Total Pageviews

Sunday, February 8, 2026

Day: 296 | Date: October 23, 2023 | ငရဲ (Niraya) နှင့် အပူ | မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ ဥပရိပဏ္ဏာသ၊ ဒေဝဒူတသုတ် | Geothermal Energy

Day: 296 | Date: October 23, 2023 |  ငရဲ (Niraya) နှင့် အပူ |  မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ ဥပရိပဏ္ဏာသ၊ ဒေဝဒူတသုတ် |  Geothermal Energy

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဒီနေ့ဟာ ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ (၂၃) ရက်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။

လောကမှာ "အပူ" ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မကြိုက်ကြပါဘူး။ ရာသီဥတု ပူရင်တောင် နေရထိုင်ရ ခက်လှပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအပူထက် အဆပေါင်း ကုဋေကုဋာ မက ပူလောင်ပြင်းထန်တဲ့ "ငရဲမီး" ဆိုတာ ရှိသေးတယ်။ လူတွေက "ငရဲ" ဆိုတာ ယုံတမ်းစကားလို့ ထင်ကြတယ်။ တကယ်တော့ ငရဲဆိုတာ အင်မတန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အမှန်တရား တစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ မနက်ခင်းမှာ "ငရဲနှင့် အပူ" အကြောင်းကို ခေတ်သစ် "ဘူမိအပူစွမ်းအင်" (Geothermal) နဲ့ ဒေဝဒူတသုတ်တော်လာ တရားတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး သံဝေဂရအောင် ဆင်ခြင်ကြည့်ကြရအောင်။ ဒီနေ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှု အစုစုကြောင့် သူတော်ကောင်းများ အားလုံး ကိုယ့်ရင်ထဲက ဒေါသမီးများကို ငြိမ်းသတ်နိုင်ကြပြီး၊ အပါယ်ငရဲဘေးမှ ကင်းဝေးနိုင်ကြပါစေ လို့ ဦးစွာပထမ မေတ္တာပို့သလိုက်ပါတယ်။

တရားမဟောခင်မှာ စိတ်ကို အေးမြသွားအောင် "မေတ္တာကမ္မဋ္ဌာန်း" (Metta Meditation) လေး နည်းနည်း စီးဖြန်းကြည့်ရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့... မျက်စိကို မှိတ်ပြီး မီးဖိုကြီးတစ်ခု တောက်လောင်နေတာကို မြင်ယောင်ကြည့်ပါ။ အဲဒီမီးဖိုထဲကို ရေအေးအေးလေး လောင်းထည့်လိုက်ပါ။ "ရှဲ" ခနဲ မီးတွေ ငြိမ်းပြီး အခိုးအငွေ့တွေ ပျောက်သွားသလို... "ငါ့ရင်ထဲက ဒေါသမီးတွေ ငြိမ်းပါစေ၊ ငါ့ရဲ့ ရန်သူတွေရဲ့ ရင်ထဲက ဒေါသမီးတွေလည်း ငြိမ်းပါစေ" လို့ ဆုတောင်းလိုက်ပါ။ ရင်ထဲက အပူတွေ လျော့ကျပြီး အေးမြမသွားဘူးလား... အေးမြသွားပါတယ်နော်။ အဲဒီ စိတ်နဲ့ တရားဆက်နာကြစို့။

ကိုင်း... "ငရဲ" (Niraya) အကြောင်း ပြောတဲ့အခါ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ခေတ်သစ် သိပ္ပံပညာဖြစ်တဲ့ "Geothermal Physics" (မြေကမ္ဘာ အပူစွမ်းအင်) သဘောနဲ့ အရင် ယှဉ်ပြချင်တယ်။

ကျွန်ုပ်တို့ နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ အပေါ်ယံခွံက အေးမြနေပေမဲ့၊ ကမ္ဘာ့ဗဟိုချက် (Core) မှာတော့ အရည်ပျော်နေတဲ့ သံရည်ပူ (Molten Iron) တွေ ရှိတယ်။ အပူချိန် ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ် ၆၀၀၀ လောက် ရှိတယ်။ မီးတောင် (Volcano) ပေါက်ကွဲရင် ထွက်လာတဲ့ ချော်ရည် (Lava) တွေကို ကြည့်ရင် အောက်မှာ ဘယ်လောက် ပူသလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ ရတယ်။

Image of Earth Internal Structure

သိပ္ပံပညာရှင်တွေက ကမ္ဘာမြေအောက်မှာ ငရဲရှိမရှိ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေမဲ့၊ "အောက်ရောက်လေ ပူလေ၊ ဖိအားများလေ" (Pressure and Heat increase with Depth) ဆိုတာကိုတော့ လက်ခံထားတယ်။

ဗုဒ္ဓတရားတော်မှာလည်း "အဝီစိငရဲ" ဆိုတာ မြေကမ္ဘာရဲ့ အောက်ဆုံးမှာ ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ ငရဲမီးက ဘယ်လောက် ပူသလဲဆိုရင်... ယူဇနာ ၁၀၀ (မိုင် ၈၀၀ ခန့်) အဝေးကနေ ကြည့်ရင်တောင် မျက်စိကန်းလောက်အောင် တောက်လောင်နေတယ် တဲ့။ လူ့ပြည်က မီးက ငရဲမီးနဲ့ ယှဉ်ရင် ရေခဲတုံးလောက်ပဲ ရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

သူတော်ကောင်းတို့ စဉ်းစားကြည့်... မီးခြစ်ဆံလေးနဲ့ တို့ရင်တောင် ပူတာ၊ တစ်ကိုယ်လုံးကို မီးလောင်တိုက်သွင်းခံရသလို နှစ်ပေါင်း သန်းချီပြီး နေရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက် ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်မလဲ။ ဒါ ပုံပြင် မဟုတ်ဘူးနော်။ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ဒေါသထွက်တိုင်း ထွက်တိုင်း အဲဒီ အပူဓာတ်ကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားရဲ့ မဇ္ဈိမနိကာယ်၊ ဥပရိပဏ္ဏာသ၊ ဒေဝဒူတသုတ် (စာမျက်နှာ-၂၁၈) မှာ ဟောထားတဲ့ တရားတော်နဲ့ ဆက်စပ်ပြီး ကြည့်ကြရအောင်။ ဒီသုတ်တော်က ဖတ်လိုက်ရင် ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလောက်အောင် ငရဲခန်းကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြထားတယ်။

ငရဲသားတစ်ယောက် ငရဲကျသွားရင် "ယမမင်း" (King Yama) က စစ်ဆေးတယ်။

"ဟယ်... လူမိုက်။ သင် လူ့ပြည်တုန်းက သူအို၊ သူနာ၊ သူသေ ဆိုတဲ့ 'ဒေဝဒူတ' (နတ်တမန်) တွေကို မတွေ့ခဲ့ဘူးလား။ အဲဒါတွေကို ကြည့်ပြီး ကုသိုလ်မလုပ်ခဲ့ဘူးလား"

လူမိုက်က "မေ့လျော့နေမိပါတယ်" လို့ ဖြေရင် ယမမင်းက ဘာပြောလဲ သိလား။

"တံ ခေါ ပန တံ ပါပကံ ကမ္မံ နေဝ မာတရာ ကတံ၊ န ပိတရာ ကတံ...။ တယာဝေတံ ပါပကံ ကမ္မံ ကတံ။ တုဝံ ယေဝ တဿ ဝိပါကံ ပဋိသံဝေဒိဿသိ။"

"ဟယ်... လူမိုက်။ ဒီမကောင်းမှုကံကို သင့်အမေ လုပ်ပေးတာ မဟုတ်၊ သင့်အဖေ လုပ်ပေးတာ မဟုတ်၊ သင် ကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာ။ သင် ကိုယ်တိုင်ပဲ ခံစားရပေရော့" လို့ ပြောပြီး ငရဲထိန်းတွေ လက်ကို အပ်လိုက်တယ်။

