နေ့ရက် - ဇူလိုင်လ (၁၆) ရက်၊ ၂၀၂၃ (Day-197)- ဖဿနှင့် ပွတ်တိုက်မှု (Contact & Friction)
ကိုးကားကျမ်း - အဘိဓမ္မာပိဋကတ်၊ ပဋ္ဌာန်းပါဠိတော် (ဖဿပစ္စယာ ဝေဒနာ)။
သိပ္ပံနယ်ပယ် - Tribology & Thermodynamics (ပွတ်တိုက်မှုဗေဒနှင့် အပူစွမ်းအင်)
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။
ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ၊ သံဃာရတနာ ဟူသော ရတနာမြတ်သုံးပါးတို့ကို အရိုအသေ အလေးအမြတ် လက်အုပ်ချီမိုး ရှိခိုးပူဇော် ဖူးမြော်မာန်လျှော့ ကန်တော့ပါ၏ အရှင်ဘုရား။
ကန်တော့ရသော ကုသိုလ်ကံ စေတနာတို့ကြောင့် အိုခြင်း၊ နာခြင်း၊ သေခြင်း ဆိုတဲ့ ဒုက္ခအပေါင်းမှ ကင်းဝေးပြီး၊ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေကုန်သတည်း။
ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီနေ့ သာသနာနှစ် ၂၅၆၇ ခုနှစ်၊ ကောဇာသက္ကရာဇ် ၁၃၈၅ ခုနှစ်၊ ဝါဆိုလပြည့်ကျော် (၁၄) ရက်၊ ခရစ်နှစ် ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၁၆) ရက်၊ တနင်္ဂနွေနေ့ မင်္ဂလာရှိသော နံနက်ခင်းအချိန်အခါ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီနေ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နံနက်ခင်းအချိန်အခါမှာ သူတော်ကောင်းများအားလုံး... ဘဝမှာ မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရမယ့် ထိတွေ့မှု၊ ပွတ်တိုက်မှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သော ဒေါသအပူမီးများ ငြိမ်းအေးနိုင်ကြပြီး၊ အဖုအထစ်များ ကင်းစင်ကာ ချောမွေ့သော ဆက်ဆံရေးများကို တည်ဆောက်နိုင်ကြပါစေလို့ ဦးပဉ္ဇင်း ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။
လောကကြီးမှာ အရာဝတ္ထုနှစ်ခု နီးကပ်လာရင် "ထိတွေ့မှု" ဖြစ်တတ်တယ်။ ထိတွေ့ရင် "ပွတ်တိုက်မှု" ဖြစ်တတ်တယ်။ ပွတ်တိုက်ရင် "အပူ" ထွက်တတ်တယ်။ ဒါဟာ ရူပဗေဒ သဘောတရားပါ။ ဓမ္မနယ်ပယ်မှာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ မျက်စိနဲ့ အဆင်း တိုက်ဆိုင်မိရင် "ဖဿ" (Contact) ဖြစ်တယ်။ အဲဒီ ဖဿကြောင့် ခံစားမှုမီးတွေ တောက်လောင်လာတယ်။ ဒီနေ့ ဦးပဉ္ဇင်း ဟောကြားမယ့် တရားခေါင်းစဉ်ကတော့ "ဖဿနှင့် ပွတ်တိုက်မှု" ဖြစ်ပါတယ်။ ခေတ်သစ် သိပ္ပံပညာမှာတော့ ဒါကို "Tribology" (ပွတ်တိုက်မှုဗေဒ) နဲ့ "Friction" (ပွတ်တိုက်အား) ဆိုတဲ့ ရှုထောင့်ကနေ လေ့လာကြရအောင်။
