နေ့ရက် - ဇူလိုင်လ (၃) ရက်၊ ၂၀၂၃ (Day-184)- မယှဉ်တွဲခြင်း (Dissociated: Vippayutta)
ကိုးကားကျမ်း - အဘိဓမ္မာပိဋကတ်၊ ပဋ္ဌာန်းပါဠိတော် (ဝိပ္ပယုတ္တပစ္စယော)။
သိပ္ပံနယ်ပယ် - Isolation Protocols (သီးသန့်ခွဲခြားခြင်းနှင့် ကာကွယ်ရေး စံချိန်စံညွှန်းများ)
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီးအား လည်းကောင်း၊ တရားတော်မြတ်အား လည်းကောင်း၊ သံဃာတော်မြတ်အား လည်းကောင်း၊
ကျေးဇူးရှင် မိခင်အပေါင်းတို့အား လည်းကောင်း၊ ကျေးဇူးရှင် ဖခင်အပေါင်းတို့အား လည်းကောင်း၊ သင်ဆရာ မြင်ဆရာ ကြားဆရာ အပေါင်းတို့အား လည်းကောင်း (ဤ အနန္တငါးပါးတို့အား) ရိုသေမြတ်နိုး လက်စုံမိုး၍ ရှိခိုးပူဇော် ဖူးမြော်မာန်လျှော့ ကန်တော့ပါ၏ အရှင်ဘုရား။
ကန်တော့ရသော ကုသိုလ်ကံ စေတနာတို့ကြောင့် အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း ဆိုတဲ့ ဒုက္ခအပေါင်းမှ ကင်းဝေးပြီး၊ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေကုန်သတည်း။
ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီနေ့ သာသနာနှစ် ၂၅၆၇ ခုနှစ်၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ဝါဆိုလပြည့်ကျော် (၁) ရက်၊ ခရစ်နှစ် ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၃) ရက်၊ တနင်္လာနေ့ မင်္ဂလာရှိသော နံနက်ခင်းအချိန်အခါ ဖြစ်ပါတယ်။
မနေ့က ဝါဆိုလပြည့်နေ့တုန်းကတော့ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ "သမ္ပယုတ္တ" ဆိုတဲ့ "ပေါင်းစည်းခြင်း၊ ညီညွတ်ခြင်း" အကြောင်းကို ဟောကြားခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီနေ့ကျတော့ တစ်မျိုးပြောင်းပြီး ဟောရမယ်။ အဲဒါကတော့ "ဝိပ္ပယုတ္တ" (Dissociated) ဆိုတဲ့ "မယှဉ်တွဲခြင်း၊ ကင်းကွာခြင်း၊ သီးသန့်ခွဲခြားထားခြင်း" ဆိုတဲ့ သဘောတရား ဖြစ်ပါတယ်။
လောကကြီးမှာ အရာရာတိုင်း ပေါင်းလို့မရဘူး သူတော်ကောင်းတို့။ တချို့အရာတွေက ရောရင် ဒုက္ခရောက်တယ်။ ခွဲထားမှ၊ ကင်းကွာနေမှ အကျိုးပြုတဲ့ အရာတွေလည်း ရှိတယ်။ ဥပမာ - မီးနဲ့ ရေ လိုပေါ့။ အတူထားရင် ပျက်စီးမယ်။ ခွဲထားရင် အကျိုးရှိမယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်းတို့အနေနဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေ၊ အကုသိုလ်တွေနဲ့ မရောနှောဘဲ သီးသန့်နေထိုင်နည်း၊ ဘေးကင်းအောင် နေနည်းကို ဓမ္မနဲ့ယှဉ်ပြီး လေ့လာကြရအောင်။
ကဲ... တရားမဟောခင်မှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ စိတ်ကလေးကို ငြိမ်သက်သွားအောင်၊ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အာရုံတွေကနေ "ခွဲထွက်" ပြီး တည်ငြိမ်သွားအောင် ကသိုဏ်းနည်းလေးနဲ့ အာရုံပြုကြမယ်။ ဒီနေ့ ခေါင်းစဉ်က "ခွဲခြားခြင်း၊ ကင်းကွာခြင်း" ဆိုတော့ အာကာသ (Space) ဆိုတဲ့ ဟာလာဟင်းလင်း သဘောကို ယူပြီး "အာကာသ ကသိုဏ်း" (Akasa Kasina) လေးကို စီးဖြန်းကြည့်ကြမယ်။