အဲဒီအခါ ငရဲထိန်းတွေက သူ့ကို "မီးလျှံထနေတဲ့ သံမြေပြင်" ပေါ်မှာ ဆွဲချ၊ သံတံကျင်တွေနဲ့ ရိုက်၊ ပါးစပ်ထဲကို သံရည်ပူတွေ လောင်းထည့်ကြတယ်။ သူက သေချင်ပေမဲ့ ဝဋ်ကြွေး မကုန်မချင်း မသေရဘူး။

ဒီနေရာမှာ သတိပြုရမှာက... ယမမင်းက ရက်စက်လို့ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ "ကံ" (Karma) က ကိုယ့်ကို ပြန်နှိပ်စက်တာ။ ကိုယ့်စိတ်ထဲက ဒေါသ (Dosa) အပူက အပြင်မှာ မီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး လောင်ကျွမ်းတာ ဖြစ်ပါတယ်။

"ဝေဒနာက္ခန္ဓာ" (ခံစားမှု အစုအဝေး) နဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး၊ "ဒေါသ" (Anger) ကို ဝိပဿနာ ရှုမှတ်ကြမယ်။

အလုပ်ပေး ရှုကွက်:

၁။ Feel the Heat (အပူကို စမ်း): ဒေါသထွက်လာရင် ချက်ချင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို စစ်ဆေးပါ။ မျက်နှာတွေ ပူလာလား၊ ရင်ဘတ်တွေ ပူလာလား။ အဲဒါ "ငရဲမီးစ" (Spark of Hell) ပဲ။

၂။ Visualize the Consequence (အကျိုးဆက်ကို မြင်အောင်ကြည့်): "ငါ ဒီစိတ်နဲ့ အခုချက်ချင်း သေသွားရင် ဘယ်ရောက်မလဲ"။ သေချာပေါက် အပူရှိတဲ့ ငရဲကို သွားမှာပဲ။ "ငါ ငရဲကြောက်ရင် ဒီစိတ်ကို အခု ငြိမ်းမှ ဖြစ်မယ်" လို့ သံဝေဂ ယူပါ။

၃။ Cool Down (အအေးဓာတ်သွင်း): "ဒေါသသည် ငါ မဟုတ်၊ ငါ့ကို လောင်ကျွမ်းစေသော ဓာတ်ဆိုးသာ ဖြစ်သည်" ဟု နှလုံးသွင်းပြီး၊ မေတ္တာရေစင် (Loving-Kindness) နဲ့ ချက်ချင်း ဖြန်းပက် ငြိမ်းသတ်လိုက်ပါ။

ကိုင်း... "ငရဲမီး" ဆိုတာ သေမှ ခံရတာ မဟုတ်ဘဲ၊ လက်ရှိဘဝမှာ ဒေါသကြီးသူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ အရင်ဆုံး လောင်ကျွမ်းနေတယ် ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို ပိုပြီး ထိထိမိမိ နားလည်သွားအောင် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ် (Case-2596) ကို ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းက "မီးဖိုချောင်" ဆိုတဲ့ အပူထဲမှာ "ဒေါသမီး" ပါ ထပ်လောင်တော့ ဘာဖြစ်သွားသလဲ ဆိုတာကို မီးမောင်းထိုးပြနေတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၆ လလောက်ကပေါ့... ပြတိုက်ရဲ့ အာဟာရဒါန ဌာနမှာ စေတနာ့ဝန်ထမ်း ချက်ပြုတ်ပေးနေတဲ့ "ကိုလှိုင်" ဆိုတဲ့ စားဖိုမှူးကြီး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက လက်ရာ အင်မတန် ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက သူ့ဒေါသပဲ။ မီးဖိုချောင်ထဲ ရောက်ပြီဆိုရင် သူက "ငရဲမင်း" ဝင်ပူးသလိုပဲ။ အော်ဟစ် ဆဲဆိုတယ်၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ ရိုက်ခွဲတယ်။ လက်ထောက်တွေကို "ငါ ပြောသလို မရရင် အကုန်ထွက်သွား" ဆိုပြီး မောင်းထုတ်တယ်။ သူ့မျက်နှာက အမြဲတမ်း နီရဲပြီး ချွေးတွေ ပြန်နေတယ်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ "ငါက စေတနာနဲ့ လုပ်နေတာ၊ အလုပ်တွင်အောင် လုပ်နေတာ" လို့ ထင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘေးလူတွေကတော့ သူ့နား မကပ်ရဲကြဘူး။ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါ (Aura) က အရမ်းပူလွန်းလို့လေ။

တစ်နေ့တော့... ပြတိုက်မှာ ပွဲကြီးတစ်ပွဲ ရှိလို့ ဧည့်သည်တွေ များနေတယ်။ ကိုလှိုင်က ဟင်းအိုးတွေ ကြားထဲမှာ ဗျာများရင်း ဒေါသတွေ ထွက်လာတယ်။ ဟင်းအိုးတစ်လုံး တူးသွားတာကို တွေ့တော့ ဒေါသအထွတ်အထိပ် ရောက်ပြီး "ဝုန်း" ခနဲ အော်ဟစ်လိုက်တာ၊ ချက်ချင်းပဲ မူးလဲပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားတယ်။ သွေးတိုး ပြီး "Heat Stroke" (အပူရှပ်) ဖြစ်သွားတာ။

ဆေးရုံ ရောက်သွားတော့ ဆရာဝန်က "ခင်ဗျား ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အပူတွေ အရမ်းများနေတယ်။ ဒီအတိုင်း ဆက်ဒေါသထွက်ရင် ဦးနှောက်ကြော ပြတ်ပြီး သေလိမ့်မယ်" လို့ သတိပေးလိုက်ရတယ်။

ဒီအခြေအနေမှာ ဦးပဉ္ဇင်းက သူ့ကို သတိပေး ဆုံးမဖို့ ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ အမှတ် ၈၊ အပိုဒ်ခွဲ ၈.၁ (Pol 8, Art 8.1) ဖြစ်တဲ့ "Emotional Regulation in High-Stress Environments" (ဖိအားများသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စိတ်ခံစားမှု ထိန်းညှိခြင်း) နည်းလမ်းကို သုံးရတယ်။

ဦးပဉ္ဇင်းက ကိုလှိုင် ဆေးရုံဆင်းလာတော့ ခေါ်တွေ့တယ်။

"ဒကာကြီး... ဒကာကြီးက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ နေရတာ ပူတယ် မဟုတ်လား"

"ပူတာပေါ့ ဘုရား၊ မီးတွေ ဝိုင်းနေတာကိုး"

"အေး... အပြင်က မီးက ၄၀ ဒီဂရီပဲ ရှိတယ်။ ဒကာကြီး ရင်ထဲက ဒေါသမီးက ၁၀၀ ဒီဂရီ ကျော်တယ်။ အဲဒီ အပူနှစ်ခု ပေါင်းလိုက်တော့ 'Geothermal' (မြေအောက်အပူ) ပေါက်ကွဲသလို ပေါက်ကွဲတာပေါ့။

ဒကာကြီး သတိထား... ဒေဝဒူတသုတ်ထဲမှာ ငရဲထိန်းတွေက ငရဲသားကို မီးလျှံတွေကြားထဲ ဆွဲခေါ်သွားတယ် ဆိုတာလေ... အခု ဒကာကြီးကို ဆေးရုံ ဆွဲခေါ်သွားတာ အဲဒီ သဘောပဲ။ ဒကာကြီးရဲ့ 'ဒေါသ' က ဒကာကြီးကို သတ်နေတာ။ နောက်တစ်ခါ ဒေါသထွက်ရင် 'ငါ ငရဲကျတော့မယ်' လို့ သတိဝင်လိုက်ပါ" လို့ တရားချလိုက်တယ်။