ကဲ... တရားမဟောခင်မှာ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ စိတ်ကလေးကို အေးမြသွားအောင်၊ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ အပူတွေကို လျှော့ချနိုင်အောင် ကသိုဏ်းနည်းလေးနဲ့ အာရုံပြုကြရအောင်။ ပွတ်တိုက်မှုကို လျှော့ချပေးနိုင်တာက "ချောဆီ" (Lubricant) သို့မဟုတ် "ရေ" ပါပဲ။ ဒါကြောင့် အေးမြပြီး ယိုစီးတတ်တဲ့ "အာပေါ ကသိုဏ်း" (Apo Kasina) လေးကို စီးဖြန်းကြည့်ကြမယ်။
ကိုင်း... အားလုံးပဲ ခါးလေးတွေ ဆန့်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ကြပါ။ မျက်စိကို မှိတ်ထားပါ။
မိမိတို့ရဲ့ စိတ်အာရုံထဲမှာ ကြည်လင်အေးမြနေတဲ့ ရေစီးကြောင်းလေး တစ်ခုကို မြင်ယောင်ကြည့်ပါ။ ကျောက်ဆောင်တွေကို တိုက်စားမသွားဘဲ ဘေးကနေ ညင်ညင်သာသာလေး စီးဆင်းသွားတဲ့ ရေရဲ့ သဘောကို အာရုံပြုပါ။
"ရေ... ရေ... အေးတယ်... ချောမွေ့တယ်" လို့ စိတ်ထဲက ရွတ်ဆိုရင်း၊ မိမိရဲ့ စိတ်နှလုံးသားကို ရေလိုပဲ အေးမြပြီး ပျော့ပျောင်းသွားအောင် ပြုပြင်ယူလိုက်ပါ။ တစ်မိနစ်လောက် ငြိမ်သက်စွာ နေကြပါစို့။
(တစ်မိနစ်ခန့် ငြိမ်သက်ခြင်း)
ကိုင်း... စိတ်ကလေး အေးမြသွားပြီဆိုရင် ဒီ "ပွတ်တိုက်မှု" သဘောတရားကို ခေတ်သစ်သိပ္ပံ (Physics) ရှုထောင့်ကနေ အရင်ဆုံး ရှင်းပြချင်ပါတယ်။
သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ရူပဗေဒမှာ "Friction" (ပွတ်တိုက်အား) ဆိုတာ ရှိတယ်။ မျက်နှာပြင် နှစ်ခု ထိတွေ့ပြီး ရွေ့လျားတဲ့အခါ၊ အဲဒီ မျက်နှာပြင်တွေကြားမှာ ခုခံတဲ့ အားတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
ဘာကြောင့် ဖြစ်သလဲဆိုတော့... ဦးပဉ္ဇင်းတို့ မျက်စိနဲ့ ကြည့်ရင် စားပွဲခုံမျက်နှာပြင်က ချောမွေ့နေသလို ထင်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် မိုက်ကရိုစကုပ် (Microscope) နဲ့ ချဲ့ကြည့်လိုက်ရင် အဲဒီ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ "Asperities" လို့ခေါ်တဲ့ အဖုအထစ်လေးတွေ၊ တောင်ကုန်းလေးတွေ၊ ချိုင့်ခွက်လေးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။
အရာဝတ္ထုနှစ်ခု ထိလိုက်တဲ့အခါ အဲဒီ အဖုအထစ်လေးတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု သွားချိတ်မိကြတယ်။ (Interlocking)။ အဲဒီ ချိတ်နေတာကို အတင်းတွန်းပြီး ရွှေ့လိုက်တဲ့အခါ... အဲဒီ အဖုလေးတွေ ကျိုးပဲ့ကုန်တယ်၊ ပွတ်တိုက်ကုန်တယ်။
အဲဒီလို ပွတ်တိုက်လိုက်တဲ့အတွက် "Kinetic Energy" (လှုပ်ရှားမှု စွမ်းအင်) ကနေ "Thermal Energy" (အပူစွမ်းအင်) အဖြစ် ပြောင်းသွားတယ်။ ဒါကြောင့် လက်ဝါးချင်း ပွတ်ရင် ပူလာတာ။ ကားဘီးနဲ့ လမ်း ပွတ်ရင် ပူလာတာ။
လူတွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီကိုယ်စီ "မာန" ဆိုတဲ့ အဖုအထစ်တွေ၊ "ဒိဋ္ဌိ" ဆိုတဲ့ ချိုင့်ခွက်တွေ ရှိကြတယ်။
လူနှစ်ယောက် တွေ့ဆုံလိုက်တဲ့အခါ (Contact ဖြစ်တဲ့အခါ)... အဲဒီ မာနအဖုတွေ၊ အစွဲအလမ်း အထစ်တွေက သွားချိတ်မိကြတယ်။ အဲဒီအခါမှာ "ပွတ်တိုက်မှု" (Conflict) ဖြစ်ပြီး၊ "ဒေါသ" ဆိုတဲ့ အပူမီးတွေ ထွက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။
သိပ္ပံပညာမှာ ပွတ်တိုက်မှုကို လျှော့ချချင်ရင် ဘာလုပ်ရလဲ? "Lubricant" (ချောဆီ) ထည့်ရတယ်။
လူမှုဆက်ဆံရေးမှာ ပွတ်တိုက်မှုကို လျှော့ချချင်ရင် ဘာထည့်ရမလဲ? "မေတ္တာ" နဲ့ "ယဉ်ကျေးမှု" ဆိုတဲ့ ချောဆီကို ထည့်ပေးရပါတယ်။
ကိုင်း... သိပ္ပံဘက်ကနေ ရှင်းပြပြီးပြီ ဆိုတော့ မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ ဓမ္မဒေသနာတော်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကြစို့။
ဘုရားရှင်က ဒီ "ထိတွေ့မှု" သဘောတရားကို "ဖဿ" (Phassa) လို့ ဟောတော်မူပါတယ်။
ပါဠိတော်ကို ဦးပဉ္ဇင်း ရွတ်ဖတ်ပူဇော်ပါမယ်။ နာယူကြပါဦး။
"တိဏ္ဏံ သင်္ဂတိ ဖဿော၊ ဖဿပစ္စယာ ဝေဒနာ။"
မြန်မာလို အနက်ဖွင့်ရရင် -
"မျက်စိ (ဒွါရ)၊ အဆင်း (အာရုံ)၊ မြင်စိတ် (ဝိညာဏ်) ဟူသော တရားသုံးပါးတို့၏ ဆုံစည်းခြင်းသည် ဖဿ မည်၏။ ထို တွေ့ထိမှု 'ဖဿ' ကြောင့် ခံစားမှု 'ဝေဒနာ' ဖြစ်ပေါ်လာ၏။"
ဒီနေရာမှာ "ဖဿ" ရဲ့ သဘောကို ရှေးဆရာတော်ကြီးတွေက "လက်ဝါးနှစ်ဖက် ရိုက်ခတ်ခြင်း" သို့မဟုတ် "သိုးနှစ်ကောင် ခေါင်းချင်း ဆောင့်ခြင်း" နဲ့ ဥပမာ ပေးတော်မူကြတယ်။
သိုးနှစ်ကောင် ခေါင်းချင်း ဆောင့်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ? အသံမြည်မယ်၊ နာကျင်မယ်၊ တုန်ခါသွားမယ်။
အဲဒီလိုပါပဲ... အာရုံနဲ့ ဒွါရ တိုက်ဆိုင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ စိတ်ထဲမှာ "ဒိန်း" ခနဲ တုန်ခါသွားတဲ့ သဘော ရှိတယ်။ အဲဒါကို "ဖဿ" လို့ ခေါ်တယ်။
ဖဿ ဟာ မီးခြစ်ကျောက်နဲ့ တူတယ်။ အာရုံဟာ သံတုံးနဲ့ တူတယ်။ အဲဒီ နှစ်ခု ထိလိုက်ရင် ဘာထွက်လာလဲ? မီးပွား (Spark) ထွက်လာတယ်။ အဲဒီ မီးပွားကတော့ "ဝေဒနာ" (Feeling) ပါပဲ။
ဖဿ မရှိရင် ဝေဒနာ မရှိဘူး။ ပွတ်တိုက်မှု မရှိရင် အပူ မထွက်ဘူး။
ကဲ... အခု သူတော်ကောင်းတို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ ဝိပဿနာ ရှုကွက် အပိုင်းကို ရောက်ပါပြီ။ ဒီ "ဖဿ" ကို ဘယ်လို ရှုမြင်မလဲ။
ဝိပဿနာ ရှုမှတ်တဲ့အခါ "အာရုံ" (Object) ကို အဓိက မထားဘဲ၊ "တိုက်ဆိုင်မှု" (Collision/Contact) ကို မြင်အောင် ကြည့်ရမယ်။
ဝိပဿနာ ရှုမှတ်တဲ့အခါမှာ...
