Total Pageviews

Saturday, February 7, 2026

နေ့ရက် - ဩဂုတ်လ (၆) ရက်၊ ၂၀၂၃- ဆန္ဒ (Will to Act) နှင့် ရည်မှန်းချက်ထားရှိခြင်း (Goal Setting Theory)

 

နေ့ရက် - ဩဂုတ်လ (၆) ရက်၊ ၂၀၂၃- ဆန္ဒ (Will to Act) နှင့် ရည်မှန်းချက်ထားရှိခြင်း (Goal Setting Theory)

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

 ဒီနေ့ဟာ သာသနာတော်နှစ် ၂၅၆၇ ခု၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ဝါဆိုလပြည့်ကျော် (၅) ရက်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကမ္ဘာ့အထိမ်းအမှတ်နေ့တွေအရ ဒီရက်သတ္တပတ်ဟာ လူငယ်များနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်ဆောင်တဲ့ ကာလဖြစ်ပါတယ်။ "လူငယ်များနေ့" အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ လူငယ်တွေ လမ်းမှားမရောက်အောင်၊ မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ အန္တရာယ်တွေကြားထဲကနေ ကိုယ့်ဘဝကို တန်ဖိုးရှိရှိ တည်ဆောက်နိုင်အောင် သတိပေးနှိုးဆော်တဲ့ အချိန်အခါလေးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ လူငယ်ဆိုတာ တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်၊ သာသနာရဲ့ အညွန့်အဖူးလေးတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ ဒီနေ့မှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ သူတော်ကောင်းများရဲ့ မေတ္တာဓာတ်နဲ့ လူငယ်များအားလုံး လမ်းမှားမရောက်ဘဲ လူတော်လူကောင်းလေးတွေ ဖြစ်ကြပါစေ၊ ဘဝရဲ့ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်ကို တည့်မတ်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြပါစေလို့ ဦးစွာပထမ မေတ္တာပို့သ နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားချင်တဲ့ တရားခေါင်းစဉ်ကတော့ "ဆန္ဒ" (Chanda) လို့ ခေါ်တဲ့ "ပြုလိုသည်၏ အဖြစ်" သို့မဟုတ် "ဆန္ဒ-ဝီရိယ" လို့ တွဲခေါ်လေ့ရှိတဲ့ စိတ်စွမ်းအင်အကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ လူ့လောကမှာ "ဆန္ဒရှိရင် ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်" လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ခက်တာက "လိုချင်တဲ့ လောဘ" (Craving) နဲ့ "ဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ" (Will to do) ကို လူတွေက ကွဲကွဲပြားပြား မသိကြဘူး။ "ငါ ချမ်းသာချင်တယ်" ဆိုတာ လောဘလား၊ ဆန္ဒလား။ "ငါ နိဗ္ဗာန်ရချင်တယ်" ဆိုတာ တဏှာလား၊ ဓမ္မဆန္ဒလား။ ဒီအချက်တွေက သိပ်ပြီး သိမ်မွေ့ပါတယ်။ ဒီနေ့ခေတ် စီမံခန့်ခွဲမှု ပညာရပ်တွေမှာ "Goal Setting" (ရည်မှန်းချက် ချမှတ်ခြင်း) ဆိုတာကို အလေးထား သင်ကြားနေကြပေမယ့်၊ ဘုရားရှင်ကတော့ ဒီသဘောတရားကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော်ကတည်းက "ဆန္ဒိဒ္ဓိပါဒ်" (အောင်မြင်မှု၏ ခြေထောက်) အနေနဲ့ အတိအကျ လမ်းညွှန်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။

ကဲ... တရားမဟောကြားမီမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကလေးကို ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်တစ်ခုဆီကို စူးစူးစိုက်စိုက် ရောက်သွားအောင်၊ စိတ်ဓာတ်တွေ တောက်လောင်လာအောင် သမထဘာဝနာလေး ခဏလောက် ပွားများကြရအောင်။ ဒီနေ့ ခေါင်းစဉ်က "ဆန္ဒ" ဆိုတဲ့ တွန်းအားဖြစ်တဲ့အတွက် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ကမ္မဋ္ဌာန်း ၄၀ ထဲက "တေဇောကသိုဏ်း" (Fire Kasina) ဆိုတဲ့ မီးအာရုံကို အသုံးပြုပြီး စိတ်ကို နှိုးဆွကြည့်မယ်။ သူတော်ကောင်းတို့ရေ... မျက်လုံးလေးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ထားပါ။ မိမိရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးတောက်မီးလျှံလေး တစ်ခုကို ပုံဖော်ကြည့်ပါ။ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မီးပုံလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ မီးဆိုတာ အထက်ကိုပဲ တက်တယ်။ မီးဆိုတာ အမြဲတမ်း တက်ကြွနေတယ်။ "မီး... မီး... မီး" လို့ စိတ်ထဲက မှတ်ရင်း၊ ကိုယ့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုချင်တဲ့ ဆန္ဒမီးတောက်လေး ထိန်းညှိလိုက်သလို ခံစားကြည့်ပါ။ ပျင်းရိခြင်း၊ ညစ်နွမ်းခြင်းတွေကို ဒီမီးနဲ့ လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်ပြီး၊ စိတ်အားထက်သန်မှု အရှိန်အဟုန်ကို (၁) မိနစ်လောက် မွေးမြူထားကြည့်ရအောင်...။

စိတ်ကလေး အနည်းငယ် တက်ကြွပြီး လိုရာခရီးကို သွားချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ ပေါ်လာပြီဆိုရင် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ဒီနေ့ခေတ် သိပ္ပံပညာ၊ အထူးသဖြင့် စိတ်ပညာ (Psychology) နဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု (Management) နယ်ပယ်က ဒီ "ရည်မှန်းချက်" (Goal) ဆိုတာကို ဘယ်လို ရှင်းပြထားသလဲဆိုတာ ဓမ္မမီးမောင်း ထိုးကြည့်ကြမယ်။ ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေမှာ ဒေါက်တာ အက်ဒ်ဝင် လော့ခ် (Edwin Locke) ဆိုတဲ့ ပညာရှင်ကြီးက "Goal Setting Theory" (ရည်မှန်းချက် ချမှတ်ခြင်း သီအိုရီ) ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တယ်။ သူက ဘာပြောလဲဆိုတော့... လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဦးနှောက်ဟာ တိကျပြတ်သားတဲ့ ပန်းတိုင် (Specific Goal) ရှိမှသာ စွမ်းအင်တွေ ထွက်လာတယ်တဲ့။

"ငါ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမယ်" ဆိုတဲ့ ဝါးတားတား ရည်မှန်းချက်မျိုးက ဦးနှောက်ကို အလုပ်မလုပ်စေဘူး။ "ငါ ဒီနေ့ စာမျက်နှာ (၁၀) မျက်နှာ ပြီးအောင် ဖတ်မယ်" ဆိုတဲ့ တိကျတဲ့ ပန်းတိုင်ကမှ ဦးနှောက်ရဲ့ "Executive Function" (စီမံခန့်ခွဲမှု လုပ်ငန်းစဉ်) ကို ခလုပ်နှိပ်လိုက်သလို ဖြစ်စေတယ်။ သိပ္ပံနည်းကျ ပြောရရင်... ဦးနှောက်ထဲမှာ Reticular Activating System (RAS) ဆိုတာ ရှိတယ်။ သူက GPS စနစ်နဲ့ တူတယ်။ သူတော်ကောင်းတို့ ကားမောင်းတဲ့အခါ GPS မှာ "ရန်ကုန်မြို့" လို့ ရိုက်ထည့်လိုက်မှ လမ်းကြောင်း ပေါ်လာတယ် မဟုတ်လား။ ဘာမှ မရိုက်ထည့်ရင် မြေပုံကြီးပဲ ပေါ်နေမှာ။ ထို့အတူပါပဲ... ဦးနှောက်ကို "ငါ ဘာလိုချင်လဲ" ဆိုတာ အတိအကျ အမိန့်ပေးလိုက်မှသာ၊ ဦးနှောက်က အဲဒီအရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို လိုက်ရှာပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။

နောက်ပြီးတော့ Neuroscience (နျူရိုသိပ္ပံ) အရ "Dopamine" (ဒိုပါမင်း) ဆိုတဲ့ ဓာတ်က "ရလိုက်မှ" ထွက်တာ မဟုတ်ဘူး။ "ရတော့မယ်" လို့ မျှော်လင့်ပြီး ကြိုးစားနေတဲ့ အချိန် (Anticipation) မှာ ပိုထွက်တာ။ ဒါကြောင့် ရည်မှန်းချက်ထားပြီး အလုပ်လုပ်နေတဲ့သူဟာ မောပန်းရကောင်းမှန်း မသိဘဲ တက်ကြွနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကို "Motivation Pathway" လို့ ခေါ်ပါတယ်။

.