Image of Volcanic Eruption

Shutterstock

ကိုလှိုင် မျက်လုံး ပြူးသွားတယ်။ "မှန်ပါ့ဘုရား... တပည့်တော်က သူများ မကောင်းလို့ ဒေါသထွက်ရတယ် ထင်နေတာ၊ တကယ်တော့ ကိုယ့်မီးနဲ့ ကိုယ် ပြန်လောင်နေတာကိုး" ဆိုပြီး ကြောက်သွားတယ်။

နောက်ပိုင်း သူ မီးဖိုချောင် ပြန်ဝင်တဲ့အခါ... ဟင်းအိုး မွှေရင်း "မေတ္တာ... မေတ္တာ" လို့ ရွတ်တယ်။ စိတ်တိုချင်လာရင် ရေအေးတစ်ခွက် သောက်ပြီး "မီးငြိမ်း... မီးငြိမ်း" လို့ စိတ်လျှော့လိုက်တယ်။ အခုဆိုရင် သူ့မီးဖိုချောင်က အော်ဟစ်သံတွေ မရှိတော့ဘဲ၊ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းပွဲတွေနဲ့အတူ မေတ္တာနံ့လေးတွေပါ သင်းပျံ့နေပါပြီ။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဒီနေ့ ဟောကြားခဲ့တဲ့ "ငရဲ (Niraya) နှင့် အပူ" တရားတော်ကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး နိဂုံးချုပ် ကြည့်ကြရအောင်။

၁။ ဒုက္ခသစ္စာ:

ငရဲဘုံ၏ ပြင်းထန်သော အပူဒဏ်၊ လူ့ပြည်တွင် ဒေါသကြောင့် ဖြစ်ရသော ပူလောင်မှု၊ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရမှု အားလုံးဟာ "ဒုက္ခသစ္စာ" ပါပဲ။

၂။ သမုဒယသစ္စာ:

အဲဒီ ဒုက္ခတွေ ဘာကြောင့် ဖြစ်သလဲ။ ကိုယ့်အလိုမကျရင် သည်းမခံနိုင်တဲ့ ဒေါသ (Dosa)၊ သူတစ်ပါးကို ပျက်စီးစေလိုတဲ့ ဗျာပါဒ (Ill-will) တို့ကြောင့် ဖြစ်ရတာမို့ ဒါဟာ "သမုဒယသစ္စာ" (ငရဲမီးစာ) ပါပဲ။

၃။ နိရောဓသစ္စာ:

အကယ်၍... "ဒေါသသည် အဆိပ်၊ ဒေါသသည် မီး" ဟု သိမြင်ပြီး၊ မေတ္တာရေစင်ဖြင့် ငြိမ်းသတ်နိုင်ရင်၊ ပူလောင်မှုတွေ ချုပ်ငြိမ်းပြီး အေးမြတဲ့ နိဗ္ဗာန်ဓာတ်ကို ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ "နိရောဓသစ္စာ" ပါပဲ။

၄။ မဂ္ဂသစ္စာ:

အဲဒီလို ငြိမ်းအေးဖို့အတွက်...

  • သမ္မာသင်္ကပ္ပ: ဒေါသကင်းသော ကြံစည်မှု (Non-ill will)။

  • သမ္မာဝါယာမ: ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒေါသကို ပယ်ဖျောက်ရန် အားထုတ်မှု။
    ဒီ မဂ္ဂင်လမ်းစဉ်ကို ကျင့်သုံးမှသာ ငရဲဘေးမှ လွတ်မြောက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ "မဂ္ဂသစ္စာ" ပါပဲ။

သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ငရဲဆိုတာ မြေကြီးအောက်မှာ ရှိချင်မှ ရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ "ဒေါသ" ထွက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ငရဲက "အခု" (Now) ချက်ချင်း ရှိနေပါတယ်။ ငရဲမင်းက လာဖမ်းစရာ မလိုပါဘူး၊ ကိုယ့်ဒေါသက ကိုယ့်ကို ထောင်ချနေတာပါ။

ယနေ့မှစ၍ သူတော်ကောင်းများ အားလုံး... ရင်ထဲက အပူမီးများကို "မေတ္တာ၊ ကရုဏာ" ဆိုတဲ့ ရေအေးနဲ့ ငြိမ်းသတ်နိုင်ကြပါစေ။ ပူလောင်သော ငရဲမျိုးစေ့များကို ဖယ်ရှားပြီး၊ အေးမြသော နိဗ္ဗာန်မျိုးစေ့များကိုသာ ပျိုးထောင်နိုင်ကြပါစေ လို့ ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက

The Office Of Siridantamahapalaka

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Private Museum.

နေ့စွဲ - ၂၃ အောက်တိုဘာ ၂၀၂၃

ORCID: 0009-0000-0697-4760

Website: www.siridantamahapalaka.com

Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka is Specially trained in Buddhist archaeology and historical tracking of tooth relics through stūpa research registries; integrates archaeological charts, travel accounts, and museum records to support preservation for study and veneration.

Day: 295 | Date: October 22, 2023 | ၃၁ ဘုံ (31 Planes of Existence) | အဘိဓမ္မပိဋကတ်၊ ပုဂ္ဂလပညတ်၊ ဘူမိခန်း | Dimensions (Theoretical Physics)

 

Day: 295 | Date: October 22, 2023 |  ၃၁ ဘုံ (31 Planes of Existence) |  အဘိဓမ္မပိဋကတ်၊ ပုဂ္ဂလပညတ်၊ ဘူမိခန်း |  Dimensions (Theoretical Physics)

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဒီနေ့ဟာ ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ (၂၂) ရက်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ လူသားတွေဟာ ကိုယ်မြင်ရတဲ့ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတယ်လို့ ထင်တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားကတော့ ဒီစကြဝဠာကြီးမှာ သတ္တဝါတွေ ကျင်လည်ကျက်စားရာ "၃၁ ဘုံ" ရှိတယ်လို့ ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။ ခေတ်သစ် သိပ္ပံပညာရှင်တွေကလည်း "Dimensions" (အတိုင်းအတာ ဘုံများ) ဆိုပြီး မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ အခြားကမ္ဘာတွေ ရှိနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုလာကြပါပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ မနက်ခင်းမှာ "၃၁ ဘုံနှင့် စိတ်စွမ်းအင်" အကြောင်းကို ခေတ်သစ် ရူပဗေဒ (Physics) နဲ့ အဘိဓမ္မာ သဘောတရား ပေါင်းစပ်ပြီး ဆင်ခြင်ကြည့်ကြရအောင်။ ဒီနေ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှု အစုစုကြောင့် သူတော်ကောင်းများ အားလုံး သံသရာဘုံအဆင့်ဆင့်ကို ကျော်လွန်၍ လွတ်မြောက်ရာ နိဗ္ဗာန်သို့ မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ လို့ ဦးစွာပထမ မေတ္တာပို့သလိုက်ပါတယ်။