ကိုင်း... အားလုံးပဲ ခါးလေးတွေ ဆန့်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ကြပါ။ မျက်စိကို မှိတ်ထားပါ။
မိမိတို့ရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာ ဘာမှမရှိတဲ့ ကောင်းကင်ပြင်ကြီး၊ ဒါမှမဟုတ် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ အပေါက်ကလေး တစ်ခုကို အာရုံပြုကြည့်ပါ။ အရာဝတ္ထုတွေ တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု မထိအောင် ကြားခံထားတဲ့ "လွတ်နေတဲ့ နေရာလပ်" လေးကို မြင်ယောင်ပါ။
"အာကာသ... အာကာသ... အာကာသ" (သို့မဟုတ်) "လွတ်တယ်... ကင်းတယ်... လွတ်တယ်... ကင်းတယ်" လို့ စိတ်ထဲက ရွတ်ဆိုရင်း၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကို လောကီအာရုံတွေနဲ့ မရောယှက်စေဘဲ သီးသန့်လေး ခွဲထုတ်လိုက်ပါ။ တစ်မိနစ်လောက် ငြိမ်သက်စွာ နေကြပါစို့။
(တစ်မိနစ်ခန့် ငြိမ်သက်ခြင်း)
ကိုင်း... စိတ်ကလေး ကင်းရှင်းသွားပြီဆိုရင် ဒီ "မယှဉ်တွဲခြင်း" သဘောတရားကို ခေတ်သစ်သိပ္ပံပညာ (Medical Science & Safety Protocols) ရှုထောင့်ကနေ အရင်ဆုံး ရှင်းပြချင်ပါတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဆေးရုံတွေ၊ ဓာတ်ခွဲခန်းတွေမှာ "Isolation Protocol" (သီးသန့်ခွဲခြားခြင်း စနစ်) ဆိုတာ ရှိတယ်။ အထူးသဖြင့် ကူးစက်ရောဂါ ကုသဆောင်တွေမှာပေါ့။
ဆရာဝန်တစ်ယောက်က ခွဲစိတ်ခန်း ဝင်တော့မယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်ရလဲ? လက်ကို စင်ကြယ်အောင် ဆေးရတယ်။ ပိုးသတ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံ (Sterile Gown) ကို ဝတ်ရတယ်။ နှာခေါင်းစည်း (Mask) တပ်ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ?
ဆရာဝန်နဲ့ လူနာနဲ့က "ကုသမှု" အရ ဆက်စပ်နေပေမယ့်၊ "ပိုးမွှား" အရ လုံးဝ မထိတွေ့ရအောင် (Dissociate ဖြစ်အောင်) လုပ်ထားတာ။ အဲဒါကို "Aseptic Technique" (ပိုးကင်းစင် နည်းစနစ်) လို့ ခေါ်တယ်။
သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ။
ဆရာဝန်က လူနာကို လက်နဲ့ ထိပြီး ခွဲစိတ်နေတယ်။ (ဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှု - Physical Contact).
ဒါပေမယ့် လက်အိတ် ခံထားတဲ့အတွက် ဆရာဝန်ရဲ့ လက်မှာရှိတဲ့ ပိုးက လူနာဆီ မရောက်ဘူး။ လူနာရဲ့ သွေးက ဆရာဝန်ဆီ မရောက်ဘူး။ (ဒါက ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ကင်းကွာမှု - Biological Dissociation).
