နေ့ရက် - စက်တင်ဘာလ (၇) ရက်၊ ၂၀၂၃ (Day-250) - အာကာသဓာတ် (Space Element) နှင့် လေကောင်းလေသန့် (Clean Air/Blue Sky)

 

နေ့ရက် - စက်တင်ဘာလ (၇) ရက်၊ ၂၀၂၃ (Day-250) - အာကာသဓာတ် (Space Element) နှင့် လေကောင်းလေသန့် (Clean Air/Blue Sky)

ကိုးကားကျမ်း - အဘိဓမ္မတ္ထသင်္ဂဟကျမ်း (ရူပပိုင်း)၊ ဓာတုဝိဘင်္ဂသုတ်။

သိပ္ပံနယ်ပယ် - Atmospheric Science & Spatial Cognition (လေထုသိပ္ပံနှင့် နေရာလပ်ဆိုင်ရာ သိမြင်မှု)

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

 ဒီနေ့ဟာ သာသနာတော်နှစ် ၂၅၆၇ ခု၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ဝါခေါင်လပြည့်ကျော် (၈) ရက်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေ့ စက်တင်ဘာလ (၇) ရက်နေ့ကို ကုလသမဂ္ဂက "အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေကောင်းလေသန့်နှင့် ကောင်းကင်ပြာနေ့" (International Day of Clean Air for Blue Skies) အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ ကောင်းကင်ကြီး ပြာလဲ့နေတာကို မြင်ရရင် စိတ်ထဲမှာ အလိုလို ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မီးခိုးငွေ့တွေ၊ ဖုန်မှုန့်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေရင်တော့ စိတ်ထဲမှာ မွန်းကျပ်မှု ဖြစ်စေပါတယ်။

ဦးပဉ္ဇင်းတို့ရဲ့ စိတ်သန္တာန်မှာလည်း "ကိလေသာ" တည်းဟူသော မြူတွေ ဖုံးလွှမ်းနေရင် ပညာမျက်စိ မပွင့်လင်းနိုင်ပါဘူး။ "အာကာသ" (Space) လို့ခေါ်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်သဘောတရား ရှိမှသာ အရာရာဟာ လှုပ်ရှားလို့ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့လို နေ့မျိုးမှာ သူတော်ကောင်းများအားလုံး ညစ်ညမ်းမှုကင်းစင်သော လေကို ရှူရှိုက်ခွင့်ရပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်ကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသော စိတ်နှလုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေလို့ ဦးစွာပထမ မေတ္တာပို့သ နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားချင်တဲ့ တရားခေါင်းစဉ်ကတော့ "အာကာသဓာတ်" (Akasa Dhatu) လို့ ခေါ်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ရုပ်တရားနဲ့ သိပ္ပံပညာက ပြောတဲ့ "Blue Sky" (ကောင်းကင်ပြာ) ဖြစ်ပေါ်မှု သဘောတရား အကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။ လူတွေက "ရှိတာ" (Matter) ကိုပဲ တန်ဖိုးထားကြတယ်။ "မရှိတာ" (Space) ကို တန်ဖိုးမထားတတ်ကြဘူး။ တကယ်တော့ ခွက်တစ်ခွက်မှာ ရေထည့်လို့ ရတာဟာ အထဲမှာ "အာကာသ" (နေရာလွတ်) ရှိနေလို့ပါ။ အခန်းထဲမှာ နေလို့ရတာ "အာကာသ" ရှိလို့ပါ။ ရုပ်ဝတ္ထုတွေကြားက နေရာလွတ် (Gap) က အရေးကြီးသလို၊ အတွေးတွေကြားက နေရာလွတ် (Gap between thoughts) ကလည်း ဝိပဿနာအတွက် အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။

ကဲ... တရားမဟောကြားမီမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကလေးကို ကျဉ်းမြောင်းကျပ်တည်းမှုတွေ ပျောက်ပြီး၊ ကောင်းကင်ကြီးလို ကျယ်ဝန်းသွားအောင် သမထဘာဝနာလေး ခဏလောက် ပွားများကြရအောင်။ ဒီနေ့ ခေါင်းစဉ်က "အာကာသ" ဖြစ်တဲ့အတွက် "အာကာသ ကသိုဏ်း" (Space Kasina) ကို အခြေခံပြီး ရှုမှတ်ကြည့်မယ်။ သူတော်ကောင်းတို့ရေ... မျက်လုံးလေးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ထားပါ။ မိမိရဲ့ အပေါ်မှာ အမိုးအကာ မရှိသော၊ အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြန့်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို အာရုံပြုပါ။ တိမ်တိုက်မရှိ၊ မီးခိုးမရှိဘဲ ပြာလဲ့နေတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးပါ။ "အာကာသ... အာကာသ..." (သို့မဟုတ်) "ဟင်းလင်း... ဟင်းလင်း..." လို့ မှတ်ပါ။ စိတ်ကို ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်မထားဘဲ၊ အဲဒီ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲကို လွှတ်တင်လိုက်ပါ။ အတားအဆီးမရှိတဲ့ လွတ်လပ်မှုကို (၁) မိနစ်လောက် ခံစားကြည့်ရအောင်...။

စိတ်ကလေး ကျယ်ပြန့်ပြီး လွတ်လပ်သွားပြီဆိုရင် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ဒီနေ့ခေတ် သိပ္ပံပညာ၊ အထူးသဖြင့် "Atmospheric Science" (လေထုသိပ္ပံ) က ဒီ "ကောင်းကင်ပြာ" ကို ဘယ်လို ရှင်းပြထားသလဲဆိုတာ ဓမ္မမီးမောင်း ထိုးကြည့်ကြမယ်။

ကောင်းကင်ကြီး ဘာလို့ ပြာနေတာလဲ။ သိပ္ပံပညာမှာ "Rayleigh Scattering" (ရေးလီ အလင်းဖြာထွက်ခြင်း) ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ နေရောင်ခြည်က ကမ္ဘာ့လေထု (Atmosphere) ထဲကို ဝင်လာတဲ့အခါ လေမော်လီကျူးတွေ၊ အမှုန်လေးတွေနဲ့ တိုက်မိတယ်။ အဲဒီအခါ "အပြာရောင်" လှိုင်းတွေက တခြားအရောင်တွေထက် ပိုပြီး ပြန့်ကျဲလွယ်တယ်။ ဒါကြောင့် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင် အပြာရောင် မြင်နေရတာပါ။

ဒါပေမယ့် လေထုညစ်ညမ်းလာရင် (Pollution)၊ ဖုန်မှုန့်တွေ (PM2.5) များလာရင် အဲဒီ အပြာရောင် ပျောက်သွားပြီး မီးခိုးရောင်၊ အဝါရောင် ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါကို "Haze" (မြူနှင်း) လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ရဲ့ စိတ်မှာလည်း မူလက "ပဘဿရ စိတ်" (Luminous Mind) အနေနဲ့ ကြည်လင်တောက်ပနေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လောဘ၊ ဒေါသ ဆိုတဲ့ ကိလေသာဖုန်မှုန့်တွေ ဝင်လာတော့မှ အရောင်တွေ ပြောင်းပြီး နောက်ကျိသွားတာပါ။ "Clean Air" (လေသန့်) ဆိုတာ အပိုထပ်ထည့်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှိနေတဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်တာပါပဲ။

 ခုနက ပုံမှာ မြင်ရတဲ့အတိုင်းပဲ၊ လေထုသန့်ရှင်းမှ အပြာရောင်အစစ်ကို မြင်ရတယ်။ စိတ်သန့်ရှင်းမှ အမှန်တရား (သစ္စာ) ကို မြင်ရတယ်။ အာကာသဆိုတာ အတားအဆီး မရှိတဲ့ သဘောပါ။ ညစ်ညမ်းမှုတွေက အဲဒီ အတားအဆီးကို ဖန်တီးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

သိပ္ပံပညာဘက်ကနေ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ အဘိဓမ္မာဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကြစို့။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က "အာကာသဓာတ်" (Akasa Dhatu) ကို ရုပ်တရား (၂၈) ပါးထဲမှာ ထည့်သွင်း ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။ "ပရိစ္ဆေဒရုပ်" (အပိုင်းအခြားကို သတ်မှတ်သော ရုပ်) လို့လည်း ခေါ်ပါတယ်။

အာကာသ (၂) မျိုး ရှိတယ်။

(၁) အဇဋာကာသ: အဆုံးအစ မရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီး (Outer Space)။ ဒါက ပညတ်သဘော ဆန်တယ်။

(၂) ပရိစ္ဆေဒါကာသ: ရုပ်ကလာပ်စည်းလေးတွေကြားမှာ ရှိတဲ့ နေရာလပ် (Inter-atomic space)။ ဒါက ပရမတ်ရုပ် ဖြစ်တယ်။