တရားမဟောခင်မှာ စိတ်ကို ကျယ်ပြန့်သွားအောင် "ဘုံစဉ်ဆင့်ပွား" သမထလေး နည်းနည်း လုပ်ကြည့်ရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့... အခု ထိုင်နေတဲ့ နေရာကနေ အပေါ်ထပ်ကို စိတ်နဲ့ တက်ကြည့်ပါ။ တိမ်တွေကို ကျော်လွန်သွားပါ။ ကောင်းကင်ဘုံ၊ နတ်ပြည်၊ ဗြဟ္မာပြည်တွေအထိ မြင့်တက်သွားတယ်လို့ အာရုံပြုပါ။ ပြီးရင် ပြန်ဆင်းလာပါ။ မြေကြီးအောက်၊ အပါယ်ဘုံတွေအထိ ဆင်းကြည့်ပါ။ ပြီးရင် အလယ်က လူ့ဘုံမှာ ပြန်နားလိုက်ပါ။ "ဪ... လောကကြီးက ငါမြင်ရတာထက် အများကြီး ကျယ်ဝန်းပါလား၊ ငါရောက်နေတာ ခရီးတစ်ထောက် နားခိုရာ 'ဘူတာရုံ' လေး တစ်ခုပါလား" လို့ နှလုံးသွင်းလိုက်ပါ။ အတ္တစိတ်တွေ ပါးပြီး သံဝေဂ ဉာဏ်လေး ဝင်မလာဘူးလား... ဝင်လာပါတယ်နော်။ အဲဒီ စိတ်နဲ့ တရားဆက်နာကြစို့။

ကိုင်း... "၃၁ ဘုံ" (31 Planes) အကြောင်း ပြောတဲ့အခါ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ခေတ်သစ် ရူပဗေဒ (Physics) သဘောအရ "Dimensions" နဲ့ "Frequency" (ကြိမ်နှုန်း) နဲ့ ရှင်းပြချင်တယ်။

ပါဠိတော်မှာ ဘုံတွေကို ခွဲခြားရာမှာ အဓိကအားဖြင့် စာကြောင်း (၂) မျိုးနဲ့ နှိုင်းယှဉ် ပြလေ့ရှိတယ်။

၁။ "ကာမဘဝေါ ပူရိသဘူမိ" (ကာမဘုံသည် လေးလံသော မြေပြင်နှင့် တူ၏):

ဒီဘုံ (ငရဲ၊ တိရစ္ဆာန်၊ ပြိတ္တာ၊ အသူရကာယ်၊ လူ၊ နတ် ၆ ထပ်) ဟာ "ဆန္ဒ၊ ရာဂ" (Desire) တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတယ်။ သိပ္ပံလို ပြောရင် "Dense Vibration" (သိပ်သည်းသော တုန်ခါမှု) ရှိတယ်။ ဒြပ်ထုတွေက မာကျောတယ်၊ လေးလံတယ်။ ရေဒီယို လှိုင်းနဲ့ ဥပမာပေးရရင် FM လှိုင်းလိုပဲ၊ နီးနီးလေးပဲ ဖမ်းလို့ရတယ်။

၂။ "ရူပဘဝေါ၊ အရူပဘဝေါ ဥတ္တရဘူမိ" (ဗြဟ္မာဘုံသည် ပေါ့ပါးသော ကောင်းကင်နှင့် တူ၏):

ဒီဘုံ (ရူပ ၁၆၊ အရူပ ၄) ကျတော့ "ဈာန်စိတ်" (Absorption) တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတယ်။ သိပ္ပံလို ပြောရင် "High Frequency" (မြင့်မားသော တုန်ခါမှု) ရှိတယ်။ သူတို့မှာ ရုပ်ခန္ဓာ ရှိပေမဲ့ အင်မတန် သိမ်မွေ့တယ်။ အလင်းရောင်လိုပဲ။ နံရံတွေကို ဖောက်ထွက်နိုင်တယ်။

ဒါကို ကြည့်ရင် "၃၁ ဘုံ" ဆိုတာ အထပ်လိုက် တည်ဆောက်ထားတဲ့ တိုက်ခန်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ "ရေဒီယို လှိုင်း" (Radio Frequencies) တွေလို တစ်နေရာတည်းမှာ ထပ်နေတာ။

ဥပမာ - ဒီအခန်းထဲမှာ Wi-Fi လှိုင်းတွေ၊ ဖုန်းလှိုင်းတွေ၊ FM လှိုင်းတွေ ရှိနေပေမဲ့ သူတော်ကောင်းတို့ မမြင်ရဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ မျက်စိ (Receiver) က အဲဒီ Frequency ကို မဖမ်းနိုင်လို့ပဲ။

ထို့အတူပါပဲ... နတ်တွေ၊ ငရဲသားတွေ ဆိုတာ ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ရှိနေနိုင်တယ်။ ကိုယ့်စိတ်အဆင့်အတန်း (Mental Frequency) က သူတို့နဲ့ မတူလို့ မမြင်ရတာပါ။ စိတ်ညစ်ညူးပြီး ဒေါသထွက်နေရင် "ငရဲလှိုင်း" ကို ဖမ်းမိပြီး ပူလောင်မယ်။ စိတ်ကြည်လင်ပြီး မေတ္တာပွားရင် "နတ်လှိုင်း" ကို ဖမ်းမိပြီး အေးချမ်းမယ်။

ဒါကြောင့် "ဘုံ" ဆိုတာ နေရာ (Place) မဟုတ်ပါ၊ စိတ်အခြေအနေ (State of Mind) သာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ရပါမယ်။

"ဝေဒနာက္ခန္ဓာ" (ခံစားမှု အစုအဝေး) နဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး၊ ကိုယ့်စိတ်က ဘယ်ဘုံရောက်နေလဲ ဆိုတာကို ဝိပဿနာ ရှုမှတ်ကြမယ်။

အလုပ်ပေး ရှုကွက်:

၁။ Scan the Feeling (ခံစားချက်ကို စစ်ဆေး): အခု စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို ခံစားနေရသလဲ။

  • ပူလောင်၊ ကြမ်းတမ်းနေရင် -> "ငရဲဘုံ" (Niraya Frequency) ရောက်နေပြီ။

  • ဆာလောင်၊ မွတ်သိပ်နေရင် -> "ပြိတ္တာဘုံ" (Peta Frequency) ရောက်နေပြီ။

  • တွေဝေ၊ ထိုင်းမှိုင်းနေရင် -> "တိရစ္ဆာန်ဘုံ" (Animal Frequency) ရောက်နေပြီ။

  • ပျော်ရွှင်၊ ကြည်နူးနေရင် -> "နတ်ဘုံ" (Deva Frequency) ရောက်နေပြီ။

  • ငြိမ်သက်၊ ဥပေက္ခာ ဖြစ်နေရင် -> "ဗြဟ္မာဘုံ" (Brahma Frequency) ရောက်နေပြီ။
    ၂။ Recognize Impermanence (မမြဲခြင်းကို သိ): "ဪ... ငါ့စိတ်က တစ်နေ့တည်းမှာတင် ၃၁ ဘုံကို အခေါက်ခေါက်အခါခါ ရောက်နေပါလား"။ ဘယ်ဘုံမှ အမြဲတမ်း မနေရပါလား။
    ၃။ Detach (ခွာရှု): "ဘူတာရုံမှာ ရထားတွေ ဝင်လိုက် ထွက်လိုက် ဖြစ်သလို၊ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဘုံတွေ ပြောင်းနေတာပါ" လို့ ရှုမြင်ပြီး၊ ဘယ်ဘုံကိုမှ မတွယ်တာဘဲ လွတ်မြောက်အောင် (Nibbana) ကြိုးစားပါ။