 သူတော်ကောင်းတို့... ခုနက ပုံမှာ မြင်ရတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ရည်မှန်းချက် (Goal) တစ်ခုကို "Target Lock" လုပ်လိုက်တာနဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ စွမ်းအင်စီးကြောင်းတွေက လည်ပတ်သွားတာ။ မြှားပစ်သမားက ပစ်မှတ်ကို ချိန်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးက ကြွက်သားတွေ တင်းအားပြည့်သွားသလိုမျိုးပေါ့။ ဒီသဘောတရားဟာ ဗုဒ္ဓအဘိဓမ္မာမှာ ဟောထားတဲ့ "ဆန္ဒ" ဆိုတဲ့ စေတသိက်ရဲ့ သဘောနဲ့ ထပ်တူကျနေပါတယ်။

သိပ္ပံပညာဘက်ကနေ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ အဘိဓမ္မာဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကြစို့။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က "ဆန္ဒ" (Chanda) ကို စေတသိက် (၅၂) ပါးထဲမှာ ထည့်သွင်း ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။ ပါဠိလို "ကတ္တုကမျတာ ဆန္ဒော" လို့ ဖွင့်ဆိုပါတယ်။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ "ပြုလိုသည်၏ အဖြစ်၊ သို့မဟုတ် လုပ်ချင်သော သဘောသည် ဆန္ဒ မည်၏" တဲ့။

ဒီနေရာမှာ သူတော်ကောင်းတို့ အထူးသတိထားရမယ့် အချက်တစ်ချက် ရှိတယ်။ "ဆန္ဒ" နဲ့ "လောဘ" (တဏှာ) ကို ရောထွေးတတ်ကြတယ်။

"လောဘ" ဆိုတာက အာရုံကို လိုချင်တာ၊ တပ်မက်တာ၊ ကပ်ငြိတာ။ ဥပမာ - ရေကို မြင်လို့ သောက်ချင်တာ၊ ရေခွက်ကို လိုချင်တာက လောဘ။

"ဆန္ဒ" ဆိုတာက အလုပ်ကို လုပ်ချင်တာ။ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်တာ။ ဥပမာ - ရေခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်တဲ့ စိတ်အရှိန်။

အဘိဓမ္မာ အဋ္ဌကထာဆရာမြတ်တွေက ဥပမာ ပေးတယ်။ လောဘက "မျောက်သံပရာသီး ရသလိုပဲ" တဲ့။ မျောက်က သံပရာသီးကို ရရင် ဖက်ထားတယ်၊ မလွှတ်ချင်ဘူး။ ဆန္ဒကတော့ "လေးသမားက မြှားကို ပစ်မှတ်ဆီ ပစ်လွှတ်လိုက်သလိုပဲ" တဲ့။ ပစ်မှတ်ကို ထိချင်တာ၊ ရောက်ချင်တာ၊ ပြီးမြောက်ချင်တာ။

ဆန္ဒဟာ "အညသမန်း စေတသိက်" ဖြစ်တယ်။ ဆိုလိုတာက သူက ကြားနေ (Neutral) ဖြစ်တယ်။ မကောင်းတဲ့ စိတ်နဲ့ ယှဉ်ရင် မကောင်းဘူး (ဥပမာ- သူ့ကို သတ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ)။ ကောင်းတဲ့ စိတ်နဲ့ ယှဉ်ရင် ကောင်းတယ် (ဥပမာ- ဘုရားဖူးချင်တဲ့ ဆန္ဒ၊ တရားအားထုတ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ)။ အဲဒီ ကုသိုလ်ဘက်ကို ဦးလှည့်တဲ့ ဆန္ဒကို "ဓမ္မဆန္ဒ" လို့ ခေါ်တယ်။ နိဗ္ဗာန်ကို ရောက်ဖို့အတွက် ဒီ "ဓမ္မဆန္ဒ" က မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပါတယ်။ ဘုရားရှင်က "ဆန္ဒိဒ္ဓိပါဒ်" (အောင်မြင်မှု၏ ခြေထောက်) လို့တောင် တင်စားခေါ်ဝေါ်ခဲ့ပါတယ်။ ခြေထောက်မရှိရင် ခရီးသွားလို့ မရသလို၊ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒမရှိရင် ဘယ်အလုပ်မှ မအောင်မြင်နိုင်ပါဘူး။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... သေချာ စဉ်းစားကြည့်ကြစို့။ "ငါ တရားထိုင်ချင်တယ်" လို့ စိတ်ကူးတာနဲ့၊ တကယ် ထထိုင်လိုက်တဲ့ "ဆန္ဒ" က မတူပါဘူး။ စိတ်ကူးယဉ်တာက မနောကံမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ တကယ် ထလုပ်လိုက်တဲ့ တွန်းအားကမှ "ကတ္တုကမျတာ ဆန္ဒ" စစ်စစ် ဖြစ်ပါတယ်။

ကဲ... အခု ဒီ "ဆန္ဒ" သဘောတရားကို ဦးပဉ္ဇင်းတို့ "နေ့စဥ်၀တ်ရွတ်စဥ်မှာပါတဲ့" မှာ ပါတဲ့ ခန္ဓာဖွဲ့နည်း၊ ဓာတ်ဖွဲ့နည်းတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး "ဓမ္မာနုပဿနာ" ရှုကွက်ထဲကို ထည့်ပြီး လက်တွေ့ အလုပ်လုပ်ကြည့်ရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဝိပဿနာ ရှုမှတ်တဲ့အခါမှာ မိမိရဲ့ စိတ်အလိုကို စောင့်ကြည့်ရမယ်။ "ငါ လုပ်ချင်တာလား၊ လောဘက ခိုင်းနေတာလား" ဆိုတာကို ခွဲခြားရမယ်။

စိတ်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို ဓာတ်ခွဲကြည့်မယ်။

(၁) အာရုံ (Object): စားပွဲပေါ်က မုန့်တစ်ခုကို မြင်လိုက်တယ် ဆိုပါစို့။ (ရူပါရုံ)။

(၂) ဆန္ဒ (Impulse/Will): လက်က လှမ်းယူချင်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာတယ်။ "ယူမယ်" ဆိုတဲ့ အားလေး။ ဒါဟာ ဆန္ဒ စေတသိက် (သင်္ခါရက္ခန္ဓာ) ပါပဲ။

(၃) စိစစ်ခြင်း (Analysis): ဒီနေရာမှာ ဝိပဿနာဉာဏ် ဝင်လာရမယ်။ "ဒီဆန္ဒက ဘာကြောင့် ဖြစ်တာလဲ"။ ဗိုက်ဆာလို့ စားချင်တာလား (လိုအပ်ချက်)၊ လျှာအရသာ ခံချင်လို့ စားချင်တာလား (လောဘ)။

(၄) ဆုံးဖြတ်ချက် (Decision): အကယ်၍ အရသာခံချင်လို့ ဆိုရင် အဲဒီ ဆန္ဒကို "လောဘ" လို့ သတ်မှတ်ပြီး ရှုမှတ်ပစ်လိုက်။ အကယ်၍ ကျန်းမာရေးအတွက် စားမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီ ဆန္ဒကို "ကုသိုလ်ဆန္ဒ" အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး စားလိုက်။

ဒီလို ခွဲခြားနိုင်တာကို "ဆန္ဒဝိပဿနာ" လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဆန္ဒဆိုတာ လက်နဲ့ တူတယ်။ လက်က ဓားကို ကိုင်ရင် လူသတ်လက်နက် ဖြစ်မယ်။ ဆေးကို ကိုင်ရင် အသက်ကယ်ဆေး ဖြစ်မယ်။ လက်ကိုယ်တိုင်က အပြစ်မရှိဘူး။ ကိုင်တဲ့ ပစ္စည်း (အာရုံ) ကသာ အဆုံးအဖြတ် ပေးတာ။

 "ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ" လို့ ဆိုလိုက်တဲ့အခါ၊ မိမိရဲ့ ဆန္ဒအများကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ပေါင်းစည်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ "ငါ့ဘဝမှာ ဖြစ်ချင်တာတွေ အများကြီးပဲ၊ ချမ်းသာချင်တယ်၊ လှချင်တယ်၊ ကျော်ကြားချင်တယ်... ဒါပေမယ့် အခုချိန်ကစပြီး ငါ့ရဲ့ အဓိက ဆန္ဒ၊ ပဓာန ဆန္ဒကတော့ ကိလေသာ ကုန်ခမ်းပြီး နိဗ္ဗာန်ရောက်ဖို့ပါပဲ" လို့ "Goal Setting" ချလိုက်တာပါ။ ဒါဟာ ဘဝရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရည်မှန်းချက် (Ultimate Goal) ကို သတ်မှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ကဲ... သူတော်ကောင်းတို့၊ ဒီနေ့ အိမ်ရောက်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်းခွင်မှာ ဒီနည်းလမ်းလေးကို လက်တွေ့ ကျင့်သုံးကြည့်ပါ။

(၁) ပန်းတိုင်ကို မြင်အောင်ကြည့်ပါ (Set the Target): မနက်အိပ်ရာထတာနဲ့ "ဒီနေ့ ငါ ဘာကုသိုလ် လုပ်မလဲ" ဆိုတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခု သတ်မှတ်ပါ။ ဥပမာ - "ဒီနေ့ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဆိုးဘူး"။ ဒါဟာ "Goal" ပါပဲ။

(၂) တွန်းအားကို ကြည့်ပါ (Watch the Drive): နေ့လယ်ပိုင်းမှာ စိတ်ဆိုးစရာ ကြုံလာတဲ့အခါ၊ မနက်က ချထားတဲ့ ဆန္ဒလေးက ဘရိတ်အုပ်ပေးလိုက်တာကို သတိထားကြည့်။ "ဪ... ဆန္ဒဆိုတာ စိတ်ကို ဦးဆောင်ပေးတဲ့ ခေါင်းဆောင် (Leader) ပါလား"။

(၃) အလွဲသုံးစား မလုပ်ပါနဲ့ (Check the Motivation): ကိုယ်တစ်ခုခု လုပ်ချင်စိတ် ပေါက်လာတိုင်း မေးခွန်းထုတ်ပါ။ "ဒါ ငါ့အတွက်လား၊ အများအတွက်လား"။ "ဒါ လောဘလား၊ ဓမ္မဆန္ဒလား"။

(၄) ဉာဏ်စဉ် (Insight): လုပ်ချင်တာလည်း စိတ်၊ လုပ်လိုက်တာလည်း ရုပ်။ "ငါ" ပါတာ မဟုတ်ဘူး။ အကြောင်း (ဆန္ဒ) ကြောင့် အကျိုး (ကုသိုလ်/အကုသိုလ်) ဖြစ်တာပါလားလို့ ဆင်ခြင်ပါ။

တရားသဘောတွေချည်း ပြောနေရင် မျက်စိထဲ မမြင်မှာစိုးလို့၊ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်လေးတစ်ခုကို အခြေခံပြီး ဥပမာပေးချင်ပါတယ်။ ဆန္ဒနဲ့ လောဘ မှားယွင်းရင် ဘယ်လို ဖြစ်တတ်သလဲ၊ မှန်ကန်တဲ့ ရည်မှန်းချက် ထားရင် ဘယ်လို အောင်မြင်သလဲ ဆိုတာပေါ့။