အဘိဓမ္မာသဘောအရ အာကာသရဲ့ လက္ခဏာက "အဃာတ လက္ခဏာ" တဲ့။ မထိတွေ့နိုင်ခြင်း၊ အတားအဆီး မရှိခြင်း လက္ခဏာ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်း (Rasa) ကတော့ "ပရိစ္ဆေဒ ရသ" တဲ့။ ရုပ်ဝတ္ထုတွေကို ပိုင်းခြားပေးတယ်။ ဥပမာ - လက်ချောင်း (၅) ချောင်း ရှိတယ်ဆိုတာ ကြားထဲမှာ "အာကာသ" (ကြားလပ်) ရှိလို့သာ သိရတာ။ ကြားလပ် မရှိရင် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားမှာပေါ့။

လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာလည်း နှာခေါင်းပေါက်၊ ပါးစပ်ပေါက်၊ နားပေါက် စတဲ့ "အာကာသ" တွေ ရှိလို့သာ လေဝင်လေထွက် ရပြီး အသက်ရှင်နေတာပါ။ စိတ်ထဲမှာလည်း "အာကာသ" (Mental Space) ရှိမှ အေးချမ်းတာပါ။ အစွဲတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေရင် (Cluttered Mind) စိတ်မွန်းကျပ်ပြီး ဒုက္ခရောက်တတ်ပါတယ်။

ကဲ... အခု ဒီ "အာကာသ" သဘောတရားကို ဦးပဉ္ဇင်းတို့ "Main Idea" မှာ ပါတဲ့ ခန္ဓာဖွဲ့နည်း၊ ဓာတ်ဖွဲ့နည်းတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး "ဓာတုမနသိကာရ" ရှုကွက်ထဲကို ထည့်ပြီး လက်တွေ့ အလုပ်လုပ်ကြည့်ရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဝိပဿနာ ရှုမှတ်တဲ့အခါ "အကောင်အထည်" (Solid) ကိုပဲ မကြည့်ဘဲ၊ "နေရာလွတ်" (Void) ကိုပါ မြင်အောင် ကြည့်ရမယ်။

ဝိပဿနာ ယန္တရား (Mechanism of Noting Space):

ပါးစပ်ဟ လိုက်တဲ့ အခြေအနေ၊ သို့မဟုတ် လက်ချောင်းလေးတွေ ကားထားတဲ့ အခြေအနေကို ဓာတ်ခွဲကြည့်မယ်။

(၁) အာရုံ (Object): လက်ချောင်း တစ်ချောင်းနဲ့ တစ်ချောင်းကြားက နေရာလွတ်ကို စိတ်က သိတယ်။

(၂) အာကာသ (Characteristic): အဲဒီနေရာမှာ ပထဝီ၊ အာပေါ၊ တေဇော၊ ဝါယော မရှိဘူး။ "ဟင်းလင်း" ဖြစ်နေတယ်။ (Non-obstruction)။

(၃) ဉာဏ် (Insight): "ရုပ်တရားတွေက အစုလိုက် အစုလိုက် ဖြစ်နေတာပါလား။ ကြားထဲမှာ အာကာသတွေ ခြားထားပါလား" လို့ ပိုင်းခြားသိမြင်တယ်။

ဒီအဆင့်မှာ ယောဂီက ဘယ်လို ရှုရမလဲ။

ပါးစပ်ကို နည်းနည်းလေး ဟ လိုက်ပါ။

ပါးစပ်အခေါင်းပေါက်ထဲက "နေရာလွတ်" (Cavity) ကို အာရုံပြုပါ။

"ဟင်းလင်း... ဟင်းလင်း"။

နားပေါက်၊ နှာခေါင်းပေါက် ထဲက နေရာလွတ်တွေကိုလည်း လိုက်စစ်ဆေးပါ။

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အတုံးအခဲကြီး မဟုတ်ဘူး။ ရုပ်ကလာပ်စည်းလေးတွေနဲ့ နေရာလွတ်လေးတွေ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ကွန်ရက် (Network) ကြီးပါလား" လို့ ဆင်ခြင်ပါ။

အဲဒီလို "အာကာသ" ကို မြင်ရင် "ဃနသညာ" (အတုံးအခဲဟု ထင်မှတ်ခြင်း) ပြိုကွဲပြီး၊ အနတ္တသဘောကို ပိုပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် မြင်လာပါလိမ့်မယ်။