ဥပမာ - ခြင်ကိုက်လိုက်တယ် ဆိုပါစို့။
"ယားတယ်... ယားတယ်" လို့ မှတ်နေတာက ဝေဒနာကို မှတ်တာ။
နည်းနည်းလေး စိတ်ကို စူးစိုက်ပြီး... ခြင်နှုတ်သီးနဲ့ အရေပြား "ထိ" လိုက်တဲ့ အချိန်လေးကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်။ သို့မဟုတ် လက်ရှိ ထိနေတဲ့ အင်္ကျီစနဲ့ အရေပြား ထိကပ်နေတာကို သတိထားကြည့်။
"ထိတယ်... သိတယ်... ထိတယ်... သိတယ်"။
အဲဒီ "ထိ" နေတဲ့ သဘောလေးဟာ မာကျောတဲ့ ရုပ် (ပထဝီ) နဲ့ ထိမှန်းသိတဲ့ နာမ် (ဖဿ/ဝိညာဏ်) တို့ရဲ့ ပွတ်တိုက်မှု (Friction) မျှသာ ဖြစ်တယ်။
"ငါ့ကို လာထိတာ" မဟုတ်ဘူး။ ဓာတ်သဘောချင်း လာထိတာ။
အဲဒီလို ရှုမြင်လိုက်ရင်... "ငါ" ပျောက်ပြီး "ဖြစ်စဉ်" (Process) သက်သက်ကိုပဲ တွေ့လာပါလိမ့်မယ်။ အပူထွက်လာရင်တောင် "ဒါ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် ထွက်တဲ့ အပူပဲ" လို့ ဉာဏ်နဲ့ ခွဲခြားနိုင်လာပါလိမ့်မယ်။
ဒီသဘောတရားကို ပိုပြီး ထင်ရှားသွားအောင် Hswagata ပြတိုက်ကြီးမှာ တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းကတော့ ပြတိုက်မှတ်တမ်း Case-2497 မှာ ရှိပြီး၊ Template T157 (Friction Reduction & Conflict De-escalation) ကို အသုံးပြုထားတဲ့ ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။
ဇာတ်ကောင်တွေကတော့ "ကိုလှိုင်" နဲ့ "မနွယ်" တဲ့။
ကိုလှိုင်က လုံခြုံရေးမှူး။ သူက စည်းကမ်းကြီးတယ်၊ စကားပြောရင် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောတတ်တယ်။ (မျက်နှာပြင် ကြမ်းတမ်းသူ - High Roughness)။
မနွယ်က ဧည့်ကြိုဌာန (Reception) က စာရေးမ။ သူက နည်းနည်း စိတ်နုတယ်၊ စကားပြောရင် အပြုံးနဲ့ ပြောချင်တယ်။ (မျက်နှာပြင် နုနယ်သူ)။
ပြဿနာက ဘာလဲဆိုတော့... ကိုလှိုင်က မနွယ်ကို "ဧည့်သည်စာရင်း ဘာလို့ နောက်ကျတာလဲ" ဆိုပြီး သွားမေးတယ်။ ကိုလှိုင်ရဲ့ လေသံက မာထန်ထန် ဆိုတော့၊ မနွယ်ရဲ့ နား (Sota Dvara) နဲ့ လာတိုက်တဲ့အခါ "High Friction" (ပွတ်တိုက်မှု ပြင်းထန်ခြင်း) ဖြစ်သွားတယ်။
မနွယ်က "ကိုလှိုင်က ရိုင်းတယ်၊ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်တယ်" ဆိုပြီး ငိုတယ်။ ကိုလှိုင်ကလည်း "ငါက အလုပ်သဘော ပြောတာ၊ မိန်းမတွေနဲ့ စကားပြောရတာ ရှုပ်တယ်" ဆိုပြီး ဒေါသထွက်တယ်။
ဌာနနှစ်ခုကြားမှာ မီးပွားတွေ လွင့်ကုန်ပြီ။ အလုပ်တွေလည်း နှောင့်နှေးကုန်တယ်။
ဒီအခြေအနေကို သိတော့ ဆရာတော်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်တွေ့တယ်။
"ကိုင်း... ဒကာတို့။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဖြစ်နေတာက 'လူ' ချင်း မတည့်တာ မဟုတ်ဘူး။ 'စရိုက်' ချင်း ပွတ်တိုက်မိနေတာ။ ကိုလှိုင်ရဲ့ 'မာန' အဖုအထစ် နဲ့ မနွယ်ရဲ့ 'ဒိဋ္ဌိ' (အမြင်) အဖုအထစ်တွေ ငြိနေတာ။"
ဆရာတော်က Template T157 (Workplace Lubrication Protocol) ကို ထုတ်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ ပေါ်လစီ ၁၈၊ အပိုဒ် ၁၈.၂ (Harmony & Right Speech) ကို ကျင့်သုံးခိုင်းတယ်။
"ရူပဗေဒမှာ ပွတ်တိုက်မှု များရင် ဘာလုပ်ရလဲ? ချောဆီ (Oil) ထည့်ရတယ်။ တို့လူ့ဘောင်မှာတော့ 'ယဉ်ကျေးမှု' နဲ့ 'မေတ္တာ' ဆိုတဲ့ ချောဆီ ထည့်ရမယ်။"
T157 အရ ကျင့်သုံးရမယ့် နည်းလမ်းများ -
၁။ Buffer Zone: တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက် မတွေ့ဘဲ၊ စာရွက်စာတမ်း (Log book) ကနေတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်ပါ။ (Direct Contact ကို လျှော့ချခြင်း)။
၂။ Lubrication: စကားပြောရင် "ခင်ဗျာ/ရှင်၊ ကျေးဇူးပြု၍" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ ထည့်ပြောပါ။ (ဒါဟာ အဖုအထစ်တွေကို ချောမွေ့စေတယ်)။
၃။ Smoothing: ကိုလှိုင်အနေနဲ့ လေသံကို လျှော့၊ မနွယ်အနေနဲ့လည်း ခံစားလွယ်တာ (Sensitivity) ကို လျှော့။ (Surface Polishing).