ကိုင်း... "၃၁ ဘုံ" ဆိုတာ အထပ်လိုက် တည်ရှိနေတဲ့ နေရာတွေ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်စိတ်အခြေအနေ (Mental Frequency) အလိုက် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲရောက်ရှိသွားနိုင်တဲ့ "Dimension" (အတိုင်းအတာ) တွေ ဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို ပိုပြီး ထိထိမိမိ နားလည်သွားအောင် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ် (Case-2595) ကို ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းက "လူ့ဘုံမှာ နေရင်း ငရဲကျနေသူ" အကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ လလောက်ကပေါ့... ပြတိုက်ကို "ဦးလှမင်း" ဆိုတဲ့ သူဌေးကြီး တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူက ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး၊ အဈေးအကြီးဆုံး "Penthouse" (မိုးမျှော်တိုက်ခန်း) မှာ နေတာ။ သူ့အိမ်က ရေကူးကန်တွေ၊ ပန်းခြံတွေနဲ့ တကယ့် "နတ်ပြည်" လို လှပတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကတော့ မီးလောင်ထားသလို မည်းမှောင်နေတယ်။

သူက ဦးပဉ္ဇင်းကို လျှောက်တယ်။ "ဘုန်းဘုန်း... တပည့်တော် အိမ်မှာ မနေချင်တော့ဘူး။ အိမ်က ပူတယ်။ ညတိုင်း အိပ်မပျော်ဘူး။ ဘယ်သူက ငါ့စည်းစိမ်ကို လာလုမလဲ၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို လုပ်ကြံမလဲ ဆိုပြီး သံသယတွေ (Paranoia) နဲ့ နေနေရတယ်။ တပည့်တော် စိတ်ငြိမ်အောင် ဘယ်ဘုရား သွားပြီး ယတြာချေရမလဲ" တဲ့။

ဒီအခြေအနေမှာ ဦးပဉ္ဇင်းက သူ့ကို ပြတိုက်ရဲ့ မူဝါဒ အမှတ် ၁၊ အပိုဒ်ခွဲ ၁.၄ (Pol 1, Art 1.4) ဖြစ်တဲ့ "Understanding Psycho-spiritual Planes" (စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဘုံဘဝများကို နားလည်ခြင်း) နည်းလမ်းနဲ့ ကုစားပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဦးပဉ္ဇင်းက သူ့ကို ရေဒီယိုအဟောင်းလေး တစ်လုံး ထုတ်ပြလိုက်တယ်။

"ဒကာကြီး... ဒီရေဒီယိုကို ကြည့်။ ဦးပဉ္ဇင်းက လှိုင်း (Frequency) တစ်ခုကို လှည့်လိုက်ရင် သီချင်းသံ ကြားရမယ်။ နောက်တစ်ခု လှည့်လိုက်ရင် သတင်းသံ ကြားရမယ်။ နောက်တစ်ခု လှည့်လိုက်ရင် ခြစ်သံတွေပဲ ကြားရမယ်။

ဒကာကြီး အခု နေနေတာက 'လူ့ဘုံ' (ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ) မှာ ဆိုပေမဲ့၊ ဒကာကြီးရဲ့ စိတ်လှိုင်း (Mind Frequency) က 'ဒေါသ၊ မောဟ၊ သံသယ' ဆိုတဲ့ လှိုင်းကို ဖမ်းထားတာ။ အဲဒီလှိုင်းက 'ငရဲဘုံ' နဲ့ 'အသူရကာယ်ဘုံ' ရဲ့ လှိုင်းပဲ။

ဒါကြောင့် ဒကာကြီးဟာ ရွှေအိမ်နန်းမှာ နေရပေမဲ့၊ စိတ်ကတော့ ငရဲအိုးထဲ ရောက်နေတာ။ ဘယ်ဘုရားသွားသွား၊ ဘယ်ယတြာချေချေ၊ ဒီ 'စက်ခလုတ်' (Mindset) ကို မပြောင်းသရွေ့တော့ အဲဒီ ငရဲသံကို ကြားနေရဦးမှာပဲ" လို့ ရှင်းပြလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ဆက်ပြီး တရားချတယ်။ "ဒကာကြီး... စက်ခလုတ် ပြောင်းချင်ရင် 'မေတ္တာ' (Loving-kindness) ဆိုတဲ့ လှိုင်းကို ဖမ်းကြည့်ပါ။ ကိုယ့်မှာ ရှိတဲ့ စည်းစိမ်ကို 'ငါ့ဟာ' လို့ မတွေးဘဲ၊ 'သူများကို ပေးကမ်းဖို့' (Dana) လို့ တွေးလိုက်တာနဲ့ စိတ်လှိုင်းက 'နတ်ဘုံ' (Deva Realm) ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် အိမ်ကလည်း အလိုလို အေးသွားလိမ့်မယ်" လို့ ပြောပြတယ်။

ဦးလှမင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောပေါက်သွားတယ်။ "မှန်ပါ့... တပည့်တော်က အပြင်က အိမ်ကိုပဲ ပြင်နေတာ၊ အတွင်းက စိတ်လှိုင်းကို မပြင်မိဘူး" ဆိုပြီး ဝန်ခံတယ်။ နောက်ပိုင်း သူက သူ့ပစ္စည်းတွေကို လှူဒါန်းတယ်၊ ဝန်ထမ်းတွေကို မေတ္တာထားတယ်။ အခုဆိုရင် သူ့မျက်နှာလည်း ကြည်လင်ပြီး၊ ညဘက်လည်း ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားပြီ။ လူ့ဘုံမှာ နေရင်း နတ်စည်းစိမ်ကို ခံစားတတ်သွားပြီ။

တွေ့လား... ဘုံ ၃၁ ဆိုတာ အဝေးကြီးမှာ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာပဲ "Switch" နှိပ်လိုက်သလို ပြောင်းလဲနေတာ (Shift in Consciousness) ဆိုတာ ပေါ်မလာဘူးလား... ပေါ်လာတယ်နော်။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဒီနေ့ ဟောကြားခဲ့တဲ့ "၃၁ ဘုံ" (31 Planes) တရားတော်ကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး နိဂုံးချုပ် ကြည့်ကြရအောင်။

၁။ ဒုက္ခသစ္စာ:

အပါယ် ၄ ဘုံက ဆင်းရဲလွန်းလို့ ဒုက္ခ။ လူ၊ နတ်၊ ဗြဟ္မာ ဘုံတွေက ချမ်းသာတယ် ဆိုပေမဲ့ မမြဲလို့၊ တစ်နေ့ ပြန်ပျက်စီးရမှာမို့ (Viparinama Dukkha) အားလုံးဟာ "ဒုက္ခသစ္စာ" ပါပဲ။ ဘုံတစ်ခုမှ လုံခြုံမှု မရှိပါဘူး။

၂။ သမုဒယသစ္စာ:

အဲဒီ ဘုံတွေမှာ ဖြစ်ချင်၊ နေချင်၊ ခံစားချင်တဲ့ "ဘဝတဏှာ" (Craving for Existence) ကြောင့်သာလျှင် သံသရာ လည်နေရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရေဒီယို လှိုင်းဖမ်းသလိုပါပဲ၊ လိုချင်တဲ့ စိတ်က လှိုင်းကို ဖမ်းယူလိုက်တာမို့ ဒါဟာ "သမုဒယသစ္စာ" ပါပဲ။

၃။ နိရောဓသစ္စာ:

အကယ်၍... "ဘုံ ၃၁ သည် မီးလောင်တိုက်ကြီးသာ ဖြစ်သည်၊ နေစရာ မဟုတ်၊ စွန့်ခွာရမည့် နေရာသာ ဖြစ်သည်" ဟု သိမြင်ပြီး၊ တဏှာစက်ခလုတ်ကို ပိတ်လိုက်ရင် (Switch Off)၊ ဘယ်ဘုံမှ မရောက်တော့ဘဲ ငြိမ်းအေးသွားတဲ့ နိဗ္ဗာန်ကို ရောက်ရှိသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ "နိရောဓသစ္စာ" ပါပဲ။

၄။ မဂ္ဂသစ္စာ:

အဲဒီလို လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်...