 "ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ" လို့ ဆိုလိုက်တဲ့အခါ၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဉာဏ်တော်ဟာ "အနန္တ" (အဆုံးအစ မရှိသော ကောင်းကင်ကြီး) နဲ့ တူကြောင်း အာရုံပြုရာ ရောက်ပါတယ်။ "ငါသည် ကျဉ်းမြောင်းသော အတ္တစိတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ ဘုရားရှင်ကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသော၊ အတားအဆီးမရှိသော စိတ်နှလုံးကို မွေးမြူပါမည်" လို့ အဓိဋ္ဌာန်ပြုခြင်းသည် သရဏဂုံ တည်ဆောက်ခြင်းပါပဲ။

လက်တွေ့ ရှုကွက် (Vipassana Assignment - The Sky Gazing):

ကဲ... သူတော်ကောင်းတို့၊ ဒီနေ့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ၊ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ဒီနည်းလမ်းလေးကို ကျင့်သုံးကြည့်ပါ။

(၁) ကောင်းကင်ကို ကြည့်ပါ: တိမ်တွေ မဟုတ်ဘဲ၊ နောက်ခံ "အပြာရောင် ဟင်းလင်းပြင်" (Blue Void) ကို ကြည့်ပါ။

(၂) နယ်နိမိတ် ဖျက်ပါ: "ကောင်းကင်က ဘယ်မှာဆုံးလဲ" လို့ မေးခွန်းထုတ်ပါ။ အဆုံးမရှိတာကို ခံစားကြည့်။

(၃) စိတ်ကို ဖြန့်ပါ: ကိုယ့်စိတ်ကို အဲဒီကောင်းကင်ကြီးနဲ့ ထပ်တူကျအောင် ဖြန့်ကျက်လိုက်ပါ။ "ငါ့စိတ်က ကောင်းကင်လို ကျယ်တယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ခွင့်လွှတ်နိုင်တယ်" လို့ နှလုံးသွင်းပါ။

တရားသဘောတွေချည်း ပြောနေရင် မျက်စိထဲ မမြင်မှာစိုးလို့၊ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ  ဖြစ်ရပ်လေးတစ်ခုကို အခြေခံပြီး ဥပမာပေးချင်ပါတယ်။ "အာကာသ" (နေရာလွတ်) မရှိလို့ ဖြစ်ရတဲ့ ပြဿနာနဲ့ ဖြေရှင်းပုံပေါ့။

တစ်ခါတုန်းက ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်ရဲ့ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း (Store Room) မှာ "မစု" ဆိုတဲ့ ဝန်ထမ်းမလေး တာဝန်ကျတယ်။ မစုက "နှမြောတတ်တဲ့" ရောဂါ ရှိတယ်။ ဘာပစ္စည်းမှ မပစ်ရက်ဘူး။ စက္ကူအဟောင်းတွေ၊ ဘူးခွံတွေ၊ ပျက်နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို "လိုရမယ်ရ" ဆိုပြီး သိမ်းထားတယ်။ (ဒါ "လောဘ" ကြောင့် "အာကာသ" ပျောက်သွားတာ)။

အခန်းထဲမှာ ပစ္စည်းတွေက မျက်နှာကြက်အထိ ရောက်နေပြီ။ လေဝင်လေထွက် (Ventilation) လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ လမ်းလျှောက်စရာ နေရာမရှိဘူး။ ကြာတော့ ဖုန်တွေတက်၊ မှိုတွေစွဲပြီး အခန်းက အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်လာတယ်။ မစုလည်း ဖုန်မှုန့်တွေကြောင့် ချောင်းဆိုး၊ ရင်ကြပ် ဖြစ်လာတယ်။ (Pollution inside the room)။

ဒီကိစ္စကို ဦးပဉ္ဇင်းတို့ စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့က စစ်ဆေးတွေ့ရှိတော့ "Template T208" (Air Quality & Space Utilization Log) ကို ထုတ်သုံးရတယ်။ ပြီးတော့ ပြတိုက်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေး မူဝါဒ "Policy No. 12, Article 12.5" (Ventilation & Decluttering) ကို ကိုးကားပြီး မစုကို ရှင်းပြရတယ်။ အဲဒီ မူဝါဒမှာ ဘာပါလဲဆိုတော့... "ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော လေထုရရှိရန်အတွက် လုပ်ငန်းခွင်တွင် မလိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်း (Declutter) ရမည်။ လေဝင်လေထွက်လမ်းကြောင်း (Airflow Path) ကို မပိတ်ဆို့ရ" တဲ့။