တစ်ခါတုန်းက ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ "မောင်အောင်" ဆိုတဲ့ လူငယ်ဝန်ထမ်းလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက အရမ်း တက်ကြွတယ်။ "လူငယ်များနေ့" နီးလာတော့ သူက ဦးပဉ္ဇင်းကို လာလျှောက်တယ်။ "ဘုရား... တပည့်တော် ပြတိုက်မှာ လူငယ်ပွဲတော်ကြီး ကျင်းပချင်ပါတယ်" တဲ့။ ဦးပဉ္ဇင်းက "ကောင်းသားပဲ မောင်အောင်၊ မင်း ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်မှာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။ မောင်အောင်က ဖြေတယ်... "ပွဲစည်ကားချင်လို့ပါ၊ ဓာတ်ပုံတွေ တက်ချင်လို့ပါ၊ လူတွေ အများကြီး လာရင် ပျော်ဖို့ကောင်းမှာပါ" တဲ့။

ကြည့်စမ်း သူတော်ကောင်းတို့... သူ့ရဲ့ "လုပ်ချင်စိတ်" (ဆန္ဒ) ကတော့ ရှိပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က "လောဘ" (ပွဲစည်ချင်တာ၊ နာမည်ကြီးချင်တာ) ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သူ စီစဉ်တဲ့ ပွဲက အစပိုင်းမှာ ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတယ်။ အစီအစဉ်တွေ မပိုင်နိုင်ဘူး။ ပိုက်ဆံတွေ ပိုကုန်တယ်။ ဝန်ထမ်းအချင်းချင်း စကားများကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ "Goal" မမှန်လို့လေ။ လောဘက ဦးဆောင်ရင် ပူလောင်မှုပဲ ရတာကိုး။

ဒီကိစ္စကို တွေ့တော့ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့က "Template T246" (Project Goal & Outcome Log) ကို ထုတ်သုံးရတယ်။ ပြီးတော့ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ "Policy No. 29, Article 29.1" (Strategic Alignment of Activities) ကို ကိုးကားပြီး မောင်အောင်ကို လမ်းကြောင်း တည့်ပေးရတယ်။ အဲဒီ မူဝါဒမှာ ဘာပါလဲဆိုတော့... "မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို ဆောင်ရွက်ရာတွင် ပြတိုက်၏ မူလရည်မှန်းချက် (Mission) နှင့် ကိုက်ညီမှု ရှိရမည်" တဲ့။

ဦးပဉ္ဇင်းက မောင်အောင်ကို T246 ဇယားကွက် ပေးလိုက်တယ်။ "မောင်အောင်... မင်း ဒီပွဲလုပ်တာ ပျော်ဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ လူငယ်တွေ ဗဟုသုတရဖို့၊ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားရဖို့ ဆိုတဲ့ ရည်မှန်းချက် (Smart Goal) ပြောင်းလိုက်ပါ" လို့ ဆုံးမလိုက်တယ်။ မောင်အောင်လည်း သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ "လောဘဆန္ဒ" ကို "ဓမ္မဆန္ဒ" (စေတနာ) အဖြစ် ပြောင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီလို ပြောင်းလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲပုံတွေ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဆူညံတဲ့ ပွဲအစား၊ ပညာပေး ဟောပြောပွဲလေးတွေ၊ ပြခန်းလေးတွေ စီစဉ်တယ်။ အရင်ကလို ပူလောင်မနေဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ အလုပ်ဖြစ်လာတယ်။

နောက်ဆုံး ပွဲပြီးတဲ့အခါ လူငယ်တွေ အများကြီး ဗဟုသုတ ရသွားကြတယ်။ မောင်အောင်လည်း ပီတိဖြစ်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ မှတ်တမ်းမှာ "Case-2518" ဆိုပြီး ရေးသားထားတာက "ရည်မှန်းချက် မှန်ကန်မှသာ လုပ်ဆောင်မှု မှန်ကန်မည်" တဲ့။ သူတော်ကောင်းတို့လည်း မောင်အောင်လိုပဲ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ပြန်စစ်ဆေးပါ။ "ငါ ဘာကြောင့် ဒီအလုပ်ကို လုပ်နေတာလဲ"။ ရည်ရွယ်ချက် မှန်ရင် အလုပ်က ကုသိုလ် ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။

ကိုင်း... တရားတော်ကို နိဂုံးချုပ်ကြစို့။ ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားခဲ့တဲ့ "ဆန္ဒ" တရားတော်ကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး ပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်ရအောင်။

(၁) ဒုက္ခသစ္စာ: မဖြစ်မြောက်နိုင်တဲ့ ဆန္ဒတွေ၊ လောဘနဲ့ ယှဉ်တဲ့ ဆန္ဒတွေကြောင့် ပူလောင်ရတာ၊ ပြေးလွှားနေရတာတွေဟာ ဒုက္ခသစ္စာပါလားလို့ သိမြင်တာပါ။

(၂) သမုဒယသစ္စာ: ဆန္ဒကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး ကာမဂုဏ်အာရုံတွေ နောက်ကို လိုက်ပါစေတဲ့ တဏှာ (လိုချင်တပ်မက်မှု) ဟာ ဒုက္ခဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းတရားပါလားလို့ သိမြင်တာဟာ သမုဒယသစ္စာပါ။

(၃) နိရောဓသစ္စာ: လောဘဆန္ဒတွေ ချုပ်ငြိမ်းပြီး၊ ဓမ္မဆန္ဒ (နိဗ္ဗာန်ကို လိုလားမှု) ပြည့်ဝ၍ အေးငြိမ်းသွားသော နိဗ္ဗာန်ဓာတ်ကို မျက်မှောက်ပြုတာဟာ နိရောဓသစ္စာပါ။

(၄) မဂ္ဂသစ္စာ: မှန်ကန်သော ဆန္ဒ (သမ္မာသင်္ကပ္ပ/သမ္မာဝါယာမ) ဖြင့် မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းတာဟာ မဂ္ဂသစ္စာ ကျင့်စဉ်ပါပဲ။

ဒီနေ့ ဩဂုတ်လ (၆) ရက်၊ လူငယ်များနေ့ အထိမ်းအမှတ် အခါသမယမှာ... ဦးပဉ္ဇင်း အနေနဲ့ နိဂုံးချုပ် ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သချင်တာကတော့... "လူငယ်များ အပါအဝင် သူတော်ကောင်းများအားလုံး လမ်းမှားမရောက်ဘဲ လူတော်လူကောင်း ဖြစ်ကြပါစေ"။ မိမိတို့၏ ဆန္ဒများကို လောကီအာရုံများတွင်သာ အချိန်မကုန်စေဘဲ၊ ဘဝသံသရာ လွတ်မြောက်ရေးအတွက် "ဓမ္မဆန္ဒ" များအဖြစ် ပြောင်းလဲ တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေ။ ထိုဆန္ဒ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သံသရာခရီးကြမ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ နိဗ္ဗာန်ရွှေပြည်မြတ်သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်း ရောက်ရှိနိုင်ကြပါစေ ကုန်သတည်း။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက ORCID: 0009-0000-0697-4760

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Museum

ဩဂုတ်လ (၆) ရက်၊ ၂၀၂၃


နေ့ရက် - ဩဂုတ်လ (၅) ရက်၊ ၂၀၂၃- ပီတိ (Joy) နှင့် အပြုသဘောဆောင်သော စိတ်ပညာ (Positive Psychology)

 

နေ့ရက် - ဩဂုတ်လ (၅) ရက်၊ ၂၀၂၃- ပီတိ (Joy) နှင့် အပြုသဘောဆောင်သော စိတ်ပညာ (Positive Psychology)

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

 ဒီနေ့ဟာ သာသနာတော်နှစ် ၂၅၆၇ ခု၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ဝါဆိုလပြည့်ကျော် (၄) ရက်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ကမ္ဘာ့ပြက္ခဒိန်မှာတော့ "ကမ္ဘာ့ဌာနေတိုင်းရင်းသားများနေ့" (International Day of the World's Indigenous Peoples) အထိမ်းအမှတ် အကြိုကာလလို့ ပြောရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဌာနေတိုင်းရင်းသားတွေရဲ့ ထူးခြားချက်က ဘာလဲဆိုတော့ သဘာဝတရားနဲ့ တစ်သားတည်းနေထိုင်ပြီး ရိုးရှင်းတဲ့အရာလေးတွေနဲ့တင် စိတ်နှလုံး ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်တတ်ကြတာပါပဲ။ သူတို့ဆီမှာ ခေတ်မီပစ္စည်းတွေ မရှိပေမယ့် သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ "ပီတိ" ဆိုတဲ့ အပြုံးပန်းတွေ အမြဲပွင့်လန်းနေတာကို တွေ့ရတတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့အခါသမယမှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ သူတော်ကောင်းများ အနေနဲ့လည်း ဌာနေတိုင်းရင်းသားများကဲ့သို့ ရိုးရှင်းစစ်မှန်သော ပီတိမျိုးကို ခံစားနိုင်ကြပါစေ၊ မိမိတို့ရဲ့ ကောင်းမြတ်သော ရိုးရာဓလေ့များကိုလည်း ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နိုင်ကြပါစေလို့ ဦးစွာပထမ မေတ္တာပို့သ နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားချင်တဲ့ တရားခေါင်းစဉ်ကတော့ "ပီတိ" (Piti) လို့ ခေါ်တဲ့ စိတ်ရဲ့ နှစ်သက်ဝမ်းမြောက်မှု သဘောတရားအကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အလုပ်တွေ ပင်ပန်းကြတယ်၊ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ များကြတယ်။ အဲဒီလို ပင်ပန်းတဲ့အခါ စိတ်ကို ပြန်လည်လန်းဆန်းစေတဲ့ ဆေးတစ်ခွက် လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒီဆေးကတော့ "ပီတိ" ပါပဲ။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ "Positive Psychology" (အပြုသဘောဆောင်သော စိတ်ပညာ) ဆိုပြီး ခေတ်စားလာပေမယ့်၊ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော်ကတည်းက ဒီပီတိကို ဘယ်လို ဖော်ထုတ်မလဲ၊ ဘယ်လို ထိန်းချုပ်မလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီပီတိကို ခွကျော်ပြီး ဘယ်လို နိဗ္ဗာန်အထိ သွားမလဲဆိုတာကို အတိအကျ လမ်းညွှန်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။

ကဲ... တရားမဟောကြားမီမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကလေးကို ကြည်လင်လန်းဆန်းပြီး ပီတိဖြစ်စေမယ့် သမထဘာဝနာလေး ခဏလောက် ပွားများကြရအောင်။ ဒီနေ့ ခေါင်းစဉ်က "ပီတိ" ဖြစ်တဲ့အတွက် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ကမ္မဋ္ဌာန်း ၄၀ ထဲက "ဗုဒ္ဓါနုဿတိ" (Recollection of the Buddha) ကို အသုံးပြုပြီး စိတ်ကို ကြည်နူးအောင် လုပ်ကြည့်မယ်။ မျက်လုံးလေးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ထားပါ။ မိမိရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင် သက်တော်ထင်ရှား ရှိနေသကဲ့သို့ ပုံဖော်ကြည့်ပါ။ ဘုရားရှင်ရဲ့ ရွှေအဆင်းနဲ့ တောက်ပနေတဲ့ ရောင်ခြည်တော်တွေ၊ အေးမြတဲ့ မျက်နှာတော်ကို အာရုံယူပါ။ "အရဟံ... အရဟံ... အရဟံ" လို့ စိတ်ထဲက ရွတ်ဆိုရင်း၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဂုဏ်တော်ကြောင့် ကိုယ့်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ကြက်သီးမွေးညှင်း ထလာသလိုလို၊ ရေအေးလေးနဲ့ ပက်ဖျန်းလိုက်သလိုလို ခံစားရတဲ့ "ပီတိ" သဘောလေးကို စောင့်ကြည့်ပါ။ အဲဒီ ကြည်နူးမှုလေးထဲမှာ စိတ်ကို နှစ်ထားပြီး (၁) မိနစ်လောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေကြည့်ရအောင်...။

စိတ်ကလေး ကြည်လင်ပြီး လန်းဆန်းတဲ့သဘော ရောက်သွားပြီဆိုရင် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ဒီနေ့ခေတ် သိပ္ပံပညာ၊ အထူးသဖြင့် အပြုသဘောဆောင်သော စိတ်ပညာ (Positive Psychology) နဲ့ နျူရိုသိပ္ပံ (Neuroscience) က ဒီ "ပီတိ" ဆိုတာကို ဘယ်လို ရှင်းပြထားသလဲဆိုတာ ဓမ္မမီးမောင်း ထိုးကြည့်ကြမယ်။ သူတော်ကောင်းတို့ရေ... လူတစ်ယောက် ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်တဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် ကိစ္စတစ်ခု အောင်မြင်သွားတဲ့အခါ ဦးနှောက်ထဲမှာ ဘာဖြစ်သွားသလဲ။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေကတော့ ဒါကို "Reward System" (ဆုချီးမြှင့်ခြင်း စနစ်) အလုပ်လုပ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။

ဦးနှောက်ထဲမှာ "Dopamine" (ဒိုပါမင်း) လို့ခေါ်တဲ့ ဓာတုပစ္စည်းတစ်မျိုး ထွက်လာတယ်။ ဒီဓာတ်က လူကို တက်ကြွစေတယ်၊ လိုချင်စိတ်ကို ဖြစ်စေတယ်၊ ကျေနပ်မှုကို ပေးတယ်။ နောက်ပြီး "Endorphins" (အင်ဒေါ်ဖင်) ဆိုတဲ့ ဓာတ်တစ်မျိုးလည်း ထွက်လာတယ်။ သူကတော့ သဘာဝ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးလိုပဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ပျောက်စေပြီး ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားစေတယ်။ သူတော်ကောင်းတို့ တရားထိုင်လို့ ကောင်းနေတဲ့အချိန်၊ ဒါမှမဟုတ် ကုသိုလ်တစ်ခုခု လုပ်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်ရောစိတ်ရော ပေါ့ပါးပြီး ကြက်သီးတွေ ထလာတာဟာ ဒီဓာတ်သဘာဝတွေ ပြောင်းလဲသွားလို့ပါပဲ။

Positive Psychology ပညာရှင်ကြီး Martin Seligman က "PERMA Model" ဆိုတာကို တီထွင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ "P" (Positive Emotion) ဆိုတဲ့ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ခံစားမှုဟာ လူသားတွေရဲ့ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစေတဲ့ အဓိက သော့ချက်တစ်ခုလို့ ဆိုပါတယ်။ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာက... သိပ္ပံပညာမှာ "Flow State" (စီးမျောမှု အခြေအနေ) ဆိုတာ ရှိတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ်ဝါသနာပါတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို အာရုံစိုက်ပြီး လုပ်နေတဲ့အခါ၊ အချိန်ကုန်မှန်း မသိတော့ဘူး၊ ဆာလောင်မှန်း မသိတော့ဘူး၊ ပင်ပန်းမှန်း မသိတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ စိတ်အခြေအနေဟာ ဗုဒ္ဓစာပေမှာ ပြောတဲ့ "ပီတိ" လွှမ်းမိုးနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ အင်မတန် တူပါတယ်။

.

 သူတော်ကောင်းတို့... ခုနက ပုံမှာ မြင်ရတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဦးနှောက်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကနေ ထွက်လာတဲ့ ဒီစွမ်းအင်စီးကြောင်းတွေဟာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားတယ်။ ဒါကြောင့် ပီတိဖြစ်ရင် မျက်နှာတွေ ဝင်းပလာတယ်၊ အသံတွေ ကြည်လာတယ်၊ ရောဂါဝေဒနာတွေတောင် ခဏတာ ပျောက်ကင်းသွားတတ်တယ်။ သိပ္ပံကတော့ "Neurochemistry" (အာရုံကြောဓာတုဗေဒ) လို့ ခေါ်ပေမယ့်၊ ဘုရားရှင်ကတော့ ဒါကို "နာမ်တရားရဲ့ စွမ်းအင်" (Psychic Energy) လို့ ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။

သိပ္ပံပညာဘက်ကနေ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ အဘိဓမ္မာဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကြစို့။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က "ပီတိ" (Piti) ကို အဘိဓမ္မာတရားတော်မှာ အလွန်အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ပြသခဲ့ပါတယ်။ ပါဠိလို "ပိဏယတီတိ ပီတိ" လို့ ဖွင့်ဆိုပါတယ်။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ "ကိုယ်စိတ်ကို နှစ်သက်စေတတ်၊ ပွားစေတတ်သောကြောင့် ပီတိ မည်၏" တဲ့။ ပီတိရဲ့ လက္ခဏာက "သမ္ပိယောန" တဲ့၊ နှစ်သက်ခြင်း လက္ခဏာ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ ကိစ္စကတော့ "ကာယစိတ္တ ပီဏန" တဲ့၊ ကိုယ်နဲ့စိတ်ကို ပေါ့ပါးလန်းဆန်းစေတဲ့ တာဝန်ကို ယူထားတယ်။

အဘိဓမ္မာမှာ ပီတိ (၅) မျိုး ရှိတယ်လို့ ဟောထားပါတယ်။ ဒီအချက်က အင်မတန် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါတယ်။

(၁) ခုဒ္ဒက ပီတိ (Minor Joy): ကြက်သီးမွေးညှင်း ထရုံလောက် ဖြစ်ပေါ်သော နှစ်သက်မှု။ ဆံပင်မွှေးတွေ ထောင်ထလာမယ်၊ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာမယ်။

(၂) ခဏိက ပီတိ (Momentary Joy): လျှပ်စီးလက်သလို ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသော နှစ်သက်မှု။ ရုတ်တရက် ဝမ်းသာသွားတာမျိုးပေါ့။

(၃) ဩက္ကန္တိက ပီတိ (Flooding Joy): ကမ်းခြေကို လှိုင်းပုတ်သလို တစ်ကိုယ်လုံးကို လှိုင်းလုံးကြီးတွေ လွှမ်းမိုးသွားသလို ခံစားရသော နှစ်သက်မှု။

(၄) ဥဗ္ဗေဂ ပီတိ (Uplifting Joy): ကိုယ်ခန္ဓာကြီး ပေါ့ပါးပြီး လေထဲကို မြောက်တက်သွားမတတ် ခံစားရသော နှစ်သက်မှု။ တရားထိုင်ရင်း ကိုယ်ကြီး မြောက်တက်သွားတယ်လို့ ထင်ရတာ ဒါကြောင့်ပါပဲ။

(၅) ဖရဏ ပီတိ (Pervading Joy): ဝါဂွမ်းဆိုင်ကို ဆီထိလိုက်သလို၊ ရေကန်အပြည့် ရေဖြည့်ထားသလို တစ်ကိုယ်လုံး အေးမြပြီး နေရာလပ်မကျန် ပျံ့နှံ့သွားသော နှစ်သက်မှု။ ဒါကတော့ ဈာန်အဆင့်မှာ ရတဲ့ ပီတိမျိုးပေါ့။

ကြည့်စမ်း သူတော်ကောင်းတို့... ဘုရားရှင်က စိတ်ခံစားမှုကို ဒီလောက်ထိ အနုစိတ် ခွဲခြားပြခဲ့တာ။ သာမန်လူတွေက "ပျော်တယ်" လို့ပဲ သိပေမယ့်၊ ယောဂီပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ "ဪ... ဒါ ဥဗ္ဗေဂ ပီတိပါလား၊ ဒါ ဖရဏ ပီတိပါလား" လို့ ခွဲခြားသိမြင်ပါတယ်။ ပီတိဟာ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ရေလောင်းလိုက်သလိုပဲ၊ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ စိတ်ကို ပြန်ပြီး စိုပြည်လာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးပါတယ်။ "ပီတိ စား၍ အားရှိ" ဆိုတဲ့ စကားပုံဟာ ဒီသဘောကို ပြောတာပါ။

ကဲ... အခု ဒီ "ပီတိ" သဘောတရားကို ဦးပဉ္ဇင်းတို့ "နေ့စဥ်၀တ်ရွတ်စဥ်မှာပါတဲ့" မှာ ပါတဲ့ ခန္ဓာဖွဲ့နည်း၊ ဓာတ်ဖွဲ့နည်းတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး "ဓမ္မာနုပဿနာ" ရှုကွက်ထဲကို ထည့်ပြီး လက်တွေ့ အလုပ်လုပ်ကြည့်ရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဝိပဿနာ ရှုမှတ်တဲ့အခါမှာ ပီတိဟာ "မိတ်ဆွေ" လည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ "ရန်သူ" လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကို သတိထားရမယ်။