  • သမ္မာဒိဋ္ဌိ: ဘုံဘဝတို့၏ အပြစ်ကို မြင်သောဉာဏ်။

  • သမ္မာသမာဓိ: စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထား၍ ဘုံအဆင့်ဆင့်ကို ကျော်လွန်ခြင်း (Jhana to Vipassana)။
    ဒီ မဂ္ဂင်လမ်းစဉ်ကို ကျင့်သုံးမှသာ သံသရာဝဋ်မှ လွတ်မြောက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ "မဂ္ဂသစ္စာ" ပါပဲ။

သူတော်ကောင်းတို့ရေ... လူ့ဘုံဆိုတာ ၃၁ ဘုံထဲမှာ "လမ်းဆုံလမ်းခွ" (Junction) တစ်ခုပါပဲ။ ဒီကနေ အထက် (နတ်ပြည်/နိဗ္ဗာန်) တက်မလား၊ အောက် (အပါယ်) ဆင်းမလား ဆိုတာ သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ "စိတ်အဆင့်အတန်း" (Mind Frequency) က ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်။

ယနေ့မှစ၍ သူတော်ကောင်းများ အားလုံး... နိမ့်ကျသော အကုသိုလ်လှိုင်းများကို ဖမ်းယူခြင်း မပြုဘဲ၊ မြင့်မြတ်သော ဓမ္မလှိုင်းများကိုသာ ဖမ်းယူကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘုံအားလုံးမှ လွတ်မြောက်ရာ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေ လို့ ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက

The Office Of Siridantamahapalaka

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Private Museum.

နေ့စွဲ - ၂၂ အောက်တိုဘာ ၂၀၂၃

ORCID: 0009-0000-0697-4760

Website: www.siridantamahapalaka.com

Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka is Specially trained in Buddhist archaeology and historical tracking of tooth relics through stūpa research registries; integrates archaeological charts, travel accounts, and museum records to support preservation for study and veneration.


Day: 294 | Date: October 21, 2023 | အလင်းနှစ် (Light Years) | အဘိဓမ္မပိဋကတ်၊ ဝိဘင်း၊ ကာလနိဒ္ဒေသ | Relativity (Physics)

 

Day: 294 | Date: October 21, 2023 |  အလင်းနှစ် (Light Years) |  အဘိဓမ္မပိဋကတ်၊ ဝိဘင်း၊ ကာလနိဒ္ဒေသ |  Relativity (Physics)

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

နမော တဿ ဘဂဝတော အရဟတော သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓဿ။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဒီနေ့ဟာ ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ (၂၁) ရက်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကမ္ဘာ့အာကာသ သိပ္ပံလောကမှာ "အလင်းနှစ်" (Light Year) ဆိုတဲ့ ယူနစ်ကို သုံးပြီး စကြဝဠာရဲ့ အကွာအဝေးကို တိုင်းတာကြတယ်။ ဒီသဘောတရားက "အချိန်" (Time) နဲ့ "အကွာအဝေး" (Distance) ဟာ သီးခြားစီ မဟုတ်ဘဲ ဆက်စပ်နေတယ် ဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ မနက်ခင်းမှာ "အချိန်၏ နှိုင်းရသဘောတရား" (Relativity of Time) ကို အိုင်းစတိုင်းရဲ့ သီအိုရီ၊ အဘိဓမ္မာ ဉာဏ်တော်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ဆင်ခြင်ကြည့်ကြရအောင်။ ဒီနေ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှု အစုစုကြောင့် သူတော်ကောင်းများ အားလုံး အချိန်၏ တန်ဖိုးကို နားလည်ပြီး၊ ရရှိထားသော ဘဝအချိန်ပိုင်းလေးကို အကျိုးရှိစွာ အသုံးချနိုင်ကြပါစေ လို့ ဦးစွာပထမ မေတ္တာပို့သလိုက်ပါတယ်။

တရားမဟောခင်မှာ စိတ်ကို "ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်" ရောက်သွားအောင် "ခဏိက" (Momentary) သမထလေး နည်းနည်း လုပ်ကြည့်ရအောင်။ သူတော်ကောင်းတို့... လက်ဖျစ်တစ်တွက် (Snap your fingers) တီးလိုက်ပါ။ "တစ်ဖြုတ်" ဆိုတဲ့ အချိန်လေးပါပဲ။ အတိတ်က ပြီးသွားပြီ၊ အနာဂတ်က မရောက်သေးဘူး။ အဲဒီ "တစ်ဖြုတ်" ဆိုတဲ့ "ခဏ" လေးမှာပဲ စိတ်ကို တည်ထားပါ။ "ယခု... ယခု... ယခု..." လို့ မှတ်နေပါ။ စိတ်က အတိတ် အနာဂတ်ကို မပြေးတော့ဘဲ ငြိမ်သက်မသွားဘူးလား... ငြိမ်သက်သွားပါတယ်နော်။ အဲဒီ စိတ်နဲ့ တရားဆက်နာကြစို့။

ကိုင်း... "အလင်းနှစ်" (Light Year) အကြောင်း ပြောတဲ့အခါ ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ခေတ်သစ် ရူပဗေဒ (Physics) သဘောအရ အရင်ဆုံး ရှင်းပြချင်တယ်။ လူတွေက "နှစ်" (Year) လို့ ပါနေတော့ "အချိန်" လို့ ထင်ကြတယ်။ တကယ်တော့ "အလင်းနှစ်" ဆိုတာ "အကွာအဝေး" (Distance) ကို ပြောတာပါ။

အလင်းဟာ တစ်စက္ကန့်မှာ မိုင်ပေါင်း ($186,000$) ခရီးပေါက်တယ်။ အဲဒီနှုန်းနဲ့ (၁) နှစ်လုံးလုံး သွားရင် ရောက်မယ့် ခရီးကို "၁ အလင်းနှစ်" လို့ ခေါ်တယ်။

Image of Light Year Distance Diagram

ဒီနေရာမှာ အိုင်းစတိုင်း (Einstein) ရဲ့ "Theory of Relativity" (နှိုင်းရသီအိုရီ) ဝင်လာတယ်။ သူက ဘာပြောလဲဆိုတော့ "Time is Relative" (အချိန်ဆိုတာ ပုံသေမဟုတ်၊ နှိုင်းရသဘောသာ ဖြစ်သည်) တဲ့။

ဥပမာ - အလင်းအလျင်နဲ့ နီးပါး မြန်မြန်သွားနေတဲ့ အာကာသယာဉ်ပေါ်မှာ အချိန်က နှေးသွားတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနှစ် ၁၀၀ ကုန်ပေမဲ့၊ ယာဉ်ပေါ်မှာ ၁ နှစ်ပဲ ရှိချင်ရှိမယ်။

ဒါကို ကြည့်ရင် "အချိန်" ဆိုတာ နာရီလက်တံက ပြတာ မဟုတ်ဘူး။ "အလျင်" (Speed) နဲ့ "ဆွဲအား" (Gravity) အပေါ် မူတည်ပြီး အတိုးအလျော့ ရှိတယ်ဆိုတာ သိပ္ပံနည်းကျ လက်ခံထားကြပြီ။

ဒီနေရာမှာ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားရဲ့ အဘိဓမ္မပိဋကတ်၊ ဝိဘင်း၊ ကာလနိဒ္ဒေသ (စာမျက်နှာ-၁) မှာ ဟောထားတဲ့ တရားတော်နဲ့ ဆက်စပ်ပြီး ရှင်းပြချင်တယ်။ ဘုရားရှင်က "ကာလ" (Time) ဆိုတာ သီးခြား အကောင်အထည် မရှိဘူး၊ စိတ်နဲ့ ရုပ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုအပေါ် မူတည်ပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပညတ်ချက် (Concept) သာ ဖြစ်တယ်လို့ ဟောပါတယ်။