ဦးပဉ္ဇင်းက မစုကို ပြောတယ်။ "မစု... ပစ္စည်းတွေ ပြည့်ကျပ်နေရင် လေကောင်းလေသန့် မဝင်နိုင်ဘူး။ လေမဝင်ရင် လူကျန်းမာရေး ထိခိုက်မယ်။ ပစ္စည်းဆိုတာ လူ့အသုံးအဆောင်ပါ၊ လူကို ဒုက္ခပေးမယ့်အရာ မဖြစ်စေရဘူး။ 'အာကာသ' (Space) ဆိုတာ တန်ဖိုးရှိတယ်။ နေရာလွတ်လေးတွေ ဖန်တီးပေးမှ စိတ်ချမ်းသာမယ်"။

မစုလည်း သဘောပေါက်ပြီး မလိုအပ်တာတွေကို စွန့်ပစ် (Donation) လုပ်လိုက်တယ်။ အခန်းကို ရှင်းလိုက်တော့ လေဝင်လေထွက် ကောင်းသွားတယ်။ အလင်းရောင် ဝင်လာတယ်။ မစုရဲ့ ရောဂါလည်း ပျောက်သွားတယ်။ ဒါဟာ "Case-2550" အနေနဲ့ မှတ်တမ်းဝင်သွားတယ်။ "Less is More" (နည်းလေ ကောင်းလေ) ဆိုတာ အာကာသဓာတ်ရဲ့ သဘောတရားပါပဲ။

ကိုင်း... တရားတော်ကို နိဂုံးချုပ်ကြစို့။ ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားခဲ့တဲ့ "အာကာသဓာတ်" တရားတော်ကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး ပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်ရအောင်။

(၁) ဒုက္ခသစ္စာ: မွန်းကျပ်ရခြင်း၊ လေထုညစ်ညမ်းခြင်း၊ နေရာထိုင်ခင်း ကျပ်တည်းခြင်းတို့သည် ဒုက္ခသစ္စာပါ။

(၂) သမုဒယသစ္စာ: အဲဒီ ဒုက္ခတွေကို ဖြစ်စေတာက ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို စုဆောင်းလိုတဲ့ "တဏှာ"၊ မစွန့်ပစ်ရက်တဲ့ "မစ္ဆရိယ" တွေဟာ သမုဒယသစ္စာပါ။

(၃) နိရောဓသစ္စာ: ကျဉ်းမြောင်းမှုတွေ ကင်းစင်ပြီး၊ အာကာသကဲ့သို့ လွတ်လပ်ကျယ်ဝန်းသော နိဗ္ဗာန်ဓာတ် (အသင်္ခတ) ကို မျက်မှောက်ပြုတာဟာ နိရောဓသစ္စာပါ။

(၄) မဂ္ဂသစ္စာ: အာကာသ ကသိုဏ်း စီးဖြန်းခြင်း၊ စွန့်လွှတ်ခြင်း (နေက္ခမ္မ) ကို ကျင့်သုံးခြင်းတို့ဟာ မဂ္ဂသစ္စာ ကျင့်စဉ်ပါပဲ။

ဒီနေ့ စက်တင်ဘာလ (၇) ရက်၊ လေကောင်းလေသန့်နှင့် ကောင်းကင်ပြာနေ့ အထိမ်းအမှတ် အခါသမယမှာ... ဦးပဉ္ဇင်း အနေနဲ့ နိဂုံးချုပ် ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သချင်တာကတော့... "သူတော်ကောင်းများအားလုံး အာကာသဓာတ်ကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသော စိတ်ထားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြပါစေ"။ ကိလေသာ မြူနှင်းများကို ဖယ်ရှား၍ ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ပြာကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော စိတ်ဖြင့် နေထိုင်ကာ၊ အတားအဆီး အနှောင်အဖွဲ့ ကင်းစင်ရာ "အမတ နိဗ္ဗာန်" ရွှေပြည်မြတ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ကြပါစေ ကုန်သတည်း။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka

ORCID: 0009-0000-0697-4760 The Office of Siridantamahapalaka

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Museum

စက်တင်ဘာလ (၇) ရက်၊ ၂၀၂၃