ဒီနည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်လိုက်တဲ့အခါ... အစပိုင်းမှာ ခက်ခဲပေမယ့်၊ နောက်ပိုင်းမှာ "ပွတ်တိုက်သံ" တွေ ပျောက်သွားတယ်။ ကိုလှိုင်က စာအုပ်နဲ့ စာရင်းတောင်းတယ်၊ မနွယ်က စာအုပ်နဲ့ ပို့တယ်။ ကြားထဲမှာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ ချောဆီလေးတွေ ထည့်လိုက်တော့... လုပ်ငန်းယန္တရားကြီးက အသံမမြည်ဘဲ ချောချောမွေ့မွေ့ လည်ပတ်သွားပါတော့တယ်။
ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကနေ ဘာသင်ခန်းစာ ယူရမလဲ။
၁။ ထိတွေ့မှု (Phassa) တိုင်းမှာ ပွတ်တိုက်မှု ရှိစမြဲပါ။ ဒါကို ရှောင်လွှဲလို့ မရပေမယ့်၊ "အပူ" မထွက်အောင် စီမံလို့ ရပါတယ်။
၂။ မိမိရဲ့ အမူအရာ၊ နှုတ်ထွက်စကားတွေကို "နူးညံ့အောင်" (Polishing) ပြုပြင်ခြင်းဟာ သူတစ်ပါးနဲ့ ပွတ်တိုက်မှုကို လျှော့ချနည်း ဖြစ်ပါတယ်။
၃။ ဝိပဿနာ ရှုတဲ့အခါ "ဖဿ" ကို ဖဿမှန်း သိပြီး၊ ဝေဒနာအဖြစ် မပြောင်းလဲခင် "သတိ" နဲ့ ဖြတ်တောက်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပါပဲ။
နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကြစို့။
ကိုလှိုင်နဲ့ မနွယ်တို့ စကားများပြီး စိတ်ဆင်းရဲရတာ၊ အလုပ်ခွင် ပူလောင်တာဟာ "ဒုက္ခသစ္စာ" ပါ။
"ငါ့စကား နားထောင်ရမယ်၊ ငါ့ကို လေးစားရမယ်" ဆိုတဲ့ မာန၊ တင်းမာမှု (Stiffness/Roughness) ဟာ "သမုဒယသစ္စာ" ပါ။
နားလည်မှုယူပြီး ပွတ်တိုက်မှုတွေ ငြိမ်းအေးသွားတာဟာ "နိရောဓသစ္စာ" ပါ။
အဲဒီလို ငြိမ်းအေးအောင် ကျင့်သုံးခဲ့တဲ့ T157 နည်းလမ်း၊ သမ္မာဝါစာ (Right Speech) ဟာ "မဂ္ဂသစ္စာ" ပါပဲ။
ဒါကြောင့် သူတော်ကောင်းများ အားလုံး... ယနေ့ ဇူလိုင်လ (၁၆) ရက်နေ့မှာ... မိမိတို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများတွင် "ဖဿ" ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် ပွတ်တိုက်မှု အပူမီးများကို "မေတ္တာ၊ ကရုဏာ" တည်းဟူသော ချောဆီဖြင့် ငြိမ်းသတ်နိုင်ကြပါစေ။ အဖုအထစ် ကင်းစင်ပြီး ချောမွေ့အေးချမ်းသော နိဗ္ဗာန်လမ်းခရီးကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြပါစေလို့ ဆန္ဒပြုရင်း နိဂုံးချုပ်လိုက်ပါတယ်။
"ကြမ်းတမ်းမှုများ ကင်းစင်ကြပါစေ..."
"နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံနိုင်ကြပါစေ..."
"ဖဿချုပ်ရာ နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ..."
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။
ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။
သာဓု... သာဓု... သာဓု။
ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက
The Office Of Siridantamahapalaka
နေ့စွဲ - ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ (၁၆) ရက်
ORCID: 0009-0000-0697-4760