၁။ စိတ္တ (Citta - စိတ်):

"စိတ္တံ" - အာရုံကို သိတတ်သော သဘောတရား (Mind)။

အချိန်ကို ဘယ်သူက တိုင်းတာလဲ။ စိတ်က တိုင်းတာ။ စိတ်ပျော်ရင် အချိန်ကုန်မြန်တယ်၊ စိတ်ညစ်ရင် အချိန်ကုန်နှေးတယ်။ ဒါကြောင့် အချိန်ဆိုတာ "စိတ်" အပေါ်မှာ မူတည်တယ်။

၂။ ခဏ (Khaṇa - ခဏ):

"ခဏော" - အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်အပိုင်းအခြား (Moment)။

အဘိဓမ္မာမှာ အချိန်ရဲ့ အသေးဆုံး ယူနစ်က "စက္ကန့်" မဟုတ်ဘူး။ "စိတ္တက္ခဏ" (Mind Moment) ဖြစ်တယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာ စိတ်ပေါင်း ကုဋေတစ်သိန်း ဖြစ်ပျက်သွားတယ်တဲ့။ ဒါဟာ တကယ့် "အချိန်" (Real Time) ပါပဲ။

၃။ ပညတ္တိ (Paññatti - ပညတ်):

"ပညတ္တိ" - သမုတ်ထားသော အမည်နာမ (Concept)။

နာရီ၊ ရက်၊ လ၊ နှစ် ဆိုတာတွေဟာ နေနဲ့ လ အသွားအလာကို ကြည့်ပြီး လူတွေ သတ်မှတ်ထားတဲ့ "ပညတ်" တွေသာ ဖြစ်တယ်။ ပရမတ် (Ultimate Reality) သဘောမှာ "အချိန်" ဆိုတာ မရှိဘူး။ "ဖြစ်၊ တည်၊ ပျက်" (Uppada, Thiti, Bhanga) သာ ရှိတယ်။

ဘုရားရှင်က "အချိန်ကို စိတ်နဲ့ တိုင်းတာ" လို့ ဟောခဲ့တာဟာ အိုင်းစတိုင်းရဲ့ "နှိုင်းရသီအိုရီ" ထက် နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ စောပြီး မှန်ကန်နေပါတယ်။

"ရူပက္ခန္ဓာ" (ရုပ်အစုအဝေး) နဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး၊ "အချိန်" ကို ဝိပဿနာ ရှုမှတ်ကြမယ်။

အလုပ်ပေး ရှုကွက်:

၁။ Observe the Speed (အမြန်နှုန်းကို ရှု): စိတ်မငြိမ်ရင် အချိန်တွေ အရမ်းနှေးနေသလို ခံစားရတယ်။ စိတ်ငြိမ်ရင် အချိန်တွေ ပျောက်သွားသလို ခံစားရတယ်။ "ဪ... အချိန်ဆိုတာ ငါ့စိတ်ရဲ့ ဖန်တီးမှု (Projection) ပါလား"။

၂။ Current Moment (ပစ္စုပ္ပန် ခဏ): အလင်းနှစ်နဲ့ ကြည့်ရင် ကြယ်တွေဟာ "အတိတ်" မှာ ရှိတယ်။ နာရီကို ကြည့်ရင် "ပညတ်" မှာ ရှိတယ်။ ဝိပဿနာ ရှုတယ် ဆိုတာ "ပစ္စုပ္ပန်" (Present) တည့်တည့်ကို ရှုတာ။

၃။ No "Time" (အချိန်ပညတ် ခွာ): "အသက် ၆၀ ရှိပြီ" လို့ မတွေးနဲ့။ "ရုပ်နာမ်တွေ ဖြစ်လိုက် ပျက်လိုက်နဲ့ အကြိမ်ပေါင်း ကုဋေမက ဖြစ်ပျက်ပြီးသွားပြီ" လို့ တွေးပါ။ အချိန်ကို "နှစ်" နဲ့ မတိုင်းဘဲ "ဖြစ်ပျက်" (Rise and Fall) နဲ့ တိုင်းပါ။

ကိုင်း... "အချိန်" ဆိုတာ နာရီလက်တံက ပြတာ မဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး မြန်လိုက် နှေးလိုက် ဖြစ်တတ်တဲ့ "နှိုင်းရသဘော" (Relative Nature) ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို ပိုပြီး ထိထိမိမိ နားလည်သွားအောင် ဦးပဉ္ဇင်းတို့ ပြတိုက်မှာ တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းလေး တစ်ပုဒ် (Case-2594) ကို ပြောပြချင်ပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းက "အချိန်ကို လုနေသူ" နဲ့ "အချိန်ကို နားလည်သူ" ကြားက ကွာခြားချက်ကို မီးမောင်းထိုးပြနေတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ လလောက်ကပေါ့... ပြတိုက်ကို "ဦးသိန်းထွန်း" ဆိုတဲ့ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် သူဌေးကြီး တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူက အချိန်ကို အရမ်းတန်ဖိုးထားတယ် ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အမြဲတမ်း ပြာပြာသလဲ ဖြစ်နေသူ။ လမ်းလျှောက်ရင်လည်း အမြန်၊ စကားပြောရင်လည်း အမြန်။ "Time is Money" (အချိန်သည် ငွေ) ဆိုပြီး ပါးစပ်က အမြဲ ရွတ်နေတတ်တယ်။

အဲဒီနေ့က ပြတိုက်မှာ သူ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခုကို စစ်ဆေးဖို့ လာအပ်တာ။ ပညာရှင်တွေက "နာရီဝက်လောက် စောင့်ပေးပါ" လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ သူက ပေါက်ကွဲတော့တာပဲ။

"ဟာ... နာရီဝက် ဟုတ်လား။ ကျုပ်မှာ အချိန်မရှိဘူး။ ကျုပ်ရဲ့ တစ်မိနစ်က ဒေါ်လာဘယ်လောက်တန်လဲ ခင်ဗျားတို့ သိလား။ မြန်မြန်လုပ်ပေး၊ မစောင့်နိုင်ဘူး" ဆိုပြီး ဝန်ထမ်းတွေကို အော်ဟစ်တယ်။ သူ့လက်က နာရီကို တစ်စက္ကန့်မလပ် ကြည့်နေတယ်။ ခြေထောက်တွေ လှုပ်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ဒေါသ၊ မောဟ တွေနဲ့ ပူလောင်နေရှာတယ်။

ဒီအခြေအနေမှာ ဦးပဉ္ဇင်းက သူ့ကို ငြိမ်သက်သွားအောင် ကုစားပေးဖို့ လိုလာပြီ။ ပြတိုက်ရဲ့ Template T245 (Mindfulness & Patience Log) ကို ယူပြီး သူ့ဘေးနား ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။

ဦးပဉ္ဇင်းက ပြတိုက် နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ "စကြဝဠာ ပုံစံငယ်" ပိုစတာကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး စကားစလိုက်တယ်။

"ဒကာကြီး... ဟိုပုံထဲက ကြယ်ကို မြင်လား။ အဲဒီကြယ်က ကမ္ဘာနဲ့ အလင်းနှစ် (Light Years) ပေါင်း ၄၀၀ ကွာတယ်။ အခု ဒကာကြီး မြင်နေရတဲ့ အလင်းရောင်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၄၀၀၊ အင်းဝခေတ်လောက်က ထွက်လာတဲ့ အလင်းရောင်ပဲ။ ဒီစကြဝဠာကြီးရဲ့ သက်တမ်း (၁၃.၈ ဘီလီယံ) နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒကာကြီး စောင့်ရမယ့် နာရီဝက် ဆိုတာ ဘာပြောပလောက်သလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ဦးသိန်းထွန်းက ကြောင်သွားတယ်။ ဦးပဉ္ဇင်းက ဆက်ပြီး အိုင်းစတိုင်းရဲ့ သီအိုရီနဲ့ အဘိဓမ္မာကို ပေါင်းပြီး ရှင်းပြတယ်။

