Day: 007 | ၇ ဇန်နဝါရီ ၂၀၂၄ | အတိတ်ကံနှင့် လက်ရှိဘဝ | မဇ္ဈိမနိကာယ် | Genetic Inheritance
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။ နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။ နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
သာသနာနှစ် ၂၅၆၇ ခု၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခု၊ ခရစ်နှစ် ၂၀၂၄ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီလ ၇ ရက်၊ မင်္ဂလာရှိလှတဲ့ အချိန်အခါသမယမှာ တရားနာလာကြတဲ့ သူတော်ကောင်းများအားလုံး ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ။ လောကကြီးမှာ အချိန်ကာလတွေဆိုတာ တရွေ့ရွေ့နဲ့ ကုန်ဆုံးသွားပေမယ့်၊ အဲဒီအချိန်တွေထဲမှာ ဦးဇင်းတို့ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ ကံတရားတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ပျက်မသွားဘဲ အရိပ်လို လိုက်နေတတ်ပါတယ်။ ဒီကနေ့ တရားနာယူနေကြတဲ့ သူတော်ကောင်းများ အနေနဲ့လည်း မိမိတို့ရဲ့ လက်ရှိဘဝနဲ့ အတိတ်ကံ ဆက်စပ်ပုံကို ပိုင်းခြားသိမြင်ပြီး၊ အဆုံးစွန်သော သံသရာမှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြပါစေလို့ ဦးပဉ္ဇင်း ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။
ကဲ... တရားစကားတွေ မဟောကြားခင်လေးမှာ စိတ်ကလေးကို ငြိမ်သက်သွားအောင်၊ အတိတ် အနာဂတ် အတွေးတွေကနေ ရုန်းထွက်နိုင်အောင် သမထကမ္မဋ္ဌာန်းလေးကို အရင် ပွားများကြည့်ကြရအောင်။ ကိုယ့်ရဲ့ ဝင်လေထွက်လေလေးကို သတိကပ်ပြီး အာနာပါနကမ္မဋ္ဌာန်းကို ခဏလောက် ရှုမှတ်ကြည့်ပါမယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်လေးထားပြီး မျက်စိလေးကို မှိတ်ထားလိုက်ပါ။ နှာသီးဖျားမှာ လေလေး တိုးဝင်လာရင် ဝင်မှန်းသိမယ်၊ ပြန်ထွက်သွားရင် ထွက်မှန်းသိမယ်။ ဒီလေလေး ဝင်ထွက်နေတာဟာ သဘာဝရဲ့ ယန္တရားတစ်ခု ဖြစ်သလို၊ ဦးဇင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိဘဝ အသက်ရှင်သန်နေခြင်းရဲ့ အဓိက လက္ခဏာရပ်လေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီလို သတိလေး ကပ်ထားတဲ့အခါ လေလေး ဝင်လာရင် သတိလေးနဲ့ ကပ်ပြီး သိနေမယ်၊ လေလေး ထွက်သွားရင်လည်း သတိလေးနဲ့ ကပ်ပြီး သိနေမယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်လာတဲ့ လေဟာ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်တဲ့ လေဖြစ်ပါစေ၊ ပူနွေးတဲ့ လေဖြစ်ပါစေ၊ ဒါဟာ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အာရုံလေး သက်သက်ပါပဲ။ အတိတ်က ငါ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့ နောင်တတွေ၊ အနာဂတ်မှာ ငါ ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတဲ့ ပူပန်မှု သောကတွေကို ဒီဝင်လေထွက်လေလေးနဲ့အတူ အပြင်ကို တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်ကြစို့ နော်။
ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကလေး ပြင်ပကို ထွက်သွားဖို့ ကြံရွယ်လိုက်တိုင်း၊ အဲဒီ လွင့်ပျံသွားတဲ့ သဘောလေးကို သတိထားမိအောင် ကြိုးစားကြည့်ပါ။ "သြော်... စိတ်က အပြင်ထွက်ချင်နေပြီ၊ အတိတ်ကို ပြန်ရောက်သွားပြန်ပြီ" လို့ သိလိုက်တာနဲ့၊ အဲဒီ အတွေးကို ဖြတ်တောက်ပြီး နှာသီးဖျားက ဝင်လေထွက်လေဆီကိုသာ စိတ်ကို ညင်ညင်သာသာလေး ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ။ ဒီလိုမျိုး စိတ်ကို ပစ္စုပ္ပန် တစ်နေရာတည်းမှာ စူးစိုက်ထားနိုင်ဖို့ ဆိုတာ သတိနဲ့ ဝီရိယကို အချိုးညီညီ ပေါင်းစပ်ထားမှသာ ရရှိနိုင်မယ့် အရာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီလိုမျိုး စိတ်ကို ဝင်လေထွက်လေ အာရုံ တစ်နေရာတည်းမှာ စူးစိုက်ထားနိုင်ရင် ခိုင်မာတဲ့ သမာဓိ ရလာပါပြီ။ စိတ်ကလေး ငြိမ်သက်သွားပြီ၊ ပြင်ပအာရုံတွေဆီ ပြေးလွှားချင်တဲ့ လောဘ ဒေါသတွေ ခေတ္တခဏ ရပ်တန့်သွားပြီ ဆိုရင်တော့ တရားတော်ကို အေးအေးဆေးဆေး နာယူမှတ်သားနိုင်ပါပြီ။ ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်၊ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး၊ ကျန်းမာရေး အခြေအနေတွေဟာ ဘယ်ကနေ ဆင်းသက်လာသလဲ ဆိုတာကို ဒီနေ့ခေတ် သိပ္ပံပညာဖြစ်တဲ့ Genetic Inheritance ခေါ် မျိုးရိုးဗီဇ ပညာရပ်မှာ ဘယ်လို ရှုမြင်ကြသလဲ ဆိုတာကနေ စပြီး ကြည့်ကြရအောင်။
ဒီနေ့ခေတ် ဇီဝဗေဒနဲ့ ဆေးပညာရပ်တွေမှာ 'Genetic Inheritance' လို့ခေါ်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ဆက်ခံခြင်း ပညာရပ်ဟာ အင်မတန်မှ ကျယ်ပြန့် နက်နဲလာပါတယ်။ လူတစ်ယောက် မွေးဖွားလာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးအရောင်၊ ဆံပင်အကောက်အဖြောင့်၊ အရပ်အမောင်းကအစ တချို့သော ရောဂါဘယတွေ အဆုံး၊ ဒါတွေအားလုံးဟာ မိဘဘိုးဘွားတွေဆီကနေ လက်ဆင့်ကမ်း ပါလာတဲ့ 'DNA' လို့ခေါ်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ မော်လီကျူးလေးတွေက ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဆဲလ်လေး တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ ဒီ DNA သတင်းအချက်အလက်တွေ ကိန်းဝပ်နေတယ်လို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားကြပါတယ်။
ဒီ DNA ဆိုတာ သေးငယ်လွန်းလို့ သာမန် မျက်စိနဲ့ မမြင်ရပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကတော့ အလွန် ကြီးမားလှပါတယ်။ မိဘတွေဆီကနေ သန္ဓေသားဆီကို ကူးစက်လာတဲ့ အခါမှာ ဒီ DNA တွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ဘယ်လို တည်ဆောက်ရမယ် ဆိုတဲ့ ပုံစံကြမ်း (Blueprint) ကြီး အဖြစ်နဲ့ ပါလာတာပါ။ တချို့ ကလေးတွေဟာ မွေးကတည်းက ဉာဏ်ရည် ထက်မြက်ကြတယ်၊ တချို့ကျတော့လည်း မွေးရာပါ ရောဂါလေးတွေ ပါလာတတ်ကြတယ်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ သူတို့ရဲ့ Genetic Code လို့ခေါ်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ သတင်းအချက်အလက် အစီအစဉ်တွေ ကွဲလွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ရတာလို့ သိပ္ပံပညာက ဆိုပါတယ်။
ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင်... စက်ရုံတစ်ရုံမှာ ကွန်ပျူတာ ပရိုဂရမ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲထားသလိုပါပဲ။ ပရိုဂရမ်မာက "ဒီခလုတ်ကို နှိပ်ရင် အနီရောင်လင်းမယ်၊ ဟိုခလုတ်နှိပ်ရင် အပြာရောင်လင်းမယ်" လို့ ကုတ်ဒ် (Code) တွေ ရေးထည့်ထားလိုက်ရင်၊ အဲဒီစက်ကြီးဟာ ရေးထားတဲ့ အတိုင်းပဲ တိတိကျကျ အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုပဲ ဦးဇင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ဟာလည်း မိဘတွေဆီကနေ ရရှိထားတဲ့ DNA ဆိုတဲ့ သဘာဝရဲ့ ကုတ်ဒ်တွေ အတိုင်း တိတိကျကျ ကြီးထွားလာရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အင်မတန် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ သဘာဝတရားရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက် ပေးပို့မှု စနစ်ကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ ဒကာကြီးတစ်ယောက်က မေးစရာ ရှိတာက 'အရှင်ဘုရား၊ ဒါဆို လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝ တစ်ခုလုံးကို ဒီ DNA