ဒီလို "ထိလျက်နဲ့ ကင်းနေတာ"၊ "အတူရှိနေပေမယ့် မရောနှောတာ" ဟာ အင်မတန် အဆင့်မြင့်တဲ့ သိပ္ပံနည်းကျ ကာကွယ်မှု ဖြစ်ပါတယ်။
နောက်တစ်မျိုးကတော့ "Quarantine" (ကွာရန်တင်း) ပေါ့။
မနှစ်က ကိုဗစ်ကာလတုန်းက သူတော်ကောင်းတို့ ကြုံဖူးကြမှာပါ။ ရောဂါပိုး ရှိနေသူကို သီးသန့် ခွဲထားလိုက်တယ်။ ဒါဟာ သူ့ကို မုန်းလို့ ခွဲတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျန်တဲ့ အများစုကို ဘေးကင်းစေချင်လို့ "Vippayutta" လုပ်လိုက်တာ။
သိပ္ပံပညာမှာ "Reaction" (ဓာတ်ပြုခြင်း) ဖြစ်ရင် ပေါက်ကွဲမယ့် ဓာတုပစ္စည်းတွေကို သီးသန့် ဗူးတွေနဲ့ ခွဲထည့်ထားသလိုပါပဲ။ လုံခြုံရေးအတွက်၊ ဘေးကင်းရေးအတွက် "မယှဉ်တွဲခြင်း" ဟာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ စနစ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ကိုင်း... သိပ္ပံဘက်ကနေ ရှင်းပြပြီးပြီ ဆိုတော့ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ အဘိဓမ္မာ ဒေသနာတော်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကြစို့။ ဒီနေ့အတွက် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ပဋ္ဌာန်းတရားတော်ကတော့ "ဝိပ္ပယုတ္တပစ္စယော" (Vippayutta Paccayo) ဖြစ်ပါတယ်။
ပါဠိတော်ကို ဦးပဉ္ဇင်း ရွတ်ဖတ်ပူဇော်ပါမယ်။ နာယူကြပါဦး။
"ရူပိနော ဓမ္မာ အရူပီနံ ဓမ္မာနံ၊ အရူပိနော ဓမ္မာ ရူပီနံ ဓမ္မာနံ ဝိပ္ပယုတ္တပစ္စယေန ပစ္စယော။"
မြန်မာလို အနက်ဖွင့်ရရင် -
"ရုပ်တရားတို့သည် နာမ်တရားတို့အား လည်းကောင်း၊ နာမ်တရားတို့သည် ရုပ်တရားတို့အား လည်းကောင်း မနှောမယှက် သီးခြားတည်ရှိခြင်း (ဝိပ္ပယုတ္တ) သတ္တိဖြင့် ကျေးဇူးပြုပါပေ၏။"
ဒီနေရာမှာ ထူးဆန်းတာက "မယှဉ်တွဲဘဲနဲ့ ကျေးဇူးပြုတယ်" ဆိုတာပါပဲ။
ဥပမာ - သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ မျက်စိ (Cakkhu Vatthu) ဆိုတာ "ရုပ်"။ မြင်သိစိတ် (Cakkhu Vinnana) ဆိုတာ "နာမ်"။
ဒီနှစ်ခုက အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ဘယ်တော့မှ မရောသွားဘူး။
မျက်စိက အကောင်အထည် ရှိတယ်။ စိတ်က အကောင်အထည် မရှိဘူး။
မျက်စိက အရောင်ဆင်း ရှိတယ်။ စိတ်က အရောင်ဆင်း မရှိဘူး။
သူတို့ဟာ "ဆီ နှင့် ရေ" အတူတကွ ရှိနေသလိုမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် "ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာရေပြင် နှင့် ငါး" တို့ အတူရှိနေသလိုမျိုး တစ်ခုနဲ့ တစ်ခု မရောနှောဘဲ ကျေးဇူးပြုနေကြတယ်။
မနေ့က ဟောခဲ့တဲ့ "သမ္ပယုတ္တ" (နို့နှင့်ရေ) နဲ့ မတူဘူးနော်။
စိတ်နဲ့ စေတသိက်ကျတော့ "နို့နဲ့ ရေ" လို ရောသွားတယ်။ (ဒါက သမ္ပယုတ္တ)။
ရုပ်နဲ့ နာမ်ကျတော့ "ဆီနဲ့ ရေ" လို၊ "အိုး နဲ့ အိုးစည်" လို မရောဘဲ အတူရှိနေတယ်။ (ဒါက ဝိပ္ပယုတ္တ)။
ဒီ ဝိပ္ပယုတ္တ သဘောတရားဟာ ဘာကြောင့် အရေးကြီးသလဲ ဆိုရင်... "သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲ" ကနေ ထွက်မြောက်ဖို့အတွက် အဓိက သော့ချက် ဖြစ်လို့ပါပဲ။
နိဗ္ဗာန်ဆိုတာ ဘာလဲ?
နိဗ္ဗာန်ဆိုတာ "သင်္ခါရတရားတွေနဲ့ ဝိပ္ပယုတ္တ ဖြစ်နေတဲ့ (မယှဉ်တွဲတော့တဲ့) ဓာတ်သဘော" ပါ။
ကိလေသာ အပူတွေနဲ့ မရောတော့တဲ့ အအေးဓာတ်ပါ။
ဒါကြောင့် ဘုရားရှင်က "အသံသဂ္ဂ" (အပေါင်းအဖော်တို့မှ ကင်းဆိတ်ခြင်း) ကို ချီးမွမ်းတော်မူတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကဲ... အခု သူတော်ကောင်းတို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ ဝိပဿနာ ရှုကွက် အပိုင်းကို ရောက်ပါပြီ။ "ဝိပ္ပယုတ္တ" သဘောတရားကို ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘယ်လို ရှုမြင်မလဲ။
ဒီနေရာမှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ရဲ့ စိတ်အစဉ်၊ ဝိညာဉ်အစဉ်ကို သဘာဝကျကျ ဓာတ်ခွဲကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဝိပဿနာ ရှုတယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ "ခွဲခြားခြင်း" (Analysis) ပါပဲ။ "သိစိတ်" နဲ့ "အာရုံ" ကို မရောနှောအောင် ခွဲခြားတဲ့ နည်းစနစ်ကို သုံးရပါမယ်။
ဝိပဿနာ ရှုမှတ်တဲ့အခါမှာ...
ဥပမာ - တရားထိုင်နေရင်း ခြေထောက်က နာလာတယ် ဆိုပါစို့။ "နာတယ်... နာတယ်" လို့ မှတ်နေတယ်။
သာမန်လူက "ငါ နာတယ်"၊ "ငါ့ခြေထောက်ကြီး ကျိုးတော့မယ်" လို့ "နာတာ" နဲ့ "ငါ" နဲ့ကို ရောချ (Mix) လိုက်တယ်။ ဒါ "သမ္ပယုတ္တ" အမှားကြီး ဖြစ်နေပြီ။
ယောဂီကတော့ "ဝိပ္ပယုတ္တ" နည်းနဲ့ ရှုရမယ်။ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ -
၁။ အာရုံ (Object): နာနေတဲ့ သဘော (ရုပ်ဖောက်ပြန်မှု) က တစ်ခြား။
၂။ အသိ (Subject): နာမှန်း သိနေတဲ့ စိတ်ကလေးက တစ်ခြား။
ဒီနှစ်ခုကို ဆရာဝန်တွေ သုံးတဲ့ "Isolation Protocol" လိုပဲ သီးသန့် ခွဲလိုက်ပါ။
"ဟောဒီမှာ နာနေတာက ရုပ်တရား၊ ဒါကို သိနေတာက နာမ်တရား။ သိနေတဲ့ကောင်က မနာဘူး။ နာနေတဲ့ကောင်က မသိဘူး။"
အဲဒီလို ခွဲနိုင်ရင်... ခြေထောက်ကတော့ နာနေမယ်၊ ဒါပေမယ့် စိတ်က မပူလောင်တော့ဘူး။
ဆရာဝန်က လူနာကို လက်အိတ်စွပ်ပြီး ထိသလိုမျိုး၊ ယောဂီကလည်း "နာကျင်မှု" ကို "သတိ" (Sati) ဆိုတဲ့ လက်အိတ်စွပ်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့... အဲဒီ ဒုက္ခအပူက စိတ်ထဲကို ကူးစက်မလာတော့ဘူး။
အဲဒါကို "ခန္ဓာငါးပါးကို ဉာဏ်နဲ့ ခွဲစိတ်ခြင်း" (Dissection by Wisdom) လို့ ခေါ်ပါတယ်။
တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်။ အဲဒီအခါမှာလည်း "ဝိညာဏ်ဆိုတာ ရေပွက်ပမာ... ဘာနဲ့မှ မရောဘူး၊ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်တာပဲ" ဆိုတဲ့ အသိနဲ့...
ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ လောဘ၊ ဒေါသတွေကို "ငါ့စိတ်" လို့ လက်မခံဘဲ၊ "ဒါ ဧည့်သည်တွေပဲ... ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး" လို့ "Isolation" လုပ်ပစ်ရမယ်။
ကိုဗစ်လူနာကို သီးသန့် ခွဲထားသလိုပဲ၊ ဒေါသ ဖြစ်လာရင် "ဟော... ဒေါသ လာနေပြီ... သူ့ကို သီးသန့်ကြည့်လိုက်၊ ငါနဲ့ မရောစေနဲ့" လို့ ရှုမှတ်ရပါမယ်။
ဒီသဘောတရားကို ပိုပြီး ထင်ရှားသွားအောင် Hswagata ပြတိုက်ကြီးမှာ တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကတော့ ပြတိုက်မှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ရှားပါး ဖြစ်စဉ်လေး တစ်ခုပါ။
ဇာတ်ကောင်တွေကတော့ လူငယ်ပြတိုက်မှူးလေး "ကိုအောင်" နဲ့ ပြတိုက်တာဝန်ခံ ဆရာတော်ပေါ့။
တစ်နေ့မှာ... ပြတိုက်ကို အလှူရှင်တစ်ယောက်က ရှေးဟောင်း ဓာတ်တော်ကြုတ်ကြီး တစ်ခု လာလှူတယ်။ အဲဒီကြုတ်က နှစ်ပေါင်းများစွာ မြေကြီးထဲ မြှုပ်နေတာဆိုတော့ ရေညှိတွေ၊ မှိုတွေ (Fungus) တက်နေတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ အလှူရှင်ကလည်း မြို့ထဲမှာ နာမည်သိပ်မကောင်းတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ (ဆိုလိုတာက ပစ္စည်းကလည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မသန့်ရှင်းဘူး၊ အလှူရှင်ကလည်း နာမည်ဂုဏ်သတင်း မသန့်ရှင်းဘူး)။
လူငယ်လေး ကိုအောင်ကတော့ စေတနာစောပြီး "ဆရာတော်... ဒီလောက် ရှေးကျတဲ့ ပစ္စည်းကြီး၊ ချက်ချင်း ပြခန်းထဲ တင်လိုက်ရအောင်" ဆိုပြီး အားတက်သရော ပြောတယ်။ သူက "ရော" ချင်နေပြီ။ (Association လုပ်ချင်နေပြီ)။
ဒါပေမယ့် ဆရာတော်က တားလိုက်တယ်။ "ဟေ့... ကိုအောင်၊ နေဦး။ ဒီပစ္စည်းကို ချက်ချင်း လက်မခံနဲ့ဦး။ ပြတိုက်မှာ 'Isolation Room' (သီးသန့်ခန်း) ရှိတယ်။ အဲဒီကို အရင် ပို့ရမယ်" တဲ့။
ဆရာတော်က လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း (Quarantine Measures - T190) ဆောင်ရွက်ခိုင်းလိုက်တယ်။
၁။ Physical Isolation: ဒီကြုတ်မှာ ပါလာတဲ့ မှိုတွေက တခြား ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို ကူးစက်သွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် လေလုံခန်း (Airlock) ထဲမှာ ၇ ရက် ထားပြီး သန့်စင်ရမယ်။
၂။ Reputational Isolation: ဒီအလှူရှင်ရဲ့ နောက်ခံ သမိုင်းကြောင်း မရှင်းလင်းသေးသမျှ၊ ပြတိုက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ (Brand) နဲ့ မရောနှောစေရဘူး။ "လက်ခံသည်" ဆိုတဲ့ စာရွက်စာတမ်း မထုတ်ပေးခင် သေချာ စိစစ်ရမယ်။
ကိုအောင်က အစကတော့ မကျေနပ်ဘူး။ "ဆရာတော်ကလည်း... လူတစ်ယောက် ကုသိုလ်လုပ်တာကို ဒီလောက်တောင် ခွဲခြားရသလား" လို့ စိတ်ကောက်တယ်။
ဒါပေမယ့် ၃ ရက်လောက် နေတော့ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့... အဲဒီ ကြုတ်မှာ ကပ်နေတဲ့ မှိုတွေက အဆိပ်ငွေ့တစ်မျိုး ထုတ်လွှတ်တာ တွေ့ရတယ်။ သီးသန့်ခန်းထဲ ထည့်ထားလို့သာ တော်တော့တယ်။ တခြားပစ္စည်းတွေနား ထားမိရင် အကုန် ပျက်စီးကုန်မှာ။