"ဒကာကြီး... အိုင်းစတိုင်းက ပြောတယ်၊ မီးဖိုပူပူ နားမှာ ထိုင်နေရင် တစ်မိနစ်က တစ်နာရီလောက် ကြာသလို ခံစားရတယ် တဲ့။ အခု ဒကာကြီး စိတ်ထဲမှာ 'လောဘ' မီး၊ 'ဒေါသ' မီးတွေ ပူနေတော့ နာရီဝက် ဆိုတာ ဒကာကြီးအတွက် ငရဲနှစ်တစ်ရာလောက် ရှည်ကြာနေမှာပဲ။

တကယ်တော့ အချိန်က နှေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒကာကြီးရဲ့ စိတ်က 'အနာဂတ်' (Future) ကို လှမ်းပြေးနေပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာက 'ပစ္စုပ္ပန်' (Present) မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့လို့၊ အဲဒီ ကြားဟပ် (Gap) ကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေတာ။

ဒီနာရီဝက်ကို 'စောင့်ရတဲ့ အချိန်' (Waiting Time) လို့ မသတ်မှတ်ဘဲ၊ 'နားရတဲ့ အချိန်' (Resting Time) လို့ သတ်မှတ်လိုက်စမ်းပါ။ မျက်စိမှိတ်ပြီး ဝင်လေထွက်လေလေး မှတ်လိုက်ပါ။ အချိန်တွေ ပျောက်သွားပါလိမ့်မယ်" လို့ တရားချလိုက်တယ်။

ဦးသိန်းထွန်းလည်း "အင်း... ဟုတ်သားပဲ။ ကျုပ်က အမြဲတမ်း ရှေ့ကိုပဲ ပြေးနေတော့၊ လက်ရှိရောက်နေတဲ့ နေရာကို မခံစားမိဘူး ဖြစ်နေတာကိုး" ဆိုပြီး သက်ပြင်းချတယ်။ သူ မျက်စိမှိတ်ပြီး ၁၀ မိနစ်လောက် ငြိမ်နေလိုက်တာ၊ ပစ္စည်းစစ်ပြီးလို့ ဝန်ထမ်းတွေ လာခေါ်တဲ့အထိတောင် မသိလိုက်ဘူး။ "ဟာ... မြန်လိုက်တာ၊ ပြီးတောင် ပြီးသွားပြီလား" တဲ့။

တွေ့လား... စိတ်အေးချမ်းသွားတော့ (Peace of Mind) အချိန်ဆိုတာ တိုသွားတယ်။ စိတ်ပူလောင်နေတုန်းကတော့ အချိန်ဆိုတာ ကမ္ဘာလောက် ရှည်နေတယ်။ ဒါဟာ "အချိန်၏ နှိုင်းရသဘော" (Relativity) ပါပဲ။

ကိုင်း... သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ဒီနေ့ ဟောကြားခဲ့တဲ့ "အလင်းနှစ်" (Light Years) တရားတော်ကို သစ္စာလေးပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး နိဂုံးချုပ် ကြည့်ကြရအောင်။

၁။ ဒုက္ခသစ္စာ:

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားမှာ ကြောက်ရတာ၊ စောင့်ဆိုင်းရလို့ စိတ်ဆင်းရဲရတာ၊ အိုမင်းရင့်ရော်လာတာတွေ အားလုံးဟာ အချိန် (Time/Kala) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ "ဒုက္ခသစ္စာ" ပါပဲ။

၂။ သမုဒယသစ္စာ:

အဲဒီ ဒုက္ခတွေ ဘာကြောင့် ဖြစ်သလဲ။ "မြန်မြန် ဖြစ်ချင်တယ်" ဆိုတဲ့ လောဘ (Lobha)၊ "မစောင့်နိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ ဒေါသ (Dosa)၊ "အချိန်ဆိုတာ ငါပိုင်တယ်" ထင်တဲ့ မောဟ (Moha) တို့ကြောင့် ဖြစ်ရတာမို့ ဒါဟာ "သမုဒယသစ္စာ" ပါပဲ။

၃။ နိရောဓသစ္စာ:

အကယ်၍... "အချိန်ဆိုတာ ပညတ်မျှသာ၊ အတိတ်လည်း ပြီးပြီ၊ အနာဂတ်လည်း မရောက်သေး၊ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်သာ အရှိတရား ဖြစ်သည်" ဟု သိမြင်ပြီး၊ စိတ်ကို ပစ္စုပ္ပန်မှာ ချထားနိုင်ရင်၊ အချိန်ရဲ့ နှိပ်စက်မှု (Tyranny of Time) မှ လွတ်မြောက်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ "နိရောဓသစ္စာ" ပါပဲ။ (နိဗ္ဗာန်သည် အကာလိက - အချိန်မရှိသော တရား ဖြစ်သည်)။

၄။ မဂ္ဂသစ္စာ:

အဲဒီလို လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်...

  • သမ္မာသတိ: ပစ္စုပ္ပန် ခဏကို အမြဲ သတိကပ်ခြင်း (Mindfulness of the Present Moment)။

  • သမ္မာသမာဓိ: စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထား၍ အချိန်၏ နှိုင်းရသဘောကို ကျော်လွှားခြင်း။
    ဒီ မဂ္ဂင်လမ်းစဉ်ကို ကျင့်သုံးမှသာ သံသရာအချိန်စက်ဝန်းမှ လွတ်မြောက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ "မဂ္ဂသစ္စာ" ပါပဲ။

သူတော်ကောင်းတို့ရေ... ကောင်းကင်က ကြယ်တွေကို ကြည့်တိုင်း "အလင်းနှစ်" ဆိုတဲ့ အကွာအဝေးကို သတိရပါ။ စကြဝဠာရဲ့ သက်တမ်းနဲ့ ယှဉ်ရင် သူတော်ကောင်းတို့ရဲ့ ဘဝသက်တမ်းလေးဟာ မျက်စိတစ်မှိတ် (Blink of an eye) လောက်တောင် မကြာပါဘူး။ အဲဒီ တိုတောင်းလှတဲ့ အချိန်လေးကို ဒေါသတွေ၊ လောဘတွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒါန၊ သီလ၊ ဘာဝနာတွေနဲ့ အချိန်တန်ဖိုး (Quality Time) ရှိအောင် နေမလား ဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ကြပါ။

ယနေ့မှစ၍ သူတော်ကောင်းများ အားလုံး... အချိန်၏ တန်ဖိုးကို နားလည်ပြီး၊ "ပစ္စုပ္ပန်" ဟူသော လက်ဆောင်မွန်ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချကာ နိဗ္ဗာန်ရွှေပြည်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ကြပါစေ လို့ ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သလိုက်ပါတယ်။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဗုဒ္ဓ သာသနံ စိရံ တိဋ္ဌတု။

ဘိက္ခု ဣန္ဒသောမ သိရိဒန္တမဟာပါလက

The Office Of Siridantamahapalaka

The Hswagata Buddha Tooth Relics Preservation Private Museum.

နေ့စွဲ - ၂၁ အောက်တိုဘာ ၂၀၂၃

ORCID: 0009-0000-0697-4760

Website: www.siridantamahapalaka.com

Sao Dhammasami @ Bhikkhu Indasoma Siridantamahapalaka is Specially trained in Buddhist archaeology and historical tracking of tooth relics through stūpa research registries; integrates archaeological charts, travel accounts, and museum records to support preservation for study and veneration.