စိတ်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို ဓာတ်ခွဲကြည့်မယ်။

(၁) အာရုံ (Object): တရားထိုင်ရင်း ဒါမှမဟုတ် ကုသိုလ်လုပ်ရင်း စိတ်ထဲမှာ ကျေနပ်စရာ အာရုံတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

(၂) ဖဿ (Contact): စိတ်နဲ့ အဲဒီအာရုံ ထိတွေ့လိုက်တယ်။

(၃) ပီတိ (Joy): ချက်ချင်းဆိုသလို ရင်ထဲမှာ ဖိုခနဲ၊ လှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကြက်သီးတွေ ထလာတယ်။ ဒါဟာ "သင်္ခါရက္ခန္ဓာ" (ပီတိ စေတသိက်) ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။ (မှတ်ချက် - ဝေဒနာနဲ့ မမှားပါနဲ့။ ပီတိက နှစ်သက်တာ၊ သုခက ခံစားတာ။ ရေငတ်တဲ့သူ ရေတွေ့တာ ပီတိ၊ ရေသောက်ရတာ သုခ)။

(၄) ဥပါဒါန် (Attachment - The Trap): ဒီအဆင့်က အရေးကြီးတယ်။ ပုထုဇဉ်က "ငါ အရမ်းကောင်းနေပြီ၊ ငါ တရားထူးရပြီ၊ ဒီအရသာလေး ကောင်းလိုက်တာ" ဆိုပြီး ပီတိကို တွယ်တာသွားတတ်တယ်။ အဲဒါဆိုရင် ဝိပဿနာလမ်းကနေ သွေဖည်ပြီး "ဝိပဿနုပက္ကိလေသ" (ညစ်ညူးမှု) ဖြစ်သွားရော။

ဒါကြောင့် ဝိပဿနာ ရှုကွက်မှာ ပီတိကို ဘယ်လို ရှုရမလဲ။

"ပီတိကို ပီတိလို့ပဲ မြင်ရမယ်"။ ပီတိ ဖြစ်လာရင် "နှစ်သက်တယ်၊ နှစ်သက်တယ်" သို့မဟုတ် "ပီတိ၊ ပီတိ" လို့ မှတ်ပါ။ ပီတိဆိုတာ "ငါ" မဟုတ်ဘူး။ ဦးနှောက်ထဲမှာ ဓာတုဗေဒပြောင်းလဲမှု ဖြစ်တဲ့ ရုပ်တရား (Brain Chemistry) နဲ့ စိတ်စေတသိက် (Mental Factor) ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ "သဘောတရား" သက်သက်ပဲ။ သူက ရေပွက်လိုပဲ၊ ပေါ်ပြီးရင် ပျောက်သွားမှာ။ သူ့ကို မက်မောမနေနဲ့။

 "ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ" လို့ ဆိုလိုက်တဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လုံခြုံမှု၊ အေးချမ်းမှု၊ ကြည်နူးမှုတွေဟာ "နိရာမိသ ပီတိ" (အာရုံငါးပါး ကာမဂုဏ်ကို မမှီခိုသော ပီတိ) ဖြစ်ပါတယ်။ လောကီအာရုံတွေကြောင့် ရတဲ့ ပီတိက ပူလောင်တယ်။ ဘုရားဂုဏ်ကြောင့် ရတဲ့ ပီတိက အေးမြတယ်။ ဒါကြောင့် သရဏဂုံ တည်တယ်ဆိုတာ မိမိရဲ့ စိတ်အာဟာရကို "အဆိပ်" (ကာမဂုဏ်) ကနေ "ဆေး" (ဓမ္မပီတိ) အဖြစ် ပြောင်းလဲ မှီဝဲခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။


ကဲ... သူတော်ကောင်းတို့၊ ဒီနေ့ အိမ်ရောက်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်းခွင်မှာ အောင်မြင်မှုတစ်ခုခု ရလို့ ပျော်လာတဲ့အခါ ဒီနည်းလမ်းလေးကို လက်တွေ့ ကျင့်သုံးကြည့်ပါ။

(၁) လှိုင်းကို မြင်အောင်ကြည့်ပါ (Catch the Wave): ဝမ်းသာစရာ သတင်း ကြားလိုက်လို့ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားတာ၊ လူက နေလို့ကောင်းသွားတာ ဖြစ်လာရင် ချက်ချင်း သတိကပ်ပါ။ "ဪ... ပီတိလုံးကြီး တက်လာပါလား"။

(၂) ဓာတ်ခွဲပါ (Analyze the Element): "ငါ ပျော်တယ်" လို့ မဆိုနဲ့။ "ပီတိ စေတသိက် အလုပ်လုပ်နေတယ်" လို့ နှလုံးသွင်းပါ။ ဒိုပါမင်းတွေ ထွက်နေတယ်လို့ သိပ္ပံနည်းကျ တွေးရင်လည်း ရတယ်။ အဓိကက "ငါ" ကို ဖြုတ်ဖို့ပဲ။

(၃) မမြဲတာကို ကြည့်ပါ (Watch it Fade): အဲဒီ ပျော်ရွှင်မှု အရှိန်လေး ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ စောင့်ကြည့်ပါ။ တဖြည်းဖြည်း လျော့သွားတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို လျော့သွားတဲ့အခါ "မကောင်းဘူး" လို့ စိတ်မပျက်နဲ့။ "ဪ... သင်္ခါရသဘောပါလား" လို့ ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ပါ။

တရားသဘောတွေချည်း ပြောနေရင် မျက်စိထဲ မမြင်မှာစိုးလို့၊ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်လေးတစ်ခုကို အခြေခံပြီး ဥပမာပေးချင်ပါတယ်။ ပီတိကို မှားယွင်းစွာ သုံးစွဲမိရင် ဘယ်လို ဖြစ်တတ်သလဲ၊ မှန်ကန်စွာ သုံးရင် ဘယ်လို အကျိုးရှိသလဲ ဆိုတာပေါ့။

တစ်ခါတုန်းက ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ စေတနာ့ဝန်ထမ်း (Volunteer) လာလုပ်တဲ့ "မောင်ပြုံး" ဆိုတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ နာမည်နဲ့ လိုက်အောင်ပဲ သူက အမြဲတမ်း ပြုံးပျော်နေတာ။ အစပိုင်းမှာတော့ သူက အရမ်း တက်ကြွတယ်။ ဧည့်သည်တွေ လာရင် ရှင်းပြတယ်၊ ပစ္စည်းတွေ ကူသယ်တယ်။ ဧည့်သည်တွေက "မောင်ပြုံးလေး လိမ်မာလိုက်တာ၊ တော်လိုက်တာ" လို့ ချီးမွမ်းကြတယ်။ အဲဒီ ချီးမွမ်းသံတွေ ကြားရတိုင်း မောင်ပြုံးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ "ပီတိ" တွေ ဖြာနေတာပေါ့။ (ဒါကို "အာမိသ ပီတိ" လို့ ခေါ်တယ်၊ အပြင်စာကို စားပြီး ဖြစ်တဲ့ ပီတိပေါ့)။

ဒါပေမယ့် ပြဿနာက မိုးတွင်းရောက်တော့ ဧည့်သည်တွေ ပါးသွားတယ်။ ချီးမွမ်းမယ့်လူ မရှိတော့ဘူး။ ပြတိုက်ထဲမှာ ဖုန်သုတ်ရတဲ့ အလုပ်တွေ၊ ပစ္စည်းသယ်ရတဲ့ အလုပ်ကြမ်းတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒီတော့ မောင်ပြုံး တစ်ယောက် မျက်နှာ မပြုံးနိုင်တော့ဘူး။ "စိတ်မပါတော့ဘူး ဘုရား၊ ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်" ဆိုပြီး ညည်းလာတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူက "ပီတိ" ကို အပြင်ကနေပဲ ရှာနေလို့လေ။ အပြင်က ဆီဖြည့်ပေးမှ မီးလင်းတဲ့ မီးအိမ်လို ဖြစ်နေတာ။

ဒီကိစ္စကို တွေ့တော့ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့က "Template T224" (Staff Satisfaction & Feedback Log) ကို ထုတ်သုံးရတယ်။ ပြီးတော့ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ "Policy No. 7, Article 7.5" (Employee Recognition & Inner Motivation) ကို ကိုးကားပြီး မောင်ပြုံးကို သင်ပေးရတယ်။ မူဝါဒမှာ ဘာပါလဲဆိုတော့... "ဝန်ထမ်းများသည် လုပ်ငန်းခွင် ပျော်ရွှင်မှုကို ပြင်ပ ချီးမွမ်းမှုထက် မိမိ၏ လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် တည်ဆောက်ရမည်" တဲ့။

ဦးပဉ္ဇင်းက မောင်ပြုံးကို ခေါ်ပြီး ပြောပြတယ်။ "မောင်ပြုံး... မင်း အမှိုက်လှည်းနေတာဟာ အမှိုက်လှည်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘုရားရှင်ရဲ့ ဓာတ်တော်တွေကို သန့်ရှင်းပေးနေတာ၊ ကုသိုလ်ယူနေတာလို့ သဘောထားကြည့်" လို့။ မောင်ပြုံးလည်း စိတ်ထား ပြောင်းလိုက်တယ်။ သူ အမှိုက်လှည်းတိုင်း "ငါ ကုသိုလ်ရနေတယ်" ဆိုတဲ့ "နိရာမိသ ပီတိ" (အတွင်းစိတ်က ဖြစ်တဲ့ ပီတိ) ကို မွေးမြူလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါကျတော့ ဧည့်သည် ရှိရှိ မရှိရှိ သူ ပျော်နေတော့တာပဲ။ အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ "Flow State" ဝင်သွားပြီး မောပန်းမှန်း မသိတော့ဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ မောင်ပြုံးဟာ "Case-2517" အဖြစ် ပြတိုက်ရဲ့ မှတ်တမ်းမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ "External Validation" (သူများအထင်ကြီးမှု) ကို မမှီခိုဘဲ၊ "Internal Satisfaction" (မိမိကိုယ်ကို ကျေနပ်မှု) ကို ရှာတွေ့သွားတဲ့ စံပြဝန်ထမ်း ဖြစ်လာတယ်။ သူတော်ကောင်းတို့လည်း မောင်ပြုံးလိုပဲ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို သူများပါးစပ်ဖျားမှာ မထားဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ နှလုံးသားထဲက ကုသိုလ်စွမ်းအင်နဲ့ ဖန်တီးယူတတ်ဖို့ လိုပါတယ်။

ကိုင်း... တရားတော်ကို နိဂုံးချုပ်ကြစို့။ ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားခဲ့တဲ့ "ပီတိ" တရားတော်ကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး ပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်ရအောင်။

(၁) ဒုက္ခသစ္စာ: ပီတိဆိုတာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်တတ်တဲ့ သဘောရှိလို့ မမြဲခြင်း ဒုက္ခပါလား၊ အပြင်အာရုံတွေကို မှီခိုနေရတဲ့ ပီတိဟာ ဆင်းရဲခြင်းပါလားလို့ သိမြင်တာဟာ ဒုက္ခသစ္စာကို သိတာပါ။

(၂) သမုဒယသစ္စာ: ပီတိကို တွယ်တာပြီး "ငါ အရမ်းကောင်းနေတယ်" လို့ စွဲလမ်းတဲ့ တဏှာ (ပီတိသုခကို တွယ်တာခြင်း) ဟာ ဒုက္ခဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းတရားပါလားလို့ သိမြင်တာဟာ သမုဒယသစ္စာပါ။

(၃) နိရောဓသစ္စာ: ပီတိအပေါ် တွယ်တာမှု ကင်းပြီး၊ ပီတိထက် ပိုမို ငြိမ်သက်အေးချမ်းတဲ့ ဥပေက္ခာ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုတာဟာ နိရောဓသစ္စာပါ။

(၄) မဂ္ဂသစ္စာ: ပီတိဖြစ်နေတဲ့ စိတ်ကို သတိထားကြည့်ရှုတဲ့ သတိပဋ္ဌာန်လမ်းစဉ်ကို ပွားများအားထုတ်တာဟာ မဂ္ဂသစ္စာ ကျင့်စဉ်ပါပဲ။

ဒီနေ့ ဩဂုတ်လ (၅) ရက်၊ ဌာနေတိုင်းရင်းသားများနေ့ အကြို အခါသမယမှာ... ဦးပဉ္ဇင်း အနေနဲ့ နိဂုံးချုပ် ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သချင်တာကတော့... "သူတော်ကောင်းများအားလုံး ရိုးရာဓလေ့များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နိုင်ကြပါစေ"။ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများအပေါ် မှီခိုရသော ပျော်ရွှင်မှုများထက်၊ ဓမ္မအပေါ် အခြေခံသော စစ်မှန်သော ပီတိကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ကြပါစေ။ ထိုပီတိကို လှေကားထစ်သဖွယ် အသုံးပြု၍ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ရာ နိဗ္ဗာန်ရွှေပြည်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ကြပါစေ ကုန်သတည်း။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက ORCID: 0009-0000-0697-4760

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Museum

ဩဂုတ်လ (၅) ရက်၊ ၂၀၂၃


နေ့ရက် - ဩဂုတ်လ (၄) ရက်၊ ၂၀၂၃- ဝီရိယ (Energy) နှင့် ကုန်ထုတ်စွမ်းအား (Productivity Management)

နေ့ရက် - ဩဂုတ်လ (၄) ရက်၊ ၂၀၂၃- ဝီရိယ (Energy) နှင့် ကုန်ထုတ်စွမ်းအား (Productivity Management)

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

 ဒီနေ့ဟာ သာသနာတော်နှစ် ၂၅၆၇ ခု၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ဝါဆိုလပြည့်ကျော် (၃) ရက်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ နိုင်ငံတကာ အထိမ်းအမှတ်နေ့တွေအရ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ဟာ ဟီရိုရှီးမားနေ့ (Hiroshima Day) လို့ ခေါ်တဲ့ စစ်ပွဲဆန့်ကျင်ရေးနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဦးတည်တဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဒီနေ့လို နေ့မျိုးမှာ လူသားတွေဟာ "အဏုမြူ စွမ်းအင်" (Atomic Energy) ကို အသုံးပြုပြီး မြို့ကြီးတစ်မြို့လုံးကို ပြာကျသွားအောင် ဖျက်ဆီးခဲ့ကြဖူးပါတယ်။ စွမ်းအင်ဆိုတာ ကောင်းတဲ့ဘက်မှာ သုံးရင် အလင်းရောင် ရနိုင်သလို၊ မကောင်းတဲ့ဘက်မှာ သုံးရင်လည်း လောင်ကျွမ်းပျက်စီးစေနိုင်တယ် ဆိုတာကို သမိုင်းက သက်သေပြခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့လို နေ့မျိုးမှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ သူတော်ကောင်းများ အနေနဲ့ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ကို အဖျက်ဘက်မှာ မသုံးဘဲ၊ အပြုဘက်မှာ အသုံးပြုနိုင်ကြပါစေ၊ လောကကြီးတစ်ခုလုံး စစ်မီးများ ငြိမ်းသတ်ပြီး အေးချမ်းတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး ရရှိကြပါစေလို့ ဦးစွာပထမ မေတ္တာပို့သ နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားချင်တဲ့ တရားခေါင်းစဉ်ကတော့ "ဝီရိယ" လို့ ခေါ်တဲ့ စိတ်ရဲ့ စွမ်းအင်အကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။ လောကမှာ လူတိုင်းက အောင်မြင်ချင်ကြတယ်။ ချမ်းသာချင်ကြတယ်။ တရားထူး တရားမြတ် ရချင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် "လုပ်ချင်တဲ့စိတ်" (ဆန္ဒ) ရှိရုံနဲ့ မရပါဘူး။ "လုပ်နိုင်တဲ့ အား" (ဝီရိယ) ပါမှ ရတာပါ။ အထူးသဖြင့် ဒီနေ့ခေတ် စီးပွားရေးလောကနဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု ပညာရပ်တွေမှာ "Productivity" (ကုန်ထုတ်စွမ်းအား) ဆိုတာကို အသည်းအသန် ပြောနေကြတယ်။ "ဘယ်လိုလုပ်ရင် အလုပ်ပိုပြီး တွင်ကျယ်မလဲ"၊ "ဘယ်လိုလုပ်ရင် မပျင်းမရိဘဲ တက်ကြွနေမလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေဟာ လူတိုင်းရဲ့ မေးခွန်းတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်ကတော့ ဒီမေးခွန်းတွေကို "ဝီရိယ" ဆိုတဲ့ စေတသိက် သဘောတရားနဲ့ အတိအကျ ဖြေကြားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။

ကဲ... တရားမဟောကြားမီမှာ မိမိတို့ရဲ့ စိတ်ကလေးကို တက်ကြွလန်းဆန်းသွားအောင်၊ ထိုင်းမှိုင်းမှုတွေ ပျောက်သွားအောင် သမထဘာဝနာလေး ခဏလောက် ပွားများကြရအောင်။ ဒီနေ့ ခေါင်းစဉ်က "စွမ်းအင်" နဲ့ "လှုပ်ရှားမှု" ဖြစ်တဲ့အတွက် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ကမ္မဋ္ဌာန်း ၄၀ ထဲက "ဝါယောကသိုဏ်း" (Wind Kasina) ဆိုတဲ့ လေဓာတ်ကို အာရုံပြုတဲ့ နည်းလမ်းလေးနဲ့ စိတ်ကို နှိုးဆွကြည့်မယ်။ သူတော်ကောင်းတို့ရေ... မျက်လုံးလေးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ထားပါ။ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားတဲ့ လေကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သစ်ရွက်ကလေးတွေ လှုပ်ရှားသွားတဲ့ လေကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် အာရုံယူကြည့်ပါ။ လေဆိုတာ ရပ်တန့်မနေဘူး။ အမြဲတမ်း တွန်းကန်တယ်၊ ရွေ့လျားတယ်။ "လေ... လေ... လေ" လို့ စိတ်ထဲက မှတ်ရင်း၊ မိမိရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ လေးလံထိုင်းမှိုင်းမှုတွေကို ဒီလေပြင်းနဲ့ တိုက်ထုတ်လိုက်သလို ခံစားကြည့်ပါ။ လေရဲ့ တွန်းကန်အားကို ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ပြည့်လာအောင် (၁) မိနစ်လောက် အာရုံစိုက်ထားကြည့်ရအောင်...။

စိတ်ကလေး အနည်းငယ် တက်ကြွလန်းဆန်းလာပြီဆိုရင် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ဒီနေ့ခေတ် သိပ္ပံပညာ၊ အထူးသဖြင့် ရူပဗေဒ (Physics) နဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုပညာ (Management Science) က ဒီ "စွမ်းအင်" (Energy) ဆိုတာကို ဘယ်လို ရှင်းပြထားသလဲဆိုတာ ကြည့်ကြရအောင်။ ရူပဗေဒမှာ နယူတန်ရဲ့ ပထမနိယာမ (Newton's First Law of Motion) ဆိုတာ ရှိပါတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့ "ရပ်နေတဲ့ အရာဝတ္ထုတစ်ခုဟာ အပြင်ကနေ အားတစ်ခု လာမသက်ရောက်မချင်း ဆက်ပြီး ရပ်နေလိမ့်မယ်" တဲ့။ ဒါကို "Inertia" (အရှိန်စောင့်သဘော) လို့ ခေါ်တယ်။

လူတွေရဲ့ စိတ်ကလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ သူတော်ကောင်းတို့ မနက်အိပ်ရာထကာနီးအချိန်ကို စဉ်းစားကြည့်။ စောင်လေးခြုံပြီး ကွေးနေရတာ ကောင်းလိုက်တာဆိုပြီး ဆက်အိပ်ချင်နေတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီ "ဆက်အိပ်ချင်တဲ့ သဘော" ဟာ Inertia ပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ "ထမယ်" ဆိုပြီး အားစိုက်လိုက်ရတဲ့ စွမ်းအင်ကိုတော့ သိပ္ပံပညာမှာ "Activation Energy" (စတင်လှုံ့ဆော် စွမ်းအင်) လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ဓာတုဗေဒမှာလည်း ဒီသဘောပဲ။ ဓာတ်ပြုမှုတစ်ခု ဖြစ်ဖို့အတွက် မီးပွားလေး တစ်ခု၊ အပူချိန်တစ်ခု လိုအပ်တယ်။ အဲဒီ "စလုပ်လိုက်တဲ့ အား" မရှိရင် ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကြမ်းတွေ ရှိနေပါစေ၊ ဘာမှ ဖြစ်မလာပါဘူး။

ကုန်ထုတ်စွမ်းအား (Productivity) ပညာရပ်မှာကျတော့ "Momentum" (အရှိန်) ဆိုတာ ရှိပြန်တယ်။ ကားတစ်စီးကို စတွန်းတုန်းက အရမ်းလေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကားဘီး စလိမ့်သွားပြီ ဆိုတာနဲ့ တွန်းရတာ သက်သာသွားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ "အရှိန်" ရသွားလို့။ လူတစ်ယောက် အလုပ်လုပ်တာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ စာတစ်အုပ်ကို စရေးဖို့၊ ပန်းကန်တွေ စဆေးဖို့၊ တရားစထိုင်ဖို့ အခက်ခဲဆုံးက ပထမ (၅) မိနစ်ပါပဲ။ အဲဒီ (၅) မိနစ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင် ရှိသွားရင် နောက်ပိုင်းက "Flow State" လို့ခေါ်တဲ့ ရေစီးကြောင်းထဲ မျောပါသွားသလို အလိုလို ပြီးသွားတတ်ပါတယ်။

.

 သူတော်ကောင်းတို့... ခုနက ပုံမှာ မြင်ရတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျောက်တုံးကြီးကို တောင်ကုန်းပေါ် ရောက်အောင် တွန်းတင်တဲ့ နေရာမှာ သုံးရတဲ့ အားက အများဆုံးပဲ။ အဲဒီ တွန်းတင်လိုက်တဲ့ အားကို ဗုဒ္ဓစာပေမှာတော့ "အာရမ္ဘဓာတ်" (စတင်အားထုတ်မှု) လို့ ခေါ်တယ်။ တောင်ထိပ်ရောက်လို့ လိမ့်ဆင်းသွားတဲ့ အားကိုတော့ "ပရက္ကမဓာတ်" (ဆက်လက် ကြိုးစားမှု) လို့ ခေါ်တယ်။ သိပ္ပံနဲ့ ဓမ္မဟာ သဘောတရားချင်း တူညီနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ စွမ်းအင်တည်မြဲမှု နိယာမ (Law of Conservation of Energy) အရ စွမ်းအင်ဆိုတာ ပျောက်ပျက်မသွားဘူး၊ ပုံသဏ္ဍာန်ပဲ ပြောင်းသွားတာ။ ထို့အတူပါပဲ... သူတော်ကောင်းတို့ ကုသိုလ်ပြုရာမှာ စိုက်ထုတ်လိုက်တဲ့ ဝီရိယစွမ်းအင်တွေဟာ ဘယ်တော့မှ အလကား မဖြစ်ပါဘူး။ ပါရမီစွမ်းအင်အဖြစ် ကိန်းဝပ်ပြီး နိဗ္ဗာန်ရောက်တဲ့အထိ အကျိုးပြုနေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

သိပ္ပံပညာဘက်ကနေ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ အဘိဓမ္မာဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကြစို့။ မြတ်စွာဘုရားရှင်က "ဝီရိယ" ကို အင်မတန် အလေးထား ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။ ပါဠိလို "ဝီရာနံ ဘာဝေါ ဝီရိယံ" လို့ ဖွင့်ဆိုပါတယ်။ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ "ရဲရင့်သော သူတို့၏ အဖြစ်၊ သို့မဟုတ် သူရဲကောင်းတို့၏ သဘောသည် ဝီရိယ မည်၏" တဲ့။ သာမန်လူတွေက အခက်အခဲ တွေ့ရင် နောက်ဆုတ်သွားတယ်။ ဝီရိယရှိတဲ့ သူရဲကောင်းတွေကတော့ အခက်အခဲ တွေ့လေလေ၊ စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွလေလေ ဖြစ်တယ်။

အဘိဓမ္မာ အဋ္ဌကထာဆရာမြတ်တွေက ဝီရိယကို ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ရှင်းပြတယ်။ အိမ်ဟောင်းကြီး တစ်လုံး ရှိတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီအိမ်က ယိုင်နဲ့ပြီး ပြိုကျတော့မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အိမ်ရှင်က သစ်သားတိုင်ကြီးတွေနဲ့ အိမ်ကို ထောက်ကန်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒီလို ထောက်ကန်ထားတဲ့အတွက် အိမ်ကြီး မပြိုကျသလိုမျိုး... ဝီရိယ ဆိုတာဟာလည်း ကုသိုလ်တရားတွေ၊ စိတ်စေတသိက်တွေကို မပြိုလဲအောင်၊ မဆုတ်ယုတ်အောင် ထောက်ပံ့ပေးတဲ့ သဘော (Pagganhana Lakkhana) ရှိပါတယ်။ ဝီရိယ မရှိရင် စိတ်က "ထိနမိဒ္ဓ" လို့ခေါ်တဲ့ ပျင်းရိခြင်း၊ ထိုင်းမှိုင်းခြင်းရဲ့ ဖိစီးမှုကို ခံရပြီး ပြိုကျသွားတတ်တယ်။

ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က ဝီရိယကို (၄) မျိုး ခွဲခြားပြီး "သမ္မပ္ပဓာန် ဝီရိယ" (Right Effort) အဖြစ် ဟောကြားခဲ့တာပါ။

(၁) သံဝရပဓာန: မဖြစ်သေးတဲ့ အကုသိုလ်တွေ မဖြစ်အောင် တားဆီးတဲ့ ဝီရိယ။ (ကာကွယ်ရေး စွမ်းအင်)။

(၂) ပဟာနပဓာန: ဖြစ်ပြီးသား အကုသိုလ်တွေကို ပယ်ဖျက်တဲ့ ဝီရိယ။ (တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအင်)။

(၃) ဘာဝနာပဓာန: မဖြစ်သေးတဲ့ ကုသိုလ်တွေ ဖြစ်လာအောင် လုပ်တဲ့ ဝီရိယ။ (ထုတ်လုပ်ရေး စွမ်းအင်)။

(၄) အနုရက္ခဏာပဓာန: ဖြစ်ပြီးသား ကုသိုလ်တွေ မပျောက်ပျက်အောင် ထိန်းသိမ်းတဲ့ ဝီရိယ။ (ထိန်းသိမ်းရေး စွမ်းအင်)။

ဒီလေးချက်ဟာ တကယ်တော့ ခေတ်သစ် စီမံခန့်ခွဲမှုပညာ (Management) မှာ သုံးနေတဲ့ "Risk Management" (အန္တရာယ် ကာကွယ်ရေး) နဲ့ "Growth Strategy" (တိုးတက်ရေး မဟာဗျူဟာ) တွေပါပဲ။ ဘုရားရှင်က စိတ်ကို စီမံခန့်ခွဲရာမှာ ဒီနည်းဗျူဟာတွေကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ချမှတ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကဲ... အခု ဒီ "ဝီရိယ" သဘောတရားကို ဦးပဉ္ဇင်းတို့ "နေ့စဥ်၀တ်ရွတ်စဥ်မှာပါတဲ့" မှာ ပါတဲ့ ခန္ဓာဖွဲ့နည်း၊ ဓာတ်ဖွဲ့နည်းတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး "ဓမ္မာနုပဿနာ" ရှုကွက်ထဲကို ထည့်ပြီး လက်တွေ့ အလုပ်လုပ်ကြည့်ရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဝိပဿနာ ရှုမှတ်တယ် ဆိုတာ တကယ်တော့ ဒီ "ဝီရိယ" ကို အသုံးချပြီး ကိလေသာတွေကို တိုက်ထုတ်နေတာပါပဲ။

စိတ်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို ဓာတ်ခွဲကြည့်မယ်။

(၁) အာရုံ (Object): တရားထိုင်နေတုန်း ခြေထောက်က နာလာတယ် ဆိုပါစို့။ (ဒုက္ခဝေဒနာ)။

(၂) ကိလေသာ ဝင်ရောက်မှု: စိတ်ထဲမှာ "ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး၊ ဖြုတ်လိုက်ချင်ပြီ" ဆိုတဲ့ ပျင်းရိခြင်း၊ စိတ်ပျက်ခြင်း (ထိနမိဒ္ဓ/ဒေါသ) ဝင်လာတယ်။ ဒါဟာ အကုသိုလ် စတင် တိုက်ခိုက်တာပါ။

(၃) ဝီရိယ တုံ့ပြန်မှု (Reaction): ဒီအချိန်မှာ ယောဂီက "သည်းခံမယ်၊ ဆက်မှတ်မယ်" ဆိုပြီး စိတ်ကို တင်းလိုက်တယ်။ အဲဒီ "တင်းလိုက်တဲ့ သဘော"၊ စိတ်ကို မလျှော့ချလိုက်တဲ့ သဘောဟာ ဝီရိယ စေတသိက် (သင်္ခါရက္ခန္ဓာ) ပါပဲ။

(၄) ရလဒ် (Result): ဝီရိယက စိတ်ကို ထောက်ကန်လိုက်တဲ့အတွက်၊ စိတ်က နာကျင်မှု (ဝေဒနာ) အောက်ကို ရောက်မသွားဘဲ၊ နာကျင်မှုကို "ကြည့်နေတဲ့သူ" (Observer) အဖြစ် အပေါ်ကနေ စီးမိုးနိုင်သွားတယ်။

 "ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ" လို့ ဆိုတာဟာ သာမန် နှုတ်က ရွတ်ဆိုရုံ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘုရားရှင်ရဲ့ "မလျော့သော လုံ့လ" (Unshakeable Effort) ကို အားကျပြီး ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ပွားများယူတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုရားရှင်က "ငါ့ရဲ့ အရေ၊ အကြော၊ အရိုးတို့သာ ကြွင်းကျန်ပါစေ၊ အသားအသွေးတို့ ခန်းခြောက်ပါစေ၊ ဒီတရားကို မရမချင်း မထတော့ဘူး" ဆိုပြီး "စတုင်္ဂ ဝီရိယ" ထားခဲ့တယ်။ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ကတော့ နည်းနည်းလေး ပင်ပန်းတာနဲ့ လျှော့ချင်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် သရဏဂုံ တည်တယ် ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ ပျင်းရိတဲ့ စိတ်ကို ဘုရားရဲ့ ဝီရိယဓာတ်နဲ့ အစားထိုးလိုက်ခြင်း (Transmuting the energy) ဖြစ်ပါတယ်။