ကပဲ အကုန် ဆုံးဖြတ်သွားတာလား၊ ကိုယ်တိုင် ပြောင်းလဲပိုင်ခွင့် မရှိတော့ဘူးလား' တဲ့။ အလွန်ကောင်းတဲ့ မေးခွန်းပါ။ သိပ္ပံပညာရှင်တွေ ကိုယ်တိုင်ကလည်း "Nature vs Nurture" ဆိုပြီး သဘာဝက ပေးတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ (Nature) နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ပြုစုပျိုးထောင်မှု (Nurture) နှစ်ခုစလုံးက အရေးပါတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ DNA က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေခံကို ပေးပေမယ့်၊ အဲဒီလူရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု၊ နေထိုင်စားသောက်မှု ပုံစံတွေက အဲဒီဗီဇကို ဘယ်လောက် အသက်ဝင်စေမလဲ ဆိုတာကို အပြောင်းအလဲ လုပ်နိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ခေတ်သစ် သိပ္ပံပညာကြီး ဘယ်လောက်ပဲ တိုးတက်တိုးတက်၊ ဖြေရှင်းလို့ မရတဲ့ ပဟေဠိတွေ ရှိနေပါသေးတယ်။ ဥပမာ - မိဘတူ၊ မျိုးရိုးဗီဇ (DNA) တစ်ပုံစံတည်း တူတဲ့ အမြွှာညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ဟာ ကြီးလာတဲ့အခါ စိတ်နေသဘောထားချင်း လုံးဝ မတူတာ၊ တစ်ယောက်က ချမ်းသာပြီး တစ်ယောက်က ဆင်းရဲသွားတာ၊ တစ်ယောက်က သက်တမ်းရှည်ပြီး တစ်ယောက်က အသက်တိုသွားတာ မျိုးတွေကိုတော့ Genetic Inheritance ဆိုတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မျိုးရိုးဗီဇ သက်သက်နဲ့ ရှင်းပြလို့ မရတော့ပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မျိုးစေ့ထက် ပိုနက်နဲတဲ့ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မျိုးစေ့ တစ်ခု ရှိနေတယ် ဆိုတာကို လောကီပညာရှင်တွေ စတင် ရိပ်မိလာကြပါတယ်။
ကဲ... ဆက်လက်ပြီးတော့ ဘုရားရှင်ရဲ့ ပါဠိတော်နဲ့ ချိန်ထိုးကြည့်ကြရအောင်။ ဘုရားရှင်က ဒီ သိပ္ပံပညာရဲ့ ဟာကွက်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော်ကတည်းက၊ မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ စူဠကမ္မဝိဘင်္ဂသုတ် (စာမျက်နှာ-၁) မှာ အတိအကျ ရှင်းလင်း ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်။ တစ်နေ့တော့ တောဒေယျ ပုဏ္ဏားရဲ့ သားဖြစ်တဲ့ သုဘလုလင် ဟာ ဘုရားရှင်ဆီကို ရောက်လာပြီး မေးခွန်းထုတ်ပါတယ်။ "အရှင်ဂေါတမ... လောကမှာ လူတွေဟာ လူချင်းတူတူ ဘာကြောင့် အသက်တိုတဲ့သူနဲ့ အသက်ရှည်တဲ့သူ၊ အနာရောဂါ များတဲ့သူနဲ့ ကျန်းမာတဲ့သူ၊ ဆင်းရဲတဲ့သူနဲ့ ချမ်းသာတဲ့သူ၊ ရုပ်ဆိုးတဲ့သူနဲ့ ရုပ်ချောတဲ့သူ ဆိုပြီး ကွာခြားနေရပါသလဲ" လို့ မေးလျှောက်ပါတယ်။
အဲဒီအခါမှာ ဘုရားရှင်က အလွန်တိုတောင်းပြီး လေးနက်လှတဲ့ စကားရပ်ကြီး တစ်ခုနဲ့ အဖြေပေးတော်မူပါတယ်။ "ကမ္မဿကာ မာဏဝ သတ္တာ၊ ကမ္မဒါယာဒါ၊ ကမ္မယောနီ၊ ကမ္မဗန္ဓူ၊ ကမ္မပဋိသရဏာ။ ကမ္မံ သတ္တေ ဝိဘဇတိ යဒိဒံ ဟီနပ္ပဏီတတာယ" လို့ ဟောတော်မူပါတယ်။ ဒီပါဠိတော်ကို တစ်လုံးချင်းစီ အနက်ဖွင့်ကြည့်မယ်ဆိုရင် 'ကမ္မဿကာ' ဆိုတာ သတ္တဝါတွေဟာ ကံသာလျှင် မိမိပိုင်ဆိုင်သော ဥစ္စာ ရှိကြကုန်၏။ 'ကမ္မဒါယာဒါ' ကံသာလျှင် အမွေခံ ရှိကြကုန်၏။ 'ကမ္မယောနီ' ကံသာလျှင် အကြောင်းရင်း ရှိကြကုန်၏။ 'ကမ္မဗန္ဓူ' ကံသာလျှင် ဆွေမျိုး ရှိကြကုန်၏။ 'ကမ္မပဋိသရဏာ' ကံသာလျှင် ကိုးကွယ်ရာ ရှိကြကုန်၏။ 'ကမ္မံ' ကံတရားသည်သာလျှင်၊ 'သတ္တေ' သတ္တဝါတို့ကို၊ 'ဟီနပ္ပဏီတတာယ' ယုတ်မြတ်သော အဖြစ်ဖြင့်၊ 'ဝိဘဇတိ' ခွဲခြားဝေဖန်တတ်၏ လို့ အနက်အဓိပ္ပာယ် ရပါတယ်။
