက်နေ့မှာ... လောကဓံ အာရုံများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် သုခ၊ ဒုက္ခ ဝေဒနာများကို "တဏှာ" နဲ့ မတုံ့ပြန်ဘဲ၊ "သတိ၊ ပညာ" နဲ့ တုံ့ပြန်နိုင်ကြပါစေ။ ဝေဒနာတွေရဲ့ ချုပ်ငြိမ်းရာ၊ ပူလောင်မှု ကင်းရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။

"ခံစားမှု နောက်သို့ မလိုက်ပါစေနှင့်..."

"သတိဖြင့် စောင့်ထိန်း၍ တုံ့ပြန်နိုင်ကြပါစေ..."

"ဝေဒနာအဆုံး နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ကြပါစေ..."

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

သာဓု... သာဓု... သာဓု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက

The Office Of Siridantamahapalaka

နေ့စွဲ - ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၁၇) ရက်

ORCID: 0009-0000-0697-4760