ကဲ... သူတော်ကောင်းတို့၊ ဒီနေ့ အိမ်ရောက်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ရုံးမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း ဒီနည်းလမ်းလေးကို လက်တွေ့ ကျင့်သုံးကြည့်ပါ။

(၁) အမှတ်စိုက်ပါ (The Breaking Point): အလုပ်လုပ်ရင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တရားထိုင်ရင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ် "တော်ပြီ၊ နားလိုက်တော့မယ်" လို့ စိတ်က အော်တဲ့ အချိန်ကို စောင့်ဖမ်းပါ။ အဲဒါ "ထိနမိဒ္ဓ" (Sloth) ဝင်လာတဲ့ အချိန်ပဲ။

(၂) ဝီရိယကို နှိုးပါ (Activate Viriya): အဲဒီအချိန်မှာ ချက်ချင်း မရပ်လိုက်ပါနဲ့။ "နောက်ထပ် တစ်မိနစ်ပဲ"၊ "နောက်ထပ် စာတစ်မျက်နှာပဲ"၊ "နောက်ထပ် တစ်မှတ်ပဲ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို စိန်ခေါ်ပါ။

(၃) စောင့်ကြည့်ပါ (Observe the Element): အဲဒီလို တွန်းလိုက်တဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ "အောင့်ခနဲ၊ တင်းခနဲ" ဖြစ်သွားတဲ့ စွမ်းအင်သဘောကို ကြည့်ပါ။ အဲဒါဟာ "ငါ" မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါဟာ "ဝီရိယဓာတ်" (Energy Element) သက်သက်ပဲ။

(၄) ဉာဏ်စဉ် (Insight): ပျင်းတာလည်း စိတ်ပဲ၊ ကြိုးစားတာလည်း စိတ်ပဲ။ ဘယ်အရာကမှ "ငါ" မဟုတ်ပါလား။ အကြောင်း (ဝီရိယ) ရှိရင် အကျိုး (ကုသိုလ်) ဖြစ်တာပါလားလို့ ဆင်ခြင်ပါ။

တရားသဘောတွေချည်း ပြောနေရင် မျက်စိထဲ မမြင်မှာစိုးလို့၊ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်လေးတစ်ခုကို အခြေခံပြီး ဥပမာပေးချင်ပါတယ်။ ဝီရိယ လျော့နည်းရင် ဘယ်လောက် အကျိုးယုတ်သလဲ၊ ဝီရိယ ရှိရင် ဘယ်လို တိုးတက်သလဲ ဆိုတာပေါ့။

တစ်ခါတုန်းက ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်ရဲ့ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး ဌာနမှာ "မောင်ချစ်" ဆိုတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ရှိတယ်။ မောင်ချစ်က ပညာတတ်တယ်။ ကျွမ်းကျင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ ပြဿနာတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ "မနက်ဖြန်မှ လုပ်မယ်" ဆိုတဲ့ "ဖင့်နွှဲမှု" (Procrastination) ရောဂါပဲ။ ပြတိုက်ရဲ့ ခေါင်မိုးက ရေနည်းနည်း ယိုနေတာကို သူတွေ့တယ်။ "ဒါလေးက နည်းနည်းပါကွာ၊ နောက်ရက်မှ ဖာမယ်" ဆိုပြီး ထားလိုက်တယ်။ ဒါဟာ သိပ္ပံပညာမှာ ပြောတဲ့ Entropy (ပျက်စီးခြင်း သဘော) ကို ခွင့်ပြုလိုက်တာပဲ။

ရက်တွေ ကြာလာတော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာတဲ့ ညတစ်ညမှာ ရေယိုပေါက်က ကြီးသွားပြီး အောက်မှာရှိတဲ့ တန်ဖိုးကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအချို့ ရေစိုမလို ဖြစ်သွားတယ်။ ကံကောင်းလို့ လုံခြုံရေးက တွေ့ပြီး ချက်ချင်း ဖုံးအုပ်လိုက်လို့။ ဒီကိစ္စ ဖြစ်ပြီးတဲ့အခါ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့က "Template T245" (Productivity & Task Log) ကို ထုတ်သုံးရတယ်။ ပြီးတော့ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ "Policy No. 7, Article 7.1" (Performance & Diligence) ကို ကိုးကားပြီး မောင်ချစ်ကို ဆုံးမရတယ်။

မူဝါဒမှာ ဘာပါလဲဆိုတော့... "ဝန်ထမ်းများသည် လုပ်ငန်းတာဝန်များကို နှောင့်နှေးကြန့်ကြာခြင်း မရှိစေဘဲ၊ ပြီးပြတ်အောင် ဆောင်ရွက်ရမည်" တဲ့။ ဦးပဉ္ဇင်းက မောင်ချစ်ကို T245 ဇယားကွက် ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီ ဇယားမှာ ဘာပါလဲဆိုတော့... "Task" (အလုပ်), "Energy Level" (စွမ်းအင် အခြေအနေ), "Completion Time" (ပြီးစီးချိန်) ဆိုပြီး ပါတယ်။ မောင်ချစ်ကို ပြောလိုက်တယ်... "မောင်ချစ်... မင်း အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ မင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် ဘယ်အချိန် အကောင်းဆုံးလဲ ဆိုတာ ဒီဇယားမှာ မှတ်ကြည့်" လို့။

တစ်ပတ်လောက် မှတ်လိုက်တဲ့အခါ မောင်ချစ် တွေ့သွားတယ်။ သူဟာ မနက်ပိုင်း (၉) နာရီကနေ (၁၁) နာရီကြားမှာ ဝီရိယ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ နေ့လယ်ပိုင်း ထမင်းစားပြီးချိန်မှာ "ထိနမိဒ္ဓ" အဝင်ဆုံးပဲ ဆိုတာ တွေ့သွားတယ်။ ဒါနဲ့ သူက ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တွေကို မနက်ပိုင်းမှာ အပြတ်လုပ်တယ်။ လွယ်တာတွေကို ညနေပိုင်း ရွှေ့တယ်။ "Inertia" (အရှိန်စောင့်သဘော) ကို ကျော်လွှားဖို့အတွက် "၂-မိနစ် စည်းမျဉ်း" (Two-minute rule) ကို သုံးတယ်။ အလုပ်တစ်ခုက ၂ မိနစ်နဲ့ ပြီးမယ်ဆိုရင် ချက်ချင်းလုပ်၊ မရွှေ့နဲ့တော့ ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းပေါ့။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ မောင်ချစ်ဟာ ပြတိုက်မှာ "ဝီရိယ အကောင်းဆုံး ဝန်ထမ်း" ဆုတောင် ရသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်ကလို ထိုင်းမှိုင်းမနေဘဲ၊ အမြဲတမ်း တက်ကြွလန်းဆန်းနေတယ်။ ဒါဟာ ဘာကြောင့်လဲ။ "ဝီရိယ" ဆိုတဲ့ စေတသိက်ကို စနစ်တကျ မွေးမြူတတ်သွားလို့ပါပဲ။ သူတော်ကောင်းတို့လည်း မောင်ချစ်လိုပဲ ကိုယ့်စိတ်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာပြီး၊ ဝီရိယဆေးနဲ့ ကုစားနိုင်ကြဖို့ လိုပါတယ်။

ကိုင်း... တရားတော်ကို နိဂုံးချုပ်ကြစို့။ ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားခဲ့တဲ့ "ဝီရိယ" တရားတော်ကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး ပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်ရအောင်။

(၁) ဒုက္ခသစ္စာ: ပျင်းရိခြင်း၊ ထိုင်းမှိုင်းခြင်း၊ အလုပ်မပြီးဘဲ ပူလောင်နေရခြင်း၊ ဘဝမှာ နိမ့်ကျနေခြင်းတွေဟာ ဒုက္ခသစ္စာပါလားလို့ သိမြင်တာပါ။

(၂) သမုဒယသစ္စာ: ဝီရိယ မရှိအောင် တားဆီးနေတဲ့ တဏှာ (သက်တောင့်သက်သာ နေချင်စိတ်)၊ ဒေါသ (စိတ်ပျက်စိတ်) နဲ့ မောဟ (မသိနားမလည်မှု) တွေဟာ ဒုက္ခဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းတရားတွေပါလားလို့ သိမြင်တာဟာ သမုဒယသစ္စာပါ။

(၃) နိရောဓသစ္စာ: ဝီရိယမီးဖြင့် ကိလေသာအညစ်အကြေးများကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး၊ ကိစ္စပြီးစီး၍ အေးငြိမ်းသွားသော နိဗ္ဗာန်ဓာတ်ကို မျက်မှောက်ပြုတာဟာ နိရောဓသစ္စာပါ။

(၄) မဂ္ဂသစ္စာ: မှန်ကန်သော အားထုတ်မှု (သမ္မာဝါယာမ) ကို ဖြစ်စေတဲ့ သတိပဋ္ဌာန်လမ်းစဉ်ကို ပွားများအားထုတ်တာဟာ မဂ္ဂသစ္စာ ကျင့်စဉ်ပါပဲ။

ဒီနေ့ ဩဂုတ်လ (၄) ရက်၊ ဟီရိုရှီးမားနေ့ အခါသမယမှာ... ဦးပဉ္ဇင်း အနေနဲ့ နိဂုံးချုပ် ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သချင်တာကတော့... "သူတော်ကောင်းများအားလုံး စစ်မီးများ ငြိမ်းသတ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေး ရရှိကြပါစေ"။ လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးမယ့် အဏုမြူစွမ်းအင်များကို ရှောင်ရှားပြီး၊ မိမိတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ဖြူစင်မြင့်မြတ်စေမည့် "ဝီရိယ စွမ်းအင်" များကိုသာ ထုတ်လုပ်နိုင်ကြပါစေ။ ပျင်းရိခြင်း တည်းဟူသော ရန်သူကို ဝီရိယလက်နက်ဖြင့် အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ ဒုက္ခခပ်သိမ်း ချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန်ရွှေပြည်မြတ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ကြပါစေ ကုန်သတည်း။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက ORCID: 0009-0000-0697-4760

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Museum

ဩဂုတ်လ (၄) ရက်၊ ၂၀၂၃