ဒီပါဠိတော်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို ခေတ်သစ် Genetic Inheritance ပညာရပ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် အလွန်ပဲ အံ့သြစရာ ကောင်းပါတယ်။ သိပ္ပံပညာက "လူတစ်ယောက်ကို DNA က ခွဲခြား ပုံဖော်တယ်" လို့ ဆိုသလိုပဲ၊ ဘုရားရှင်က "သတ္တဝါတွေကို ကံတရားက ခွဲခြား ပုံဖော်တယ်" လို့ ရှင်းပြလိုက်တာပါ။ မိဘဆီကနေ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ DNA ကို အမွေရသလို၊ မိမိ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အတိတ်ကံဆီကနေ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ 'ဝိပါက' (အကျိုးပေး) တွေကို အမွေရရှိတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင်... အတိတ်ဘဝက သူတစ်ပါး အသက်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဒေါသကံ (အကုသိုလ်ကံ) ဟာ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ DNA တစ်ခု အနေနဲ့ သန္ဓေစိတ်မှာ ကိန်းအောင်းလိုက်ပါလာတယ်။ အဲဒီကံမျိုးစေ့ အကျိုးပေး (ဝိပါက) တဲ့ အခါကျတော့၊ ဒီဘဝမှာ အသက်တိုတဲ့ ဗီဇ၊ ရောဂါများတဲ့ ဗီဇ အဖြစ်နဲ့ ရုပ်ခန္ဓာပေါ်မှာ လာပြီး ထင်ဟပ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အတိတ်က မေတ္တာပွားများခဲ့တဲ့ ကုသိုလ်ကံ မျိုးစေ့ ပါလာရင်တော့၊ ဒီဘဝမှာ အသက်ရှည်မယ်၊ ကျန်းမာမယ် ဆိုတဲ့ ကောင်းတဲ့ အမွေကို ရရှိတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကံတရား ဆိုတာဟာ မျက်စိနဲ့ မမြင်ရတဲ့၊ သံသရာ တစ်လျှောက်လုံး သယ်ဆောင်လာခဲ့တဲ့ အလွန် စွမ်းအားကြီးမားလှတဲ့ Spiritual DNA ကြီး တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ် ဆိုတာကို တွေ့မြင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... အခု ဒီအတိတ်ကံ မျိုးစေ့တွေဟာ လက်ရှိဘဝမှာ ဘယ်လို အလုပ်လုပ်သလဲ၊ ခန္ဓာဖြစ်စဉ်ကြီးကို ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ဘယ်လို ရှုမှတ်မလဲဆိုတာ အသေးစိတ် ဓာတ်ခွဲ ကြည့်ရအောင်။ မဟာသရဏဂုံတော်ကြီးရဲ့ ပုဒ်ရေ ၁၆၃ မှာ လာရှိတဲ့အတိုင်း "သဠာယတနပစ္စယာ ဖဿ" ဆိုတဲ့ အကြောင်းအကျိုး ယန္တရားကြီးကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ကြည့်ကြစို့။ ဦးဇင်းတို့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး လည်ပတ်နေတာဟာ အာယတန (၁၂) ပါး၊ တံခါးပေါက် ၆ ပေါက်နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာပါ။ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် ဆိုတဲ့ အတွင်း အာယတန ၆ ပါးနဲ့ အဆင်း၊ အသံ၊ အနံ့၊ အရသာ၊ အတွေ့အထိ၊ ဓမ္မာရုံ ဆိုတဲ့ အပြင် အာယတန ၆ ပါး အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေကြပါတယ်။
ဥပမာ - မျက်စိ (စက္ခုဒွါရ) ဆိုတဲ့ အတွင်းတံခါးပေါက်နဲ့၊ ကြည့်ချင်စရာ ကောင်းတဲ့ အဆင်း (ရူပါရုံ) ဆိုတဲ့ အပြင်အာရုံ လာရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်တယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီအချိန်မှာ အတိတ်ကံက ဖန်တီးပေးလိုက်တဲ့ မျက်စိအကြည်ရုပ် (စက္ခုပသာဒ) ရဲ့ အစွမ်းကြောင့်၊ 'စက္ခုဝိညာဏဓာတ်' လို့ခေါ်တဲ့ မြင်သိစိတ်လေးဟာ ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာပါတယ်။ မျက်စိလည်း ပါတယ်၊ အဆင်းလည်း ပါတယ်၊ မြင်သိစိတ်လည်း ပါတယ်... ဒီတရား သုံးပါး ဆုံမိသွားတာကို အဘိဓမ္မာမှာ 'ဖဿ' (Contact) လို့ ခေါ်ပါတယ်။