နောက်ပြီး သတင်းစာထဲမှာလည်း အဲဒီ အလှူရှင်က တရားမဝင် ပစ္စည်းမှောင်ခိုမှုနဲ့ သတင်းထွက်လာတယ်။ တော်သေးတယ်... ပြတိုက်က တရားဝင် လက်ခံလွှာ မထုတ်ပေးလိုက်ရသေးဘူး။ "Vippayutta" လုပ်ထားလို့ (ခပ်ခွာခွာ နေထားလို့) ပြတိုက်လည်း အမှုမပတ်တော့ဘူး။
အဲဒီတော့မှ ကိုအောင်လည်း သဘောပေါက်သွားတယ်။ "ဩော်... ခွဲခြားသင့်တဲ့အချိန်မှာ ခွဲခြားထားတာဟာ ရက်စက်တာ မဟုတ်ဘူး။ အားလုံးကို ကယ်တင်တာ (Safeguarding) ပါလား" လို့ နားလည်သွားတယ်။
ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကနေ ဘာသင်ခန်းစာ ယူရမလဲ။
၁။ အရာရာကို ရောနှောလိုက်တာဟာ ညီညွတ်ခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ အဆိပ်နဲ့ ဆေးကို ရောရင် အန္တရာယ် ရှိပါတယ်။
၂။ ကိုယ့်ဘဝ၊ ကိုယ့်မိသားစု၊ ကိုယ့်စိတ်ကို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အပေါင်းအသင်း၊ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အမူအကျင့်တွေနဲ့ "Isolation" (ဝိပ္ပယုတ္တ) လုပ်ထားတာဟာ အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
၃။ ဝိပဿနာ ရှုတဲ့အခါမှာလည်း "ငါ" နဲ့ "ဒုက္ခ" ကို မရောဘဲ၊ ဉာဏ်နဲ့ သီးသန့်ခွဲထုတ်ပြီး ကြည့်တတ်မှ စိတ်ချမ်းသာမှု ရနိုင်ပါတယ်။
နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကြစို့။
အကယ်၍ ကိုအောင်သာ အဲဒီ ကြုတ်ကို ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်ရင် ဖြစ်လာမယ့် မှိုရောဂါတွေ၊ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းမှုတွေဟာ "ဒုက္ခသစ္စာ" ပါ။
အဲဒီလို ရောနှောချင်တဲ့ စိတ်၊ အားနာတဲ့ စိတ်၊ စိစစ်မှု မရှိတဲ့ မောဟဟာ "သမုဒယသစ္စာ" ပါ။
လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း သီးသန့်ခွဲထားလိုက်လို့ ပြတိုက်ကြီး ဘေးကင်းသွားတာ၊ စိတ်အေးရတာဟာ "နိရောဓသစ္စာ" (ဘေးဒုက္ခ ချုပ်ငြိမ်းခြင်း) ပါ။
အဲဒီလို ခွဲခြားသိမြင်တဲ့ ဉာဏ်၊ ကျင့်သုံးလိုက်တဲ့ စည်းကမ်း (Protocol) ဟာ "မဂ္ဂသစ္စာ" ပါပဲ။
ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းများ အားလုံး... ယနေ့ ဇူလိုင်လ (၃) ရက်နေ့မှာ... မိမိတို့ရဲ့ ဘဝအိမ်ဂေဟာကိုရော၊ စိတ်နှလုံးသားကိုပါ အကုသိုလ် အညစ်အကြေးများ ဝင်မလာနိုင်အောင် "ဝိပ္ပယုတ္တ" (Isolation Protocol) ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းများနဲ့ စောင့်ရှောက်နိုင်ကြပါစေ။ ကိလေသာ အပူမီးများနဲ့ မယှဉ်တွဲဘဲ၊ အေးချမ်းသော နိဗ္ဗာန်ဓာတ်နှင့်သာ ယှဉ်တွဲ နေထိုင်နိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။
"ဘေးအန္တရာယ်တို့မှ ကင်းကွာနိုင်ကြပါစေ..."
"ကိလေသာ အညစ်အကြေးများနှင့် မယှဉ်တွဲကြပါစေနှင့်..."
"ရုပ်နာမ်နှစ်ပါးကို ပိုင်းခြားသိမြင်၍ ဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်ကင်းနိုင်ကြပါစေ..."
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။
သာဓု... သာဓု... သာဓု။
ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက
The Office Of Siridantamahapalaka
နေ့စွဲ - ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၃) ရက်
ORCID: 0009-0000-0697-4760