ဒီ 'ဖဿ' ဆိုတာ အင်မတန် အရေးကြီးပါတယ်။ သူဟာ အတိတ်ကံရဲ့ အကျိုးပေး (ဝိပါက) ကို လက်ခံရယူတဲ့ အခိုက်အတန့် ဖြစ်သလို၊ အနာဂတ်အတွက် ကံသစ်တွေ ဖန်တီးမယ့် အစမှတ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဖဿ ဖြစ်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ "သြော်... သိပ်လှတာပဲ" ဆိုတဲ့ သာယာတဲ့ ခံစားမှု 'သုခဝေဒနာ' လေး ချက်ချင်း ပေါ်လာပါတယ်။ ဝေဒနာ ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် "ဒါလေး လိုချင်လိုက်တာ" ဆိုတဲ့ 'တဏှာ' နဲ့ တိုက်တွန်းစီရင်တဲ့ 'သင်္ခါရ' တရားတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာပါတော့တယ်။
ဒီဖြစ်စဉ်ကို ခန္ဓာငါးပါး အနေနဲ့ အသေးစိတ် ပြန်ဖွဲ့ကြည့်ကြစို့။ လှပတဲ့ အဆင်းနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ မျက်စိအကြည်ရုပ်က ရုပ်တရားတွေ ဖြစ်လို့ 'ရူပက္ခန္ဓာ' ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအကြည်ရုပ် ဆိုတာ အတိတ်ကံက ဖန်တီးပေးလိုက်တဲ့ ရုပ် (ကမ္မဇရုပ်) ပါ။ မြင်သိစိတ်ကလေးက 'ဝိညာဏက္ခန္ဓာ'၊ သာယာတဲ့ ခံစားမှုက 'ဝေဒနာက္ခန္ဓာ'၊ လှတယ်လို့ မှတ်သားတာက 'သညာက္ခန္ဓာ'၊ လိုချင်တယ်လို့ တိုက်တွန်းစီရင်တာက 'သင်္ခါရက္ခန္ဓာ' ဖြစ်ပါတယ်။ ကြည့်စမ်း... မြင်လိုက်တဲ့ တစ်ခဏလေး အတွင်းမှာတင်၊ အတိတ်ကံရဲ့ အကျိုးဆက် (ဝိပါက) တွေကို ခံစားရင်းနဲ့၊ တဏှာ သင်္ခါရ ဆိုတဲ့ ကံသစ်တွေကိုပါ တပြိုင်တည်း ထုတ်လုပ်သွားတာပါ။
ဒါကို မျက်စိထဲ မြင်အောင် ထပ်ပြောရရင်... ဓာတ် ၁၈ ပါး သဘောတရားနဲ့ ကြည့်ပါ။ စက္ခုဓာတ်၊ ရူပဓာတ်၊ စက္ခုဝိညာဏဓာတ် ဆိုတဲ့ ဓာတ်တရားတွေဟာ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ တိုက်ဆိုင်ပြီး ပေါ်လာတာပါ။ အတိတ်က ကုသိုလ်ကံ ပါလာရင် ကောင်းတဲ့ အာရုံ (ဣဋ္ဌာရုံ) နဲ့ တိုက်ပြီး သုခဝေဒနာ ပေါ်မယ်။ အတိတ်က အကုသိုလ်ကံ ပါလာရင် မကောင်းတဲ့ အာရုံ (အနိဋ္ဌာရုံ) နဲ့ တိုက်ပြီး ဒုက္ခဝေဒနာ ပေါ်မယ်။ ဒီဓာတ်တွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောတရားသက်သက်ဟာ ဘယ်သူ့ရဲ့ ပယောဂ၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဖန်ဆင်းမှုမှ မပါဘဲ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် အကြောင်းအကျိုး သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကိုင်း... သေချာ စဉ်းစားကြည့်ကြစို့။ ဒီလောက် ရှင်းလင်းနေတဲ့ ရုပ်နာမ် ခန္ဓာအစဉ်ကြီး လည်ပတ်သွားတာကို ငါတို့က ဘာကြောင့် "ငါ ခံစားရတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ကံဆိုးမှုပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းမှုပဲ" လို့ ထင်နေကြတာလဲ။ မျက်လှည့်ပြသူရဲ့ ဥပမာကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ။ မျက်လှည့်ဆရာက ကြိုးတစ်ချောင်းကို မြွေဖြစ်အောင် လှည့်စားပြတဲ့အခါ၊ အမှန်ကို မသိတဲ့သူက တကယ့် မြွေအစစ်ကြီး လို့ ထင်ပါတယ်။ အဲဒီလိုပဲ ခန္ဓာငါးပါး ယန္တရားကြီး ကံအားလျော်စွာ ဖြစ်ပျက်နေတာကို အမှန်အတိုင်း မသိတဲ့အခါ "ဒါ ငါပဲ၊ ငါ ခံစားနေရတာပဲ" လို့ အကောင်အထည် 'ငါ' အနေနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားတာဟာ "သက္ကာယဒိဋ္ဌိ" အစစ်ပါပဲ။
အဲဒီ "ငါ" ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကပဲ အခုလည်း ခံစားရတယ်၊ ငါ့ရဲ့ ဒီဆင်းရဲဒုက္ခကြီးက တစ်သက်လုံး ခိုင်မြဲနေတော့မှာပဲ လို့ ထင်နေတာက "သဿတဒိဋ္ဌိ" ပါ။ ပြီးတော့ တချို့ကကျပြန်တော့လည်း အတိတ်ကံဆိုတာ ဘယ်ရှိမလဲ၊ သေရင် ဘာမှ မရှိတော့ဘူး၊ သေရင် ပြီးတာပဲ လို့ ကံနဲ့ ကံရဲ့ အကျိုးကို ပယ်ဖျက်ပြီး အပြတ်ယူတာက "ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိ" ပါ။
တကယ်တမ်း ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ရှုမှတ်ကြည့်လိုက်ရင် မျက်လှည့်ဆရာရဲ့ လှည့်စားမှုကို ချက်ချင်း သိသွားသလိုပါပဲ။ "သြော်... ခံစားရတယ် ဆိုတာ ဝေဒနာက္ခန္ဓာ သက်သက်ပဲ။ မျက်စိနဲ့ အဆင်း တိုက်လို့ ဖဿဖြစ်ပြီး ဝေဒနာ ပေါ်လာတာပါ။ ငါ ခံစားနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဓာတ်သဘောတွေ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတာပါလား" လို့ ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်လိုက်တာနဲ့ "ငါ" ဆိုတဲ့ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ ချက်ချင်း ပြုတ်ကျသွားပါတယ်။
ဒါဆိုရင် လက်တွေ့မှာ ဒုက္ခတစ်ခုခု ရောက်လာရင်، သို့မဟုတ် ကောင်းတဲ့ အာရုံနဲ့ ကြုံလာရင် ဘယ်လိုမှတ်ရမလဲ။ ဥပမာ- ရောဂါတစ်ခုခု ဖြစ်လို့ ကိုယ်လက် နာကျင်ကိုက်ခဲလာတယ် ဆိုပါစို့။ "ငါ့ရဲ့ အတိတ်ကံဆိုးလို့ ငါ နာရတာပဲ" လို့ ညည်းတွားပြီး ပညတ်အာရုံနောက်ကို လိုက်မမှတ်ပါနဲ့။ အဲဒီလို မှတ်ရင် သက္ကာယဒိဋ္ဌိနဲ့ ဒေါသ ဝင်သွားပါပြီ။ "နာကျင်မှု ဝေဒနာလေး ပေါ်လာတယ်... သတိနဲ့ သိတယ်" လို့ပဲ ပရမတ်ကို ဦးစားပေး မှတ်ပါ။
အဲဒီ နာကျင်မှု ဝေဒနာလေးဟာ အကြောင်း (အတိတ်ကံ ဝိပါက + ပစ္စုပ္ပန် ဖဿ) ကြောင့် ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပဲ အသစ်အသစ် အစားထိုးကာ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဓမ္မသဘောလေးပါ။ သတိလေးနဲ့ စောင့်ကြည့်နေရင် အဲဒီဝေဒနာလေး ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာကို အထင်အရှား မြင်ရပါမယ်။ ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာကို မြင်တော့ "ခိုင်တယ်၊ မြဲတယ်" လို့ ထင်တဲ့ သဿတဒိဋ္ဌိ လုံးဝ ပြုတ်ပါတယ်။ ပျက်သွားပေမယ့် အကြောင်းမကုန်သေးရင် နောက်ထပ် ဝေဒနာအသစ် ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်တာကို မြင်တဲ့အတွက် ဥစ္ဆေဒဒိဋ္ဌိလည်း ပြုတ်ပါတယ်။ ရုပ်နဲ့နာမ်ပဲ ရှိတယ်၊ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ မပါဘူးလို့ သိတဲ့အတွက် ဒိဋ္ဌိသုံးပါးလုံး ကွာကျပြီး၊ အတိတ်ကံကို အကြောင်းပြု၍ ဝိပဿနာ ဉာဏ်အမြင်ကို ရရှိလာမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဟုတ်လား သူတော်ကောင်းတို့ရေ။
ဒီသဘောတရားကို လက်တွေ့ဘဝမှာ ဘယ်လို အသုံးချမလဲဆိုတာကို ပြတိုက်ကြီး တစ်ခုက ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ပြောပြချင်ပါတယ်။ အချိန်ကတော့ ပြတိုက်ရဲ့ သုတေသန ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ အလုပ်များနေတဲ့ နေ့လည်ခင်း တစ်ခုပါ။ ပြတိုက်မှာ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေကို စစ်ဆေးရတဲ့ အဖွဲ့ထဲက ဝန်ထမ်းငယ်လေး မောင်ဘ ဟာ အသစ် တူးဖော်ရရှိလာတဲ့ ရှေးဟောင်း ရွှေဆင်းတုတော် နှစ်ဆူကို (Case-2407) အသေအချာ စစ်ဆေးနေပါတယ်။ အဲဒီ ဆင်းတုတော် နှစ်ဆူဟာ အရွယ်အစား၊ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်၊ အလေးချိန် အားလုံး တစ်ပုံစံတည်း ထပ်တူကျနေပါတယ်။
မောင်ဘဟာ ဓာတ်ခွဲခန်းက စက်ကိရိယာတွေနဲ့ ရွှေရဲ့ ပါဝင်မှု ရာခိုင်နှုန်း (Physical DNA) ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာလည်း နှစ်ဆူစလုံးဟာ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း ရွှေစင်တွေ ဖြစ်နေတာကို အံ့သြဖွယ် တွေ့ရပါတယ်။ ဒါနဲ့ သူက ပြတိုက်မှူးကြီး ဦးစံလင်းဆီကို ပြေးသွားပြီး "ဆရာကြီး... ဒီဆင်းတုတော် နှစ်ဆူက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းမှုအရရော၊ ပါဝင်တဲ့ ဒြပ်စင်တွေအရရော လုံးဝ အတူတူပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီနှစ်ဆူစလုံးဟာ သမိုင်းတန်ဖိုး အတူတူပဲ ဖြစ်ရမယ်" လို့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်နဲ့ တင်ပြလိုက်ပါတယ်။ မောင်ဘရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အပြင်ပန်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက် (DNA) ကိုသာ အဓိကထား မြင်နေပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ ပြတိုက်မှူးကြီး ဦးစံလင်းဟာ ဆင်းတုတော် နှစ်ဆူကို အသေအချာ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ပြုံးပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အသံနဲ့ "မောင်ဘ... မင်းရဲ့ စစ်ဆေးမှုက မှန်ပါတယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံ (Physical DNA) က အတူတူပဲ။ ဒါပေမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုရဲ့ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ တန်ဖိုး (Authenticity) ဆိုတာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တစ်ခုတည်းနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး။ သူ့ရဲ့ အတိတ်သမိုင်းကြောင်း၊ ဘယ်သူတွေက ဘယ်လို စေတနာတွေနဲ့ ကိုးကွယ်ခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့ 'ကံ' အကြောင်းတရားကိုပါ ထည့်စဉ်းစားရမယ်" လို့ ရှင်းပြပါတယ်။
ဆက်ပြီး ဦးစံလင်းက ပြတိုက်ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်နှင့် စစ်မှန်မှုဆိုင်ရာ မူဝါဒ (Policy 5) ကို ထုတ်ယူလိုက်ပါတယ်။ "အပိုဒ် ၅.၁ (Art 5.1: Provenance tracking vs Material composition) အရ၊ ငါတို့ဟာ ဒီပစ္စည်းတွေရဲ့ ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ သမိုင်းကြောင်း (Origin) ကိုပါ စစ်ဆေးရမယ်။ ကဲ... Template T205 (Origin tracing template) ကို ယူခဲ့။ ဒီဆင်းတုတော် နှစ်ဆူကို တူးဖော်ရရှိတဲ့ မြေလွှာ အနေအထား၊ ပတ်ဝန်းကျင်က ကျောက်စာ အထောက်အထားတွေကို ပြန်စစ်ကြည့်မယ်" လို့ လမ်းညွှန်လိုက်ပါတယ်။
စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ အလွန် ကွာခြားတဲ့ အဖြေကို ရရှိပါတယ်။ ပထမ ဆင်းတုတော်ဟာ ရှေးခေတ်က မင်းကြီးတစ်ပါးက သာသနာကို ကြည်ညိုလွန်းလို့ ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်စေတနာနဲ့ သီးသန့် သွန်းလုပ်ပူဇော်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒုတိယ တစ်ဆူကတော့ အဲဒီခေတ်က သူခိုးတွေက ပထမ ဆင်းတုတော်ကို အတုခိုးပြီး ခိုးဝှက်ရောင်းချဖို့ လောဘစေတနာနဲ့ ခိုးသွန်းထားတဲ့ အတု ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ DNA က တူနေပေမယ့်၊ နောက်ကွယ်က စေတနာ (ကံမျိုးစေ့) ချင်း လုံးဝ ကွာခြားနေပါတယ်။
ဒီအခါမှာ မောင်ဘလည်း မျက်စိပွင့်သွားပါတယ်။ "သြော်... အပြင်ပန်း ရုပ်ရည် တူတိုင်း တန်ဖိုး တူတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ နောက်ကွယ်က ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ သမိုင်းကြောင်း၊ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ စေတနာကသာ တကယ့် တန်ဖိုးကို ဆုံးဖြတ်တာပါလား" လို့ နားလည်သွားပါတယ်။ ကြည့်စမ်း သူတော်ကောင်းတို့ရေ... လူတွေရဲ့ ဘဝမှာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ မိဘဆီက ရတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ DNA က ဘယ်လိုပဲ ရှိနေပါစေ၊ အတိတ်က ပါလာတဲ့ ကံမျိုးစေ့နဲ့ လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပြုလုပ်တဲ့ စေတနာတွေကသာ မိမိရဲ့ တကယ့် တန်ဖိုး (Authenticity) ကို ဆုံးဖြတ်ပေးတာ ဖြစ်ပါတယ် ဆိုတာ ဒီဇာတ်လမ်းလေးက သက်သေပြနေပါတယ်။ ဟုတ်လား သူတော်ကောင်းတို့ရေ။
ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... အခုဟောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေး ကြည့်ကြစို့။ လောကမှာ အတိတ်ကံကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မျိုးရိုးဗီဇကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အာရုံနဲ့ ဒွါရ တိုက်ခိုက်ပြီး လည်ပတ်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ခန္ဓာငါးပါးရဲ့ အစဉ်အဆက်ဟာ အမှန်တကယ်တော့ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးတတ်တဲ့၊ ဆင်းရဲတဲ့ ဒုက္ခသစ္စာကြီး ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါကို သေချာ ပိုင်းခြားသိဖို့ လိုပါတယ်။
ဒီဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ်တွေပေါ်မှာ၊ ရရှိလာတဲ့ အကျိုးဝိပါကတွေပေါ်မှာ "ဒါက ငါ့ရဲ့ ကံပဲ၊ ငါ ခံစားနေရတာပဲ၊ ငါ လိုချင်တယ်" ဆိုပြီး အတ္တနဲ့ တပ်မက်စွဲလမ်းနေတာ၊ အဝိဇ္ဇာကြောင့် တဏှာ သင်္ခါရ ဆိုတဲ့ ကံသစ်တွေ ထပ်မံ ပြုလုပ်နေတာဟာ ဒုက္ခကို ဖြစ်စေတဲ့ သမုဒယသစ္စာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို တဏှာအစွဲတွေ၊ "ငါ" ဆိုတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲတွေ၊ ကံသစ် ပြုလုပ်မှုတွေ လုံးဝ ချုပ်ငြိမ်းသွားတဲ့ အခြေအနေ၊ အတိတ်ကံ လက်ရှိကံ အားလုံးတို့၏ အဆုံးသတ်ရာ အငြိမ်းဓာတ် နိဗ္ဗာန်ဟာ နိရောဓသစ္စာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီလို ကံတရားတွေ ချုပ်ငြိမ်းရာကို ရောက်ရှိဖို့အတွက်၊ အကြောင်းအကျိုး ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ်ကို ပိုင်းခြားသိမြင်ပြီး၊ အာရုံနဲ့ ဒွါရ တိုက်ခိုက်လို့ 'ဖဿ' ဖြစ်တိုင်း၊ ဝေဒနာ ပေါ်လာတိုင်း "ငါ မဟုတ်ဘူး၊ ခန္ဓာငါးပါး ဓာတ်သဘော သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်" လို့ သတိပဋ္ဌာန်နဲ့ အစဉ်မပြတ် ရှုမှတ်နေတဲ့ ကျင့်စဉ်ဟာ မဂ္ဂသစ္စာ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာကျင့်သုံးနေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ် ဆိုတာ အလွန်ပဲ ပေါ်လွင်နေပါတယ်။ ဟုတ်လား သူတော်ကောင်းတို့ရေ။
ဒီနေ့ ဟောခဲ့တဲ့ ဓမ္မအလျှောက် အားလုံးပဲ မိမိတို့ သန္တာန်မှာ အတိတ်ကံ ဝိပါကကြောင့် ပေါ်လာသမျှသော အာရုံတိုင်းကို သတိပညာဖြင့် ထိန်းကျောင်းနိုင်ကြပါစေ၊ မျိုးရိုးဗီဇနှင့် အတိတ်ကံတို့၏ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုကို ပိုင်းခြားသိမြင်ကာ ကောင်းသော ပစ္စုပ္ပန်ကံများကိုသာ အသစ် ထပ်မံ စိုက်ပျိုးနိုင်ကြပါစေ၊ ကိုယ်ကျန်းမာ၊ စိတ်ချမ်းသာကြပြီး၊ မကောင်းသော ကံကြမ္မာ အနှောင်အဖွဲ့များမှ လွတ်ကင်းကာ၊ အဆုံးစွန်သော သံသရာမှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြပါစေ လို့ ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။
ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက
The Office Of Siridantamahapalaka
The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Private Museum.
နေ့စွဲ - ၇ ဇန်နဝါရီ ၂၀၂၄
ORCID: 0009-0000-0697-4760
Website: www.siridantamahapalaka.com
Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka is Specially trained in Buddhist archaeology and historical tracking of tooth relics through stūpa research registries; integrates archaeological charts, travel accounts, and museum records to support preservation for study and